وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا

وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Department of Commerce) یکی از پانزده وزارتخانه دولت فدرال ایالات متحده آمریکا است.

مقر این سازمان در شهر واشنگتن است. سازمان ملی اقیانوسی و جوی زیر نظر این سازمان فعالیت می‌کند.

مؤسسه ملی فناوری و استانداردها

موسسه ملی فناوری و استانداردها (به انگلیسی: National Institute of Standards and Technology) مشهور به NIST، تاسیس ۱۹۰۱، نام یک سازمان دولتی علمی در آمریکا است.

این موسسه زیر نظر وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند، و هدف از آن[۱]:

    تشویق نوآوری و رقابت صنعتی توسط پیشبرد علوم سنجشی و فناوری در آمریکا بگونه‌ایکه امنیت اقتصادی را ارتقا بخشیده، و سطح کیفیت زندگی را افزایش دهد.

بودجه این سازمان در سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۹۹۲ میلیون دلار بود.

کم‌اسپایدر

کِم‌اسپایدر یا عنکبوت شیمی (به انگلیسی: ChemSpider) نام پایگاه داده آزاد مرتبط با شیمی است. مالکیت این پایگاه متعلق به جامعه سلطنتی شیمی است.
پایگاه داده

این پایگاه شامل اطلاعات در مورد بیش از ۲۶ میلیون ملکول از ۴۰۰ منبع می‌باشد.

اکتان

اکتان(به انگلیسی: Octane) ترکیبی آلی از دسته آلکان ها با هشت اتم کربن است.

آلکان

آلکانها، هیدروکربنهایی هستند که در آنها هر اتم کربن با ۴ پیوند به ۴ اتم هیدروژن یا کربن می‌چسبند. در واقع پیوند دو یا سه گانه بین اتمهای کربن وجود ندارد. فرمول کلی آلکان‌ها CnH۲n+۲ است. ساده‌ترین آلکان، متان (CH۴) است که بخش عمده گاز طبیعی را تشکیل می‌دهد. اتان (C۲H۶)، پروپان (C۳H۸) و بوتان (C۴H۱۰) دیگر آلکان‌های گازی هستند. پنتان (C۵H۱۲)، هگزان (C۶H۱۴)، هپتان (C۷H۱۶) و اکتان (C۸H۱۸) مهم‌ترین آلکان‌های مایع هستند.

نامگذاری آلکانها را موسسه آیوپاک انجام می‌دهد.
تعداد ایزومرها در آلکان‌ها

تعداد ایزومرها به ترتیب ۱، ۱. ۱، ۲، ۳، ۵، ۹، ۱۸، ۳۵، ۷۵، ۱۵۹، ۳۵۵،....

تا به حال فرمولی برای تعداد آلکان‌ها پیدا نشده است . فرمول زیر برای آلکان‌هایی است که دارای ۴ تا ۷ کربن هستند. 2^n-4 +1
ویژگی‌های آلکان‌ها

آلکان‌ها می‌توانند راست زنجیر یا شاخه دار باشند . مولکول‌هایی که فرم مولکولی یکسان دارند، اما آرایش اتم‌ها در آنها متفاوت است . هم پاریاایزومر می‌نامند . آلکان‌هایی که چهار یا تعداد بیش تری اتم کربن داشته باشند دارای ایزومر هستند . همهٔ آلکان‌ها، گازها، مایع‌ها یا جامدهایی بی رنگ هستند که با افزایش اعداد کربن نقطه جوش و گرانوری(گرانوری یک مایع،میزان عدم تمایل آن رابرای جاری شدن معین می کند) آنها افزایش می‌یابد . همهٔ آلکان‌ها در هوا با شعله زرد – آبی تمیزی می‌سوزند .
خواص فیزیکی آلکانها

خواص فیزیکی آلکانها از همان الگوی خواص فیزیکی متان پیروی می‌کند و با ساختار آلکانها سازگار است. یک مولکول آلکان فقط به‌وسیله پیوندهای کووالانسی برپا نگه داشته شده‌است. این پیوندها یا دو اتم از یک نوع را بهم متصل می‌کنند و در نتیجه، غیر قطبی‌اند، یا دو اتم را که تفاوت الکترونگاتیوی آنها بسیار کم است، به یکدیگر ربط می‌دهند و در نتیجه قطبیت آنها کم است. به علاوه، این پیوندها به طریقی بسیار متقارن جهت گرفته‌اند، بطوری که این قطبیهای پیوندی نیز یکدیگر را خنثی می‌کنند.

