اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

آن دانوودی

آن الیزابت دانوودی (به انگلیسی: Ann Elizabeth Dunwoody) (متولد ۱۹۵۳، ساکن نیویورک)[۱]، ژنرال چهار ستاره ارتش آمریکاست.
Dunwoody GenAnn 4stars 081114-N-2855B-170.jpg

وی که یک چترباز درجه اول است پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه دولتی نیویورک در کورت لند در سال ۱۹۷۵ ستوان دوم شد و در جنگ خلیج فارس به سال ۱۹۹۱ در لشکر ۸۲ هوایی خدمت کرد، در سال ۲۰۰۵ با دریافت سومین ستاره ضمن تصدی پست معاونت رئیس ستاد لجستیک ارتش آمریکا به عالی رتبه‌ترین زن ارتش این کشور بدل شد [۲] و ارتش ایالات متحده آمریکا روز جمعه ۱۴ نوامبر ۲۰۰۸ آن دانوودی به درجه ژنرال چهار ستاره ارتقا داد، به گفته رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا، ژنرال دانوودی یکی از کارشناسان مسائل لجیستیکی در نسل خود شناخته می‌شود.

تاریخ زنان در ایالات متحده آمریکا

با اینکه تاریخ آمریکا به زحمت از ۴۰۰ سال گذران کرده و هنوز در زمره جوان‌ترین کشورهای جهان محسوب می‌گردد، اما در همین مدت کوتاه زنان در تاریخ ایالات متحده آمریکا دارای جایگاه ویژه و درخشانی شده‌اند. در زمره شخصیتهای مهم زنان در تاریخ آمریکا، اغلب از زنان رییس جمهور (همانند ژاکلین کندی و ابیگیل آدامز و غیره) بسیار نام برده می‌شود. اما زنان به نوبه خود نیز دارای سابقه پربار و فراوانی در تاریخ آمریکا هستند.

طبق اسناد موجود، نخستین زن اروپایی تبار که در آمریکا زاده شد ویرجینیا دیر (Virginia Dare) نام داشت که در ۱۵۸۷ متولد گردید.

در این مقاله، برخی دیگر از اولین‌های زنان آمریکا نیز ذکر گردیده است.

محتویات

    ۱ در ادبیات و هنر
    ۲ در صنعت و فناوری
    ۳ در علم و دانش
    ۴ سیاست و قانون
    ۵ در ورزش
    ۶ مشاهیر دیگر
    ۷ منابع
    ۸ جستارهای وابسته
    ۹ پیوند به بیرون

در ادبیات و هنر

در هنرهای زیبا، هنریتا جانستون (Henrietta Johnston) متولد ۱۶۷۴ از شهر چارلستون نخستین نقاش حرفه‌ای در تاریخ آمریکا شناخته شده است. در سال ۱۷۹۲ سوزان ویلاند (Suzanne Vaillande) در نخستین نمایش باله بنام The Bird Catcher ظاهر شد. همو نخستین کوریوگراف زن در تاریخ آمریکا شد. ولی نخستین زن شاعر در تاریخ آمریکا نیز ان بردستریت است که اشعار خود را در کتابی بنام The Tenth Muse Lately Sprung Up in America در سال ۱۶۵۰ به چاپ رسانید.

در فیلم‌سازی، نخستین کارگردان زن در تاریخ آمریکا آلیس بلاشه (Alice Guy Blaché) است که در سال ۱۸۹۶ فیلم The Cabbage Fairy را ساخت.[۱]

نخستین سمفونی ارکستر ساخت یک زن در آمریکا (و شاید در جهان) متعلق به ایمی بیچ (Amy Marcy Cheney Beach) معروف به H.H.A. Beach از نیوهمپشر است. او در سال ۱۸۹۷ سمفونی Gaelic Symphony را نوشت.[۲] لیکن در سال ۱۹۱۴ بود که برای اولین بار یک ارکستر توسط یک زن رهبری شد. نام او ماری داونپورت انگبرگ (Mary Davenport Engberg) است و اهل ایالت واشینگتن بود.[۳]

    آلیس بلاشه در طول زندگی خود نزدیک به ۳۰۰ فیلم ساخت.

    ایمی بیچ، استاد موسیقی کلاسیک قرن نوزدهم.

    ایدیت وارتون (Edith Wharton)، نخستین زن برنده جایزه پولیتزر آمریکا (۱۹۲۱) بخاطر نوشتن The Age of Innocence

    تونی موریسون نخستین زن سیاهپوست که برنده جایزه نوبل ادبیات گردید.

در صنعت و فناوری

ماری کیز (Mary Kies) در تاریخ زنان امریکا نخستین اختراع را در ۵ ماه می سال ۱۸۰۹ (برای یک روش نوین در بافندگی) به ثبت رسانید. در سال ۱۸۸۵ سارا ای. گود (Sarah E. Goode) بعنوان یک زن سیاهپوست، برای اولین بار نیز اختراعی (تخت کشویی) را رسماً در اداره ثبت اختراعات آمریکا به ثبت رسانید. او در شیکاگو صاحب یک فروشگاه مبلمان فروشی بود.