در نتیجه یک مولکول آلکان یا غیر قطبی است یا قطبیت بسیار ضعیفی دارد. نیروهایی که مولکولهای غیر قطبی را گرد هم نگه می‌دارند (نیروهای واندروالسی) ضعیف هستند و گستره بسیار محدودی دارند. این نیروها فقط بین بخش‌هایی از مولکولهای مختلف که با یکدیگر در تماس نزدیک باشند، یعنی بین سطوح مولکولها، عمل می‌کنند. بنابراین در یک خانوداه معین، انتظار داریم که هر اندازه مولکول بزرگ‌تر و شود در نتیجه سطح تماس آنها بیشتر شود، نیروهای بین مولکولی نیز قوی‌تر می‌شوند.

دمای جوش و ذوب با افزایش شمار اتمهای کربن، زیاد می‌شود. فرایند جوشیدن و ذوب شدن، مستلزم فایق آمدن بر نیروهای بین مولکولی در یک مایع و یک جامد است. دمای جوش و دمای ذوب بالا می‌رود، زیرا این نیروهای بین مولکولی با بزرگ شدن مولکولها افزایش می‌یابند.

دوده

دوده یا کربن سیاه (به انگلیسی: carbon black) ماده ای است که از سوختن ناقص هیدروکربن‌های سنگین تولید می شود. دوده عمدتاً در محصولات لاستیکی، رنگ‌دانه‌ها و جوهر چاپگرها کاربرد دارد.
فرایند

کربن سیاه شکل آمورف کربن است که بصورت تجاری از تجزیهٔ حرارتی یا اکسایشی هیدروکربن‌ها حاصل می‌شود.

بسپار

بَسپار[۱] یا پلیمر (به انگلیسی: polymer) ماده‌ای شامل مولکول‌های بزرگی است که از به هم پیوستن واحدهای کوچک تکرار شونده که تکپار یا مونومر نامیده می‌شود، ساخته شده است.

این گرایش تا سال ۱۳۶۲ یکی از گرایش‌های مهندسی شیمی بود اما در حال حاضر به عنوان یک رشته مستقل با دو گرایش صنایع پلیمر و تکنولوژی و علوم رنگ در دانشگاهها ومراکز اموزش عالی ارایه میشود، البته هنوز در تعداد محدودی از دانشگاههای کشور مهندسی پلیمر یکی از گرایش های مهندسی شیمی است. واژهٔ بسپار فارسی است و از دو بخش بس (بسیار) و پار (پاره، قطعه) تشکیل شده‌است.[۲][پیوند مرده][پیوند مرده]واژه «پلیمر» از دو بخش یونانی «پُلی» به معنای بسیار و «مر» به معنی قسمت، پاره یا قطعه گرفته شده است.

محتویات

    ۱ انواع بسپار
    ۲ دسته بندی بسپارها
    ۳ آلیاژ سازی بسپارها
    ۴ افزودنی‌های پلیمر
    ۵ جستارهای وابسته
    ۶ پانویس
    ۷ منابع
    ۸ کتاب شناسی
    ۹ پیوند به بیرون

انواع بسپار

تعداد واحدهای تکرارشونده[۳]در یک مولکول بزرگ درجه بسپارش یا درجه پلیمریزاسیون نامیده می‌شود. بسپارهایی که فقط از یک نوع واحد تکرار شونده تشکیل شده‌اند، جوربسپار[۴] و آنهایی که از چند نوع واحد تکرارشونده تشکیل شده‌اند، هم بسپار[۵] نامیده می‌شوند. گاهی لفظ ترپلیمر[۶] نیز برای محصولات حاصل از بسپارش سه تک‌پار به کار می‌رود. در عین حال، در مورد محصولاتی که با بیش از سه تک‌پار بسپارش شده‌اند، لفظ ناجوربسپار[۷] رایج است.

بیشتر مواد اساسی همچون پروتئین، چوب، کتین، لاستیک خام (کائوچو) و رزین‌ها بسپار هستند. بسیاری از مواد مصنوعی همچون پلاستیک‌ها، الیاف مصنوعی (نایلون، ریون و… )، چسب‌ها، شیشه و چینی مواد پلیمری هستند.
دسته بندی بسپارها

بسپارها به دو دسته بسپارهای طبیعی و بسپارهای مصنوعی تقسیم می‌شوند. البته بسپارها را به روش های مختلف دیگری نیز دسته بندی نیز می‌کنند. دسته بندی زیر بر اساس ساختار بسپار انجام شده است.

بسپارها از نظر اثر پذیری در برابر حرارت به دو دسته گرمانرم‌ها (ترموپلاستیک‌ها ) [۸]و گرماسختها [۹](ترموست‌ها ) تقسیم می‌شوند. گرمانرم ها، پلیمرهایی هستند که در اثر گرم کردن ذوب می‌شوند در حالی که گرماسخت ها، بسپارهایی هستند که در اثر گرما ذوب نمی‌شوند بلکه در دماهای بسیار بالا به صورت برگشت ناپذیری تجزیه می‌شوند. بسپارها دارای خواص ویسکو الاستیک هستند و منشا این پدیده، در گرمانرم ها گره خوردگی زنجیره‌ها و در گرماسخت ها گره خوردگی زنجیره‌ها و اتصالات شبکه ای آن ها در هم است.
آلیاژ سازی بسپارها

آمیختن بسپارها، یکی از روش‌های متداول و پر بازده برای دستیابی به مواد جدید با ویژگی‌های مناسب است. این روش، معمولاً اقتصادی‌تر از توسعه بسپارهای جدید است. توماس هانکوک (Thomas Hancock) اولین فردی بود که به فکر دست‌یابی به خواص بهتر با استفاده از روش آلیاژسازی افتاد. او با اختلاط لاستیک طبیعی با یک نوع صمغ طبیعی به نام "گوتا پرچا" (Gutta Percha) ماده‌ای به دست آورد که از آن برای ساخت لباس‌های ضد آب استفاده شد. اولین آمیزهٔ تجاری گرمانرم، آلیاژ PVC/NBR بود که درسال ۱۹۴۲ به بازار جهانی عرضه شد. مهم‌ترین دلایل اقتصادی آلیاژسازی بسپارها، عبارتند از:

۱) استفادهٔ بهتر و بیشتر از بسپارهای مهندسی، به وسیلهٔ اختلاط آنها با گونه‌های ارزان قیمت.

۲) تهیه مواد با خواص مورد نظر.

۳) دست یابی به آلیاژهایی با کارآیی بالا با استفاده از بسپارهایی که اثرات هم‌افزایی (Synergistic) دارند.

۴) تنظیم ترکیب درصد اجزاﺀ آلیاژ با مشخصات مورد نیاز مصرف کننده.

۵) بازیافت ضایعات پلاستیک‌های مصرفی و وارد کردن آنها در آلیاژسازی .


نکتهٔ مهمی که وجود دارد این است که انتخاب اجزاﺀ آمیزه باید طوری باشد که مزایای پلیمر اول پوشانندهٔ معایب پلیمر دوم باشد .
افزودنی‌های پلیمر

افزودنی‌های پلیمر یک نوع از افزودنی‌های شیمیایی بتن می‌باشند، این مواد برای تصحیح خواص فرآورده‌های پلیمری به کار می‌رود.این مواد عبارتند از:

    نرم کننده‌ها: نرم‌کننده‌ها[۱۰] افزودنی‌هایی هستند که انعطاف پذیری ماده‌ای را که به آن افزوده می‌شود را افزایش می‌دهد. این مواد علاوه بر صنعت پلیمر در بتون و سیمان نیز کاربرد دارد. نرم کننده‌های پلاستیک ‌ها معمولاً از دستهٔ فتالات‌ها هستند که انعطاف پذیری و دوام پلاستیک را افزایش می‌دهند. عملکرد این مواد به این صورت است که با قرار گرفتن بین مولکول های مواد پلیمری فضاهای خالی را افزایش داده وموجب پایین آمدن دمای ذوب کریستالی[۱۱] و در نتیجه نرم تر شدن پلیمر می‌شود.
    پایدار کننده‌ها
    رنگدانه‌ها: رنگدانه‌ها [۱۲] موادی هستند که برای رنگ کردن و دادن خاصیت رنگی به پلیمر استفاده می‌شود و شامل رنگدانه‌های آلی و معدنی می‌شود.
        رنگدانه‌های معدنی[۱۳]:
        رنگدانه‌های غیرآلی، نمک‌های فلزی و اکسیدها هستند. این عوامل رنگزا می‌توانند یک لایه از یک جسم پلاستیکی را با رفتار قابل پیش بینی رنگی کنند. اکثر این عوامل رنگزا دارای ذراتی با ابعاد میانگین بین ۰/۲ تا ۱/۰ میکرون هستند. تولید کنندگان، رنگ‌های مرغوب را با زدودن ذرات بالاتر از ۵ میکرون، تولید می‌کنند. رنگدانه‌های غیرآلی به جز چند استثناء، مواد خام ارزان قیمت هستند که. به خاطر دوام نسبتاً پایین این رنگ‌ها، این رنگدانه‌ها همیشه بهترین کیفیت را ندارند.
        رنگدانه‌های آلی[۱۴] : رنگدانه‌های آلی، گسترهٔ وسیعی از لحاظ پیچیدگی ساختاری دارند. که ساختار این مواد می‌تواند به سادگی کربن سیاه و یا به پیچیدگی ساختار چهارتایی رنگدانه‌های فتالوسیانین[۱۵] باشد. استفاده از رنگدانه‌های آلی در آلیاژها و آمیخته‌های پلیمری به سرعت در حال افزایش است که این افزایش نتیجه‌ای از دیدگاه کاهش مصرف فلزات سنگین است.به طورنمونه، دوام رنگدانه‌های آلی ۱۰ - ۲۰ بار بیشتر از رنگ‌های غیرآلی مورد مقایسه‌است و این به خاطر این است که رنگ‌های آلی ذرات کوچکتری نسبت به رنگ‌های غیرآلی دارند.[۱۶]
    پر کننده‌ها
    عوامل ضد سکون
    عوامل ضد اکسایش

مهندسی سطح

مهندسی سطح شامل کاربرد تکنولوژی‌های سنتی و یا نوین عملیات حرارتی و یا دیگر عملیات سطحی نظیر انواع روش‌های پوشش‌دهی بر روی مواد و قطعات حساس مهندسی به منظور دستیابی به بک ماده مرکب با خواصی است که در هیچ یک از مواد تشکیل دهنده مغز و یا سطح قطعه به تنهایی وجود ندارد. اغلب دیده شده که تکنولوژی‌های مختلف سطحی را بر روی قطعات مهندسی از پیش طراحی و ساخته شده اعمال می‌کنند. مهندسی سطح عبارت است از طراحی و ساخت قطعه با علم به اینکه چه نوع عملیات سطحی و یا عملیات حرارتی سطحی قرار است بر روی آن انجام گیرد.

اصطلاح مهندسی سطح (Surface Engineering) از اوایل دهه ۱۹۸۰ متداول گردید و به عنوان پایه مشخصی که بسیاری از میدان‌های مهندسی، فیزیک و علم مواد را در خصوص قطعات صنعتی پوشش می‌دهد، در نظر گرفته شد.

سطح قطعات صنعتی، مهم‌ترین بخش آن است، زیرا بسیاری از شکست‌ها، از سطح شروع می‌شود. لذا، حفاظت و مقاوم‌سازی سطح از مسائل بسیار حساس و تعیین‌کننده کیفیت و عمر قطعات و در نهایت، کارآیی یک واحد تولیدی و بهای تمام شده محصول می‌باشد.