نخستین ناشر زن در تاریخ آمریکا کاترین گودارد (Katherine Goddard) نام داشت که در سال ۱۷۷۵ خبرنامه Providence Gazette را چاپ می‌کرد. چاپخانه او در سال ۱۷۷۷ در منتشر ساختن اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا نقش مهمی را ایفا کرد. او سپس در ۱۷۸۹ در شهر بالتیمور نخستین کتابفروشی (با صاحب زن) را در آمریکا تاسیس کرد. در همین زمان، یعنی در سال ۱۷۶۷، چاپخانه رسمی مستعمره مریلند متعلق به یک زن بنام آن کاترین هوف گرین (Anne Catherine Hoof Green) بود.

    زنان ناسا (پروژهٔ مرکوری) در دهه ۵۰ میلادی

    دو مهندس زن در حال کار با انیاک در دهه ۴۰ میلادی قرن بیستم.

    طرح میز از سارا ای. گود در سال ۱۸۸۵. او نخستین زن سیاهپوست است که اختراعی را رسماً به ثبت رسانید.

    آیلین کالینز، نخستین فرمانده زن در ناسا

در علم و دانش

الیزابت بلکول، از بزرگان جنبش زنان آمریکا است. او نخستین زن در آمریکاست که دارای مدرک پزشکی از یک دانشگاه است. او پس از دکترای خود در ۱۸۴۹، نخستین دانشکده پرستاری در آمریکا را در ۱۸۵۷ تاسیس کرد.[۴] هفت سال بعد در سال ۱۸۶۴، ربکا لی کرامپلر (Rebecca Lee Crumpler) نخستین زن سیاهپوست گردید که دکترای طب دریافت کرد. و دو سال بعد، یعنی در ۱۸۶۶ لوسی هابز (Lucy Hobbs) نخستین دندانپزشک زن آمریکا گردید. او دکترای خود را از Ohio College of Dental Surgery دریافت کرد.

ماریا میچل نیز نه تنها نخستین عضو زن آکادمی علوم و هنر آمریکا گردید، بلکه بعنوان نخستین استاد دانشگاه زن در رشته نجوم، در کالج واسر نیز منصوب شد. الن سوالو ریچاردز، نخستین زن فارغ‌التحصیل از ام آی تی است. او در سال ۱۸۷۳ در رشته شیمی تحصیلات عالیه خود را به پایان رسانید و نخستین شیمیدان حرفه‌ای زن در تاریخ آمریکا گردید.

نخستین زنی که موفق به کسب دکترای ریاضیات در آمریکا شد وینیفرد ادگرتون (Winifred Edgerton) نام داشت که در سال ۱۸۸۵ دکترای خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.

نخستین فرمانده زن ایستگاه فضایی بین‌المللی یک آمریکاییست بنام پگی ویتسون. سالی راید (Sally Ride)، نخستین زن فضانورد آمریکایی در تاریخ است.

    درو گیلپین فاوست، نخستین زنی که رئیس دانشگاه هاروارد شد. دانشگاه پرینستون و دانشگاه ام آی تی نیز رییسان زن دارند.

    ماریا میچل، کاشف ستاره دنباله دار C/1847 T1 در سال ۱۸۴۷، و نخستین استاد نجوم زن در دانشگاه‌های آمریکا

    گرتی کوری (Gerty Cori) نخستین زن آمریکایی که برنده جایزه نوبل پزشکی شد (۱۹۴۷)

سیاست و قانون

ویکتوریا وودهال نخستین زنی است که برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۷۲ نامنویسی کرد. در سالهای ۱۸۸۴ و ۱۸۸۸ نیز بلوا ان لاکوود (Belva Ann Lockwood) کاندیدای ریاست جمهوری گردید.

همچنین ژانت رنکین (Jeannette Rankin) در ۱۹۱۷ نخستین زن آمریکایی است که بعنوان نماینده یک ایالت (ایالت مونتانا) پای به کنگره ایالات متحده آمریکا گذاشت. نخستین فرماندار یک ایالت در آمریکا نلی راس (Nellie Tayloe Ross) بود که در سال ۱۹۲۴ در وایومینگ به قدرت رسید. یک سال بعد مریم فرگوسن (Miriam A. Ferguson) فرماندار تگزاس شد.

نخستین شهردار زن در آمریکا سوزانا سالتر بود (Susanna M. Salter) که در سال ۱۸۸۷ شهردار یکی از شهرهای ایالت کانزاس گردید.[۵] نخستین سناتور زن در کنگره آمریکا ربکا لاتیمر فلتون (Rebecca Latimer Felton) از ایالت جرجیا و سال ۱۹۲۲ بود. اما او موقتاً این پست را داشت. لذا اولین سناتور منتخب در سنای آمریکا را باید هتی کاراوی (Hattie Caraway) از ایالت آرکنسا دانست که از ۱۹۳۱ بمدت ۱۴ سال در این مقام خدمت کرد.

در حیطه وکالت و دادگستری، نخستین وکلای رسمی زن آمریکا از آن دو زن بنامهای آرابلا منسفیلد (Arabella Mansfield) از آیووا و آدا کپلی (Ada H. Kepley) از ایلینوی می‌باشد که در سال ۱۸۶۹ کار خود را جداگانه آغاز کردند.

در این بین، نانسی پلوسی نخستین زن در تاریخ آمریکاست که به مقام رییس مجلس نمایندگان آمریکا دست یافت. هیلاری کلینتون، مادلین آلبرایت، و کاندالیزا رایس از دیگر نامداران تاریخ زنان در سیاست آمریکا هستند. در کابینه وزیران باراک اوباما نیز، هیلدا سولیس، کاتلین سیبیلیوس، و جنت ناپالیتانو را نیز می‌توان نام برد.