انگیزه برای توسعه و گسترش عملیات حرارتی سطحی و مهندسی سطح تا حدودی بر می‌گردد به پیشرفت‌های سریع و وسیع در تکنولوژی‌هایی نظیر لیزر، پرتو الکترونی، عملیات حرارتی شیمیایی، تولید و بکارگیری پدال‌ها، انواع روش‌های لایه‌نشانی، نوآوری در رابطه با پوشش‌های مهندسی و هچنین کاشن بیرونی و روش‌های نوین دیگر. علاوه بر این منشا و مبانی و اصول مهندسی سطح را باید در تکنولوژی‌های سنتی عملیات حرارتی سطحی نظیر تبرید سریع بمنظور سخت کردن، کربن‌دهی و نیتروژن‌دهی آلیاژ‌های آهن جستجو کرد. ده‌ها سال است که طراحان قطعات مهندسی در تمام بخش‌های تولیدی صنایع با استفاده از فرایند کنترل شده تبدیل آستنیت به مارتنزیت بطور موضعی بر روی سطح قطعات توانسته‌اند آلیاژهای آهنی مرکب تهیه کنند به نحوی که مجموعه ساخته شده بدلیل خواص ویژه و منحصر بفرد آن در هیچ یک از نواحی سطحی و یا حجمی به تنهایی قابل حصول نمی‌باشد.

ظهور تکنولوژی‌های نوین سطحی برای اولین بار این فرصت استثنایی را برای مهندسان فراهم کرد که بتوانند قطعات ساخته شده از آلیاژهای غیرآهنی و حتی مواد غیرفلزی را نیز تحت عملیات سطحی قرار دهند. بدین ترتیب دامنه کاربرد مهندسی سطح گسترش یافته و نه تنها آلیاژهای آهنی بلکه آلیاژهای غیرآهنی و حتی در مواردی مواد غیرفلزی و پلیمر‌ها را نیز در برگرفته است.
انواع عملیات مهندسی سطح

    افزودن ماده به سطح: رسوب دادن سطحی شامل افزودن ماده‌ای با ترکیب شیمیایی متفاوت از زمینه به سطح قطعه است که برخی از روش‌های آن شامل آبکاری الکتریکی، پوشش‌دهی بدون استفاده ازجریان برق، رسوب‌دادن از فاز بخار فیزیکی یا شیمیایی و پاشش حرارتی می‌باشد.

    تغییر ساختار میکروسکوپی سطح: دراین روش بدون تغییر ترکیب به کمک روش‌هایی مانند عملیات حرارتی به یکی از روش‌های شعله‌ای، القایی و یا لیزری ساختار میکروسکوپی سطح تغییر خواهد کرد. دراین روش‌ها عمدتاً سختی سطحی بدست آمده و با انتخاب روش و کنترل پارامترها می‌توان عمق سختی را کنترل نمود.

    تغییر شیمیایی سطح: فرآیند تغییر در فلز پایه سطح به شکل غیرفلزی بدون افزودن ماده‌ای جدید و یا تغییر ابعاد است که خواص متفاوت از خواص اولیه به سطح خواهد داد. سخت کردن توسط عناصر بین نشینی اکسیژن، نیتروژن و کربن و بور بصورت نفوذی از این جمله‌اند.

دانش مواد

دانش مواد (به انگلیسی: Materials Science) یا مهندسی مواد (به انگلیسی: Materials Engineering) یک حوزهٔ میان رشته‌ای است که در آن رابطهٔ بین ساختار و خواص مواد به منظور طراحی مواد جدید برای پاسخگویی به نیازهای روزافزون فناوری مواد مورد بررسی قرار می‌گیرد. امروزه با افزایش تحقیقات در زمینه فناوری‌هایی در مقیاس نانو، مهندسی مواد به یکی از رشته‌های پیشرو در عرصه دانش بدل شده‌است. به طور خلاصه یک مهندس مواد در اولین گام به کمک میکروسکوپ الکترونی روبشی، میکروسکوپ الکترونی عبوری، پراش پرتو ایکس و یا تجهیزات مشابه به شناسایی و بررسی ساختار میکروسکوپیک مواد می‌پردازد. در گام بعدی خواص مختلف مواد مورد اندازه‌گیری قرار می‌گیرند و در ادامهٔ روش‌های تولید مواد جدید یا بهبود خواص مواد قبلی  مورد مطالعه قرار می‌گیرد و در نهایت یک مهندس مواد برای کاربردهای گوناگون مشغول به انتخاب مواد مناسب می‌شود.[۱] ماده‌های مورد مطالعه در مهندسی مواد در شش گروه مختلف شامل فلزات، سرامیک‌ها، پلیمرها، کامپوزیت‌ها، بیومواد و نیمه‌رساناها دسته بندی می‌شوند.