    بلوا ان لاکوود، نخستین قاضی زن دیوان عالی ایالات متحده آمریکا (۱۸۷۹)

    مریم فرگوسن، نخستین فرماندار زن تگزاس[۶] (۱۹۲۵)

    فرانسیس پرکینز (Frances Perkins)، نخستین وزیر در کابینه یک رییس جمهور در آمریکا. او ۱۲ سال وزیر کار و اشتغال فرانکلین دلانو روزولت بود.

    شرلی چیشولم (Shirley Chisholm)، نخستین زن سیاهپوست در مجلس نمایندگان آمریکا (۱۹۶۹). او ۱۳ سال در این مقام خدمت کرد.

در ورزش

    گرترود ادرلی (Gertrude Ederle) نخستین زنی است که از کانال مانش با شنا عبور کرد. (۱۹۲۶)

    آلتیا گیبسون (Althea Gibson) نخستین زن سیاهپوست آمریکایی برنده مسابقات تنیس ویمبلدون (۱۹۶۷)

    ویلما رودالف (Wilma Rudolph) نخستین زن آمریکایی که در یک المپیک ۳ مدال طلا برنده شد.

    میا هام کاپیتان نامدار تیم ملی فوتبال زنان آمریکا. او رکورددار بیشترین گل های زده در تاریخ فوتبال زنان جهان است.

مشاهیر دیگر

لتی وایتهد اوانز (Lettie Pate Whitehead Evans) نخستین زن در تاریخ آمریکاست که رییس یک شرکت بزرگ آمریکایی شد. او در ۱۹۳۴ به ریاست board of directors شرکت کوکاکولا رسید.

در ۲۳ اکتبر ۱۹۳۴ ژانت پیکارد (Jeannette Piccard) برای اولین بار با یک بالن به ارتفاع ۵۷٬۵۷۹ پا رسید و نخستین زنی است که وارد استراتسفر گردید.

فرانچسکا کابرینی (Francesca S. Cabrini) متولد ۱۸۵۰ نخستین زن آمریکایی است که (در ۱۹۴۶) توسط کلیسای کاتولیک (و توسط پیوس دوازدهم) یک قدیسه (saint) شناخته گردید.[۷]

نخستین رییس زن نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا زنی است بنام شیلا ویدنال (Sheila Widnall) که در ۱۹۹۳ توسط بیل کلینتون منصوب شد. آن دانوودی نیز نخستین ژنرال ۴-ستاره ارتش آمریکاست.

مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف

موسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف (به انگلیسی: Radcliffe Institute for Advanced Study) تاسیس ۱۸۷۹، یکی از موسسات و دانشکده‌های تاریخی و برجستهٔ دانشگاه هاروارد است.

این موسسه در زمینه مطالعات زنان و مسائل و امور مربوطه فعالیتهای آموزشی و پژوهشی ارائه می‌کند.

دانشگاه هاروارد

دانشگاه هاروارد (به انگلیسی: Harvard University) یک دانشگاه خصوصی در شهر کمبریج ایالت ماساچوست در ایالات متحدهٔ آمریکا است. قسمت‌هایی از دانشگاه هاروارد مثل دانشکدهٔ پزشکی و دانشکدهٔ بازرگانی در شهر مجاور کمبریج یعنی بوستون قرار دارد. هاروارد در سال ۱۶۳۶ توسط هیأت قانون‌گذاران «مهاجرنشین (کولونی) خلیج ماساچوست» ساخته شد. این دانشگاه اولین موسسهٔ آموزش عالی در کشور آمریکا و همچنین اولین بنیاد در آمریکای شمالی به شمار می‌رود. نام آن در ابتدا «دانشکدهٔ نو» یا «دانشکده در شهرک نو» بود که بعدها در ۱۳ مارس ۱۶۳۹ کشیشی به نام جان هاروارد ۴۰۰ جلد کتاب به کتابخانهٔ این دانشگاه و همچینین مبلغ ۷۷۹ پوند به این دانشگاه کمک نمود.[۱]

در طول ۴۰ سال ریاست چارلز ویلیام الیوت، وی اصلاحات بزرگی را در این دانشگاه پدید آورد که از کارهای او می‌توان به: دوره‌های انتخابی، کلاس‌های کوچک و امتحانات ورودی اشاره کرد. این اصلاحات بر روی آموزش و پرورش آمریکا تاثیر گذاشته و هم آموزش متوسطه و هم آموزش عالی آمریکا به این شیوه تغییر یافت.[۲][۳][۴]

دانشگاه هاروارد همیشه بالاترین رتبه‌های دانشگاه‌ها را در سطح جهان داشته و یکی از قدرتمندترین موسسه‌های مالی غیرانتفاعی می‌باشد. این دانشگاه به اتفاق دانشگاه ییل، همیشه دو رقیب اصلی در مسابقات علمی، فوتبال و قایق‌رانی بوده‌اند.

محتویات

    ۱ تاریخچه تأسیس دانشگاه هاروارد
    ۲ امور تشکیلاتی و اداری
    ۳ دوران پرآشوب
    ۴ دوران نوین
    ۵ موزه‌ها و کتاب‌خانه دانشگاه
    ۶ پیشگامان دانش و فرهنگ در هاروارد
    ۷ دانشکده‌ها
    ۸ منابع
    ۹ پانویس
    ۱۰ پیوند به بیرون
    ۱۱ جستارهای وابسته

تاریخچه تأسیس دانشگاه هاروارد

در سال ۱۶۳۸ آن ناحیه و دانشگاه تازه تأسیس را به نام کمبریج نام‌گذاری کردند. در همان سال جان هاروارد یکی از وزیران پیوریتن و وزیر امور داخلی آمریکا که استاد یکی از شعبه‌های دانشگاه کمبریج بود در هنگام مرگ، نیمی از سرمایه و املاک خود را که ۷۸۰ پوند بود با چهارصد جلد کتاب به‌کالج بخشید و کالج مزبور در سال ۱۶۳۹ به‌افتخار این مرد، هاروارد نامیده شد. تاریخچهٔ هاروارد در حقیقت از سال ۱۶۴۰ آغاز می‌شود. نخستین جشن دانش‌آموختگان دانشگاه هاروارد در سال ۱۶۴۲ برگزار شد. بر سردر این دانشگاه لوحه‌ای نصب شده که متن آن چنین است:

    «چون خداوند به‌سلامت ما را به‌سرزمین نیوانگلند رسانید، به یاری او خانه‌های خود را ساختیم و برای ادامهٔ زندگانی خود وسایلی برانگیختیم و مکان‌های مناسبی برای پرستش پروردگار پی‌افکندیم و به تشکیل یک دولت غیرنظامی همت گماشتیم. اما آرزوی بزرگی را که در قلب خود می‌پروراندیم و در پی تحقق آن روزشماری می‌کردیم، آموزش و پرورش بود که سعادت جاودانه در پی داشت. ما نمی‌خواستیم که دیو بی‌سوادی در کلیساها بجای ماند و کشیشان ما در تاریکی نادانی به‌سر برند.»

امور تشکیلاتی و اداری

بر اساس منشور مورخ ۱۶۵۰ دانشگاه برای پیشرفت علم، هنر و ادبیات به‌آموزش جوانان انگلیسی و بومی اختصاص یافت. دومین ساختمان دانشگاه، «کالج بومیان»، درسال ۱۶۵۴ تأسیس شد و مؤسسهٔ انتشارات و مطبوعات دانشگاه که از سال ۱۶۳۸ تا آن زمان در ساختمان رییس دانشگاه بود، به‌آن محل انتقال یافت. به‌احتمال قوی در سال‌های ۱۶۶۱ و ۱۶۶۳، ترجمه کتاب مقدس به‌زبان بومیان آن سرزمین، توسط جان الیوت در همین کالج به‌چاپ رسید. باتوجه به‌حمایت‌های مالی که دانشگاه برای پیشرفت اهداف خود از خارج دریافت نمود، از همان آغاز تأسیس به‌اهمیت شایانی دست یافت. منشور مصوبه دانشگاه هاروارد تا سال ۱۷۰۷، مرجع اساسی و تغییرناپذیر ادارهٔ دانشگاه به شمار می‌رفت. بر مبنای این منشور، سازمانی مرکب از یک رئیس و یک خزانه‌دار و پنج استاد به طور رسمی مقررات اداری دانشگاه را وضع نموده و به‌امور مالی و هزینه کردن وجوه دریافتی، نظارت مستقیم داشتند. این سازمان به وسیله هیأت ناظرانی که در سال ۱۶۴۲ تعیین شده بود، کنترل می‌شد. کم‌کم اوضاع و احوال ایجاب کرد که هیأت اداره‌کنندهٔ دانشگاه، از استادان مقیم آن تشکیل شود. امروزه دانشکده‌های گوناگون، دارای هیأت‌های قانون‌گذاری هستند که مستقیماً عهده‌دار نظم و برقراری آرامش در محیط دانشکده می‌باشند. در اوان تأسیس این دانشگاه، هیأت ناظران از بین نمایندگان مشترک ایالت (دولت) و کلیسا تشکیل شده و دولت که مؤسس و مدیر کالج بود سازمان هاروارد را یک بنگاه دولتی تلقی کرده که در این راستا اختلافات تنگ‌نظرانه و متعصبانه نیز نمایان بود و سرانجام این کشمکش‌ها به سود دانشگاه هاروارد پایان یافت. در سال ۱۷۸۰ کالج هاروارد به دانشگاه هاروارد تغییر یافت. نخستین مدیران و رهبران کالج طبعاً کلیسا بود، اما در پی تغییراتی که در ترکیب هیأت ناظران پدیدار شد، دانشگاه هاروارد از زیر کنترل روحانیت و سرانجام از قید سیاست‌مداران دولتی رهایی یافت. از سال ۱۸۶۵ هیأت مدیرهٔ دانشگاه از بین دانش‌آموختگان پیشین آن برگزیده شد و کنترل دانشگاه را به طور کامل به‌عهده گرفت.
دوران پرآشوب