محتویات

    ۱ حوزه‌های پژوهشی در دانش مواد
    ۲ گرایش‌های اصلی
    ۳ نگارخانه
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع
    ۶ پیوند به بیرون

حوزه‌های پژوهشی در دانش مواد

    بیومواد: موادی که به کمک سیستم‌های بیولوژیکی تولید یا در آن استفاده می‌شوند.
    سراموگرافی: مطالعهٔ میکروساختارهای دیرگدازها و مواد مورد استفاده در دماهای بالا.
    متالوگرافی: علم و هنر آماده‌سازی نمونه‌های فلزی و بررسی ریزساختار میکروسکوپی آنها.
    شناسایی مواد: شامل بررسی و توضیح ساختار میکروسکوپیک و ماکروسکوپک مواد به کمک تکنیک‌های مختلف.
    کریستالوگرافی: مطالعهٔ چیدمان اتم‌ها در جامدات که کاربرد بسیار زیادی در تفسیر خواص فیزیکی و مکانیکی مواد دارد.
    مواد الکترونیکی و مغناطیسی: موادی که در ساخت نیمه هادی‌ها، مدارهای مجتمع، دستگاه‌های ذخیره داده، حسگرها و نظیر آن

 مورد استفاده قرار می‌گیرند.
گرایش‌های اصلی

    نانو مواد
    بیو متریال
    شناسایی و انتخاب مواد
    سرامیک
    شکل‌دهی فلزات
    ریخته‌گری
    جوشکاری
    استخراج فلزات
    حفاظت و خوردگی
    مهندسی سطح
    مهندسی تکنولوژی تغیر شکل فلزات

مؤسسه استانداردهای ملی آمریکا

مؤسسه ملی استاندارد [۱] یا ANSI یک موسسه خصوصی غیرانتفاعی است که بر روند ایجاد استانداردهای جامع اختیاری برای محصولات، خدمات، روندها، سیستم‌ها، و کارمندان آمریکا نظارت می‌نماید. این موسسه همچنین استانداردهای آمریکا را با استانداردهای جهانی تطبیق می‌دهد تا بتوان از آنها بصورت جهانی نیز استفاده نمود. به عنوان مثال استاندارد دوربین‌های عکاسی تضمین می‌کند که فیلم مورد نیاز برای آنها در هر جایی در دنیا در دسترس باشد.

این موسسه اعتبار استانداردهای تولید شده توسط نمایندگان موسسات استانداردسازی، آژانس‌های دولتی، گروه‌های مصرف‌کننده، شرکت‌ها، و ... را تایید می‌کند. این استانداردها تضمین می‌کنند که محصولات دارای عملکرد و ویژگی‌های یکسانی باشد و مصرف‌کنندگان محصولاتی با همان مشخصات استفاده کنند و به همان صورت آزمایش گردند. ANSI همچنین هماهنگی موسسات تولیدکننده محصولات تایید هویت را با استانداردهای جهانی تضمین می‌نماید.

دفتر مرکزی این موسسه در واشنگتن و دفتر عملیاتی آن در نیویورک است.

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ اعضا
    ۳ روند ANSI
    ۴ بهبود فعالیت‌ها در استانداردهای بین‌المللی
    ۵ نمونه‌ای از فعالیت‌های استانداردسازی زیرچتر ANSI
    ۶ واژه‌نامه
    ۷ جستارهای وابسته
    ۸ منابع

تاریخچه

ANSI در سال ۱۹۱۸ زمانی که پنج انجمن مهندسی و سه آژانس دولتی کمیته استانداردهای مهندسی آمریکا (AESC) را تشکیل دادند بنا گذاشته شد. AESC در سال ۱۹۲۸ به انجمن مهندسی آمریکا (ASA) تبدیل شد. در سال ۱۹۶۶ ASA با تغییر ساختار خود تبدیل به موسسه استانداردهای ایالات متحده آمریکا (USASI) شد. از سال ۱۹۶۹ نام فعلی بکار گرفته شده است.
اعضا

اعضای ANSI شامل آژانس‌های دولتی، سازمان‌ها، شرکت‌ها، دانشگاه‌ها و موسسات بین‌المللی، و افراد است. در مجموع ANSI حافظ منافع 125000 شرکت و ۳٫۵ میلیون فرد حرفه‌ای می‌باشد.
روند ANSI

با وجود این که ANSI خود استاندارد ایجاد نمی‌کند اما با تایید اعتبار روند موسسات استانداردسازی بوجود آمده استاندارهای ملی آمریکا (ANS) را تسهیل می‌نماید. تایید اعتبار ANSI بررسی می‌نماید تا روند تعیین استاندارد در موسسات نیازمندی‌های ANSI را در مورد صراحت، تعادل، جامعیت، و روند مناسب تامین کنند.

استانداردهای جامع اختیاری موجب پذیرش سریع آنها در بازار می‌گردد و همچنین نحوه بهبود آنها را برای تامین امنیت مصرف‌کننده مشخص می‌سازد. حدود ۱۰۵۰۰ استاندارد در آمریکا وجود دارند که نام ANSI بر آنها قرار دارد.

روند استانداردهای ملی آمریکا شامل موارد زیر است:

    اجماع توسط گروهی که شامل تمام افراد ذینفع است.
    نظرخواهی و مرور عمومی استانداردها
    در نظر گرفتن و پاسخ دادن به نظریات
    ایجاد تغییراتی که از لحاظ جامعیت در همان حد استاندارد باشد
    امکان بررسی شکایت هر یک از طرفین که معتقد است این اصول رعایت نشده است

بهبود فعالیت‌ها در استانداردهای بین‌المللی

علاوه بر این که ANSI استانداردهای آمریکا را تعیین می‌نماید این موسسه در تلاش است تا استانداردهای آمریکا در جامعه جهانی مورد پذیرش قرار دهد و در صورت نیاز استانداردهای بین‌المللی را که مورد نیاز است در آمریکا به کار برد.

این موسسه نماینده اصلی آمریکا در دو موسسه بزرگ استاندارد بین‌المللی IEC: (کمیسیون بین‌المللی الکترونیک) و ISO: (سازمان بین‌المللی استانداردهای جهانی) از طریق کمیته ملی آمریکا (USNC) می‌باشد. این موسسه تقریباً در تمام روند IEC و ISO قرار دارد و کمیته‌ها و زیرگروه‌های بسیار مهمی را مدیریت می‌نماید. در بیشتر مواقع استانداردهای آمریکا از طریق USNC یا ANSI به IEC و ISO برده شده و آنها را به عنوان استانداردی در تمام یا گوشه‌ای از جهان مورد پذیرش قرار می‌دهند.
نمونه‌ای از فعالیت‌های استانداردسازی زیرچتر ANSI

موسسه مدیریت پنج بخش را به عهده دارد:

    بخش استانداردهای سوخت زیستی ANSI یا (ANSI-BSP)
    بخش استانداردهای فن‌آوری اطلاعات در بخش سلامت
    بخش استانداردهای امنیت داخلی ANSI
    بخش استانداردهای نانوتکنولوژی ANSI
    بخش جلوگیری از دزدی هویت و مدیریت استانداردهای تشخیص هویت

هر بخش در تلاش است تا استانداردهای اختیاری در این زمینه‌ها را هماهنگ، شناسایی، و منظم نماید.

قیراط

قیراط یکای جرم و معادل با 200 میلی گرم (0.2 گرم; 0.007055 اونس) است (تقریباً برابر با یک‌پنجم گرم[۱] یا یک بیست و یکم مثقال[۲]) که برای اندازه‌گیری جرم سنگ‌های قیمتی و مروارید به کار می‌رود. قیراط در زمان ما برای سنجش الماس، دُر و دیگر سنگ‌های گرانبها بکار می‌رود.

تعریف کنونی از قیراط در سال ۱۹۰۷ و در چهارمین کنفرانس عمومی وزن‌ها و اندازه‌گیری‌ها تعریف و پذیرفته شد,[۳]و بعد از آن در کشورهای زیادی به گستردگی مورد استفاده قرار گرفت.[۴]

مخفف قیراط در مؤسسه استانداردهای ملی آمریکا X.12 EDI CD است.[۵]
وجه تسمیه

این واژه تعریب (عربی شده) Keration یونانی است که فرنگی‌ها آن را از پارسی اقتباس کرده و Carat گویند.[۶]

    بقنطار زر بخش کردن ز گنج * نباشد چو قیراطی از دسترنج