در نیمه دوم قرن هفدهم میلادی هنگامی که اتحاد میان پیوریتن‌ها از نظر سیاست ومذهب عملی شد، بار دیگر عقاید روحانیون انجیلی در عقاید مذهبی دانشگاه مشکلات متعددی پدید آورد. افراد محافظه‌کار بار دیگر در هیأت ناظران رخنه کردند. تاریخ این کالج از سال ۱۶۷۳ تا ۱۷۲۸ بسیار پرآشوب بود، یکی از عوامل مهم این ناآرامی‌ها، تأسیس دانشگاه ییل به وسیله محافظه کاران نیوانگلند بود که به‌دنبال ناکامی‌های خود در ادارهٔ دانشگاه هاروارد، اقدام به بنای این دانشگاه نمودند.
دوران نوین

نخستین رئیس هیأت مدیره دانشگاه هاروارد در سال ۱۷۹۲ انتخاب و در سال ۱۸۰۵ کرسی دانشکده الهیات این دانشگاه، به‌استادی مؤمن و موحد واگذار شد. سرانجام در سال ۱۸۴۳، هیأت ناظران دانشگاه، به‌ریاست یک روحانی و مرکب از اشخاص شایسته آغاز به‌کار کرد. عبادت و نمازگذاری که تا آن زمان در دانشگاه هاروارد اجباری بود، در سال ۱۸۸۶ از صحنه دانشگاه برچیده شد. پیرو این تغییر و تحول، روند تشکیلاتی و اداری دانشگاه هاروارد از مسیر عقیدتی و سیاسی بنیان‌گذارانش خارج شد. امروزه دانشگاه هاروارد و دانش‌آموختگان آن در ارتباط و همبستگی کامل با پیشرفت‌های فکری مردم ایالات متحده آمریکا قرار دارد.
موزه‌ها و کتاب‌خانه دانشگاه
مرکز علم در کالج هاروارد

در محوطه این دانشگاه موزه‌های متعددی، ازجمله موزهٔ هنر فوگ وجود دارد که در آن تابلوهای نقاشی و مجسمه‌ها و آثار چاپ شده قرن هیجده و نوزده اروپا و آمریکا، به‌تماشا گذاشته‌شده‌است. کتابخانه دانشگاه هاروارد نه تنها قدیمی‌ترین مجموعه فرهنگی در آمریکا بلکه با شعبات خود، بزرگ‌ترین کتابخانه دنیاست و در حال حاضر دارای ۱۴٬۵۰۰٬۰۰۰ جلد کتاب، رساله و میکروفیلم می‌باشد. بنیاد دانشگاه هاروارد با سرمایه‌ای معادل ۲۵،۹ میلیارد دلار، ثروتمندترین دانشگاه جهان است. این دانشگاه دارای رشته‌های علوم انسانی، طبیعی، مهندسی، دندان پزشکی، الهیات، آموزش و پرورش، حقوق و پزشکی می‌باشد. علاوه‌براین در مؤسسات وابسته به‌آن، دوره‌های ویژه خاورشناسی و روسیه‌شناسی، تدریس می‌شود.پروژهٔ تاریخ شفاهی ایران در مرکز ایران‌شناسی این دانشگاه به مدیریت حبیب لاجوردی انجام می‌شود. مجله مروری بر کسب و کار هاروارد که توسط این دانشگاه منتشر می‌گردد یکی از معتبرترین مجلات در زمینه مدیریت می‌باشد.
پیشگامان دانش و فرهنگ در هاروارد
تالار ماساچوست: محل کار رییس دانشگاه و خوابگاه تعدادی از دانشجویان سال اول کالج
تالار یادبود در کالج هاروارد

در زمینه علوم و ادبیات و فلسفه چهره‌های شناخته شده‌ای از این دانشگاه دانش‌آموخته شده‌اند که امروزه از مشاهیر جهان محسوب می‌شوند.

    استادان بزرگ الهیات و ادبیات
        انکریز ماتر
        کاتن ماتر
        ساموئل سوال
    شخصیت‌های بزرگ علمی و فلسفی
        ویلیام جیمز سیدیس
        رالف امرسن
        هنری دیوید تورو
    نویسندگان بزرگ
        جیمس راسل لاول
        رابرت فراست
        والس استیونس
        تی. اس. الیوت
        ئی. ای. رابینسون
        دکتر رفیش MBA
    رئیس جمهوران آمریکایی دانش‌آموخته از هاروارد
        جان آدامز
        جان کوئینسی آدامز
        رادرفورد بی. هیس
        تئودور روزولت
        فرانکلین دلانو روزولت
        جان اف. کندی
        باراک اوباما
    موسسان
        مارک زاکربرگ موسس فیسبوک
    شخصیت‌های هنری
        ناتالی پورتمن
        کونن اوبراین

دانشکده‌ها

هاروارد دارای نه دانشکده با یکصد و شصت رشته تحصیلی می‌باشد.

    دانشکده هنر و علوم
    دانشکده پزشکی هاروارد
    دانشکده بازرگانی
    دانشکده معماری
    دانشکده الهیات
    دانشکده آموزش
    مدرسه جان اف کندی دانشگاه هاروارد
    دانشکده حقوق
    موسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف

بمب ناپالم

ناپالم ماده‌ای آتش‌زا و نوعی بمب محتوی نوعی ترکیب مایع، ترجیحاً بنزین است با اکتان ۸۰ و یکی از پودرهای ام ۱ یا ام ۲ یا ام ۹، که پس از پرتاب و برخورد به هدف، مادهٔ ژلاتینی تولید کند و با شعله و حرارت زیاد بسوزد.[۱]

ناپالم از بنزین یا پلی‌استیرن یا نفت، به‌همراه موادی که به آن ویژگی ژله‌ای و چسبندگی می‌دهند، مانند صابون یا یونولیت (مقوای آکاسیف) ساخته می‌شود. این مادهٔ آرام‌سوز و چسبنده، بدنه اجسام و انسان را کم‌کم و به‌شدت می‌سوزاند. چند قطره ناپالم جسمی ۲x۲ متر مکعب را نابود می‌کند. بدون تماس مستقیم نیز می‌تواند با حرارتی بین ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ درجه سانتی گراد اجسام را نابود کند. ناپالم آب‌گریز است. آتش ناپالم به سادگی با آب خاموش نمی‌شود.

بمب‌های ناپالم در جنگ جهانی دوم با بنزین و صابون ساخته می‌شد. نخستین نسخهٔ این بمب در سال ۱۹۴۲ در دانشگاه هاروارد طراحی شد یکی از اولین بار که از این بمب‌ها استفاده شد به استناد کتاب خاطرات ژنرال گالاند از بهترین سران هوایی ارتش آلمان نازی در ارتش اعزامی آلمان به اسپانیا برای کمک به ژنرال فرانکو رهبر نژاد پرست آن کشور بود.

قوانین بین المللی استفاده از ناپالم و سایر مواد آتش‌زا بر علیه اهداف نظامی را منع نکرده است، ولی استفاده از آن بر علیه غیر نظامیان بر اساس کنوانسیون منع استفاده از برخی سلاح‌های متعارف[۲] مصوب ۱۹۸۰ ممنوع است. پروتکل ۳ این کنوانسیون استفاده از هر نوع ماده آتش‌زا مانند ناپالم و فسفر سفید را غیر مجاز می‌داند اما این پروتکل از سوی برخی کشورها پذیرفته نشده است.[۳] از جمله این نوع بمب‌ها می‌توان به بمب ناپالم هواپرتاب بی‌ال‌یو-۱ ساخت کشور آمریکا اشاره کرد.

آتش‌نشانی

آتش‌نشانی یا اطفاء حریق مجموعه اقداماتی است که برای مقابله با آتش بوسیله خاموش کردن، کنترل و یا هدایت آتش‌های ناخواسته انجام می‌گیرد. اهداف آتش‌نشانی حفاظت از سلامت افراد، جلوگیری از آسیب به اموال و حفاظت از محیط زیست است.[۱]

آتش‌نشانی مهارتی بسیار فنی است که احتیاج به دوره‌های طولانی چه در زمینه‌های عمومی مانند مقابله با آتش و چه در زمینه‌های تخصصی مانند عملیات امداد و نجات دارد. به شخصی که به صورت تخصصی به مهارت‌های اطفا حریق آشناست آتش‌نشان می‌گویند.

محتویات

    ۱ انواع آتش‌نشانی
    ۲ سیستم‌های آتش‌نشانی
    ۳ روش‌های آتش‌نشانی
        ۳.۱ آتش‌نشانی هوایی
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

انواع آتش‌نشانی

اطفا حریق بصورت کلی به دو نوع عامل (به انگلیسی: Active) و غیرعامل (به انگلیسی: Passive) تقسیم می‌شود. استفاده از مواد نسوز یا کندسوز در تجهیزات، استفاده از دیوارهای جداکننده در ساختمان‌ها و یا بکاربردن مواد دیرذوب در بدنه مخازن از روش‌های غیرعامل اطفا حریق است.[۲][۳]
سیستم‌های آتش‌نشانی

اطفاحریق به صورت خودکار و غیرخودکار انجام می‌گیرد.

    نمونه‌ای از یک کپسول آتش‌نشانی دستی

    کپسول‌های خاموش کننده استفاده شده در یک سیستم اطفای حریق خودکار

    یک کپسول آتش‌نشانی در بریتانیا با تابلوی راهنمای استفاده، تلفن داخلی، و تابلوی راهنمای آتش

    آتش‌نشانی در فنلاند

روش‌های آتش‌نشانی

روش‌های اطفا حریق بستگی به نوع آتش دارد. برای مقابله با آتش باید یکی یا بیشتر از عوامل اصلی مثلث آتش یعنی هوا، ماده سوختنی و یا حرارت را کنترل کرد. همچنین می‌توان آتش‌نشانی و یا اطفاء حریق را به دو گروه دستی و اتوماتیک تقسیم کرد؛ که در نوع اول یعنی دستی، عملیات اطفاء حریق به صورت دستی و توسط افراد و یا آتش نشانان صورت می‌پذیرد و در نوع دوم یعنی اطفاء حریق اتوماتیک، این عملیات به صورت خودکار و بدون حضور عوامل انسانی صورت می‌پذیرد.[۴]
آتش‌نشانی هوایی
نوشتار اصلی: آتش‌نشانی هوایی
یک فروند لاکهید پی-۲ نپتون متعلق به FEMA در حال عملیات در اکلاهاما - ژانویه ۲۰۰۶

آتش‌نشانی هوایی گونه‌ای از عملیات مقابله با آتش است که در آن از مسیر هوا و هواگرد به منظور عملیات اطفاء آتش استفاده می‌شود. این گونه عملیات بیشتر در آتش‌سوزی‌های جنگل‌ها و مهار آتش‌سوزیهایی که در مناطقی که از راه‌های زمینی غیرقابل دسترسی هستند، انجام می‌شود. در این گونه عملیات از اقسام مختلف هواگرد که توانایی حمل مواد ضر آتش را دارند استفاده می‌شود ولی هواپیما و بالگرد دو گونه پر کاربرد در این گونه ماموریت‌ها به حساب می‌آیند.

ایده هواپیماهای آتش‌نشان نیز به مانند ایده هواپیمای آب‌نشین به منظور کمک رسانی و اطفاء حریق در مناطقی مطرح شد که به شکل‌های گوناگون دسترسی به آنها مشکل است. ایالات متحده آمریکا نخستین پیشگام در این زمینه بود و با بهره‌گیری از الگوی بمب‌های ناپالم که برای اولین بار در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفته بود، به طراحی و ساخت بمب‌های آبی روی آوردند که بر روی محوطه دچار حریق شده پرتاب شود و باعث خاموش شدن آتش شود؛ ولی به دلیل عدم موفقیت این روش، گزینه دیگری مطرح شد که همانا استفاده از مخازن آب است که پس از پر شدن از آب و یا مایعات ضد آتش، با استفاده از هواگرد بر روی محل آتش‌سوزی پاشیده می‌شود؛ که این روش موفقیت آمیز بوده و تا به امروز به عنوان روشی استاندارد برای اطفاء حریق هوایی به کار می‌رود.

سازمان آتش‌نشانی

سازمان آتش‌نشانی نام سازمانی دولتی و یا خصوصی است[۱] که وظیفه مقابله با آتش و برخی دیگر از سوانح و حوادث را بر عهده دارد.

محتویات

    ۱ شرح وظایف
    ۲ تاریخچه آتش‌نشانی در ایران
    ۳ حرفه آتش نشان
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ پانویس
    ۶ منابع

شرح وظایف
ایستگاه آتش‌نشانی

در برخی کشورها از جمله ایران، وظیفه آتش‌نشانی فقط به مبارزه با حریق خلاصه نمی‌شود. برای مثال سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران، شرح وظایف خود را بدینگونه برشمرده‌است.[۲]
۱. مقابله با هرگونه آتش‌سوزی
۲. نجات محبوس شدگان در زیر آوار ساختمان، خودروی تصادفی، آسانسور و...
۳. مقابله و پیشگیری از سقوط اجسام و درخت از ارتفاع و احتمال خطر برای شهروندان
۴. نجات سقوط کنندگان در چاه، کانال آب، رودخانه، سد، استخر و...
۵. مقابله با حیوانات وحشی و موذی
۶. نجات مصدومین حوادث چرخ گوشت، حلقه‌های فلزی، تسمه نقاله، دستگاه‌های برش و کارخانه‌ای
۷. کلیه موارد دیگری که در آن جان و مال شهروندان در معرض خطر می‌باشد.

علاوه بر این، آتش‌نشانی وظایف جنبی دیگری نیز دارد که تعیین صلاحیت و ایمنی برخی شرکت‌ها، افراد و ساختمانها از آن جمله‌است.[۳]
تاریخچه آتش‌نشانی در ایران
برج آتش‌نشانی تبریز

نخستین شهر کشور که به تجهیزات و سازمان آتش‌نشانی مجهز شد، شهر تبریز بود. در حدود یکصد و پنجاه سال پیش، روسها در این شهر نخستین سازمان آتش نشانی ایران را تاسیس نمودند که برج آتش‌نشانی تبریز از یادگارهای آن دوران است. دومین و سومین واحدهای آتش نشانی رسمی در جنوب کشور و در شهرهای مسجد سلیمان و آبادان برای حفظ تأسیسات ایجاد شده در پالایشگاه آن شهرها تاسیس شد. سپس با توجه به ایجاد زیر ساختهای اقتصادی در اقصی نقاط کشور، ایجاد واحدهای اطفایی در مناطق مختلف کشور آغاز گردید که می‌توان به احداث واحدهای آتش نشانی (اطفائیه) در بلدیه آنروز نام برد که در قطبهای اقتصادی و صنعتی کشور ایجاد شده و بطور مثال احداث پایگاه‌هایی در تهران ۱۳۰۳، قزوین ۱۳۰۳، اهواز ۱۳۰۴، بندر انزلی ۱۳۰۵، شهر رشت ۱۳۰۵[۴]، مشهد مقدس ۱۳۱۲، شهر زنجان ۱۳۲۷، شهر اصفهان ۱۳۲۸ و شهر شیراز ۱۳۲۹ نام برد.[۵]

در تهران نیز اولین‌بار، یک ژنرال روس در محل سه‌راه امین‌حضور، اقدام به تاسیس اولین ایستگاه آتش‌نشانی نمود و بعدها با گسترش همین واحد و انتقال آن به چهارراه حسن‌آباد، واحد اطفائیه بلدیه تاسیس گردید. به تدریج با افزایش نیازهای شهر تهران این واحد به دو ایستگاه تهران و شمیرانات توسعه پیدا کرد. در سال ۱۳۲۶ این ایستگاه‌ها به پنج ایستگاه افزایش یافت[۶][۷] و امروزه تعداد ایستگاه‌های حریق تهران در حال رسیدن به ۱۲۵ مورد است.
حرفه آتش نشان

سازمان های آتش نشانی با هدف اصلی نجات جان و اموال انسان ها تشکیل شده‌اند بنابراین یک آتش نشان قادر است در بحرانی ترین شرایط محیطی و زیان آور ترین شرایط کاری به یاری حادثه دیدگان بشتابد.با توجه به آمارهای حریق و حوادث ، تعداد مصدومین و فوت شدگان ماموران آتش نشان در طی سالیان اخیر نگران کننده است چرا که آتش نشانان در محیط های پر مخاطره آمیز و از جمله انفجارات به امداد رسانی و عملیات می‌پردازند ، لذا آسیب پذیری آنان در حد بالایی است.علاوه بر این ، عوارض و مخاطرات شغلی در حرفه آتش نشانی با بروز و تشدید انواع بیماری های جسمی و روانی جلوه می‌کند.بر این اساس مهم ترین وظیفه آتش نشانان شامل آماده باش شبانه روزی برای شرکت در حوادثی که جان انسان در خطر باشد، انجام عملیات نجات و امداد در حوادثی که جان حیوانی در خطر باشد، شرکت فعال در حوادث طبیعی به منظور یاری رساندن به هموطنان، اداره کردن و مهار آتش سوزی ها در صنایع و اماکن مختلف، بررسی علل حریق و حوادث در شرایط محیطی متفاوت و همراه با مخاطرات گوناگون می‌شود.به این ترتیب آتش نشانان در هر ماموریت به طور معمول در معرض چندین عوارض از جمله عوارض ناشی از استرس رانندگی و ترافیک ، عوارض ناشی از اثرات دود و گازهای سمی در محل های عملیات، عوارض ناشی از صدای آژیر، بلندگو و نور چراغ گردان، عوارض ناشی از ترشح هورمون های دفاعی و آمادگی بدن در برابر حوادث، اثرات ناشی از حرارت در محل حریق، عوارض ناشی از تماس یا جذب مواد شیمیایی از طریق پوست، عوارض ناشی از صدمات فیزیکی در حین انجام وظیفه، عوارض ناشی از دریافت پرتوهای یونساز و تشعشعات رادیواکتیویته قرار می‌گیرند.علاوه بر این ، آتش نشانان در هنگام انجام عملیات نجات و امداد در معرض عوارضی نظیر رویت صحنه های دلخراش و تألم آور، عوارض ناشی از وقوع انفجار در صحنه حادثه، عوارض ناشی از مسائل ارگونومی وسایل و تجهیزات و ماشین آلات، عوارض ناشی از انجام خدمت به صورت شیفتی، عوارض ناشی از عدم تغذیه صحیح و متناسب با حرفه، عوارض ناشی از استرس پس از حادثه، عوارض ناشی از کارکردن در محیط های آلوده، عوارض ناشی از کارکردن در محیط های مرطوب نیز قرار می‌گیرند.براساس آمار سال های ۷۶ تا ۸۱ در رابطه با خسارات جانی و مصدومین ناشی از شرکت در عملیات آتش نشانی، بیشترین مصدوم ناشی از شرکت در عملیات حریق و نجات مربوط به سال ۸۱ با تعداد ۶۳ مصدوم حریق و ۱۲ مصدوم نجات بوده‌است.بنابراین گزارش ، وجود فاکتورهایی شامل سرو صدا ، محیط عفونت زا و آلوده ، مواد شیمیایی و گازهای سمی ، مواد رادیواکتیو ، کار در محیط غیر متعارف (کم نور وپر نور) ، وجود ذرات معلق در هوا ، کار در شرایط جوی نامساعد ، کار در ارتفاع ، ریزش و برخورد اجسام خارجی ، انفجار ، خطر برق ، سطوح شیب دار و لغزنده ، کار در فضای مسدود و غیر متعارف، کار در اعماق، کار در محیط های با حرارت بالا ، جابجا کردن قطعات سنگین ، کار در فضای باز ، کار در محیط های مرطوب، کار در محیط های متعفن و نامطبوع ، کار در شرایط روحی نامساعد از مهم ترین عواملی است که شرایط محیط کار آتش نشانان را از حالت عادی خارج می‌کند. بر این اساس ، مقایسه فاکتورها و عوامل زیان آور در محیط کار با شرایط ویژه شغل آتش نشانی گواه آن است که کلیه فاکتورها و عوامل مذکور در حرفه آتش نشانی وجود داشته ضمن اینکه فاکتورهای دیگری نیز وجود دارد که در قوانین موضوعه لحاظ نشده است لذا یک آتش نشان در هر حادثه حداقل ۱۰ مورد از عوامل زیان آور را لمس می‌کند همچنین آتش نشان در طول خدمت با تمامی فاکتورهای زیان آور در صحنه های عملیات و امداد رسانی مواجه است.

شبکه خبر جمهوری اسلامی ایران

شبکه خبر جمهوری اسلامی ایران (IRINN) که در تداول عامه با نام شبکهٔ خبر و یا کانال شش شناخته می‌شود، یکی از شبکه‌های تلویزیونی دولتی کشور ایران است که در مجموعه صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مدیریت می‌شود. این شبکه به سبک شبکه‌های خبری مشهور جهان به پخش اخبار کوتاه و مشروح و برنامه‌های تحلیل خبر می‌پردازد. شبکه خبر در تابستان 1392 پخش شبانه روزی خود را آغاز کرده است. شبکه خبر توسط معاونت سیاسی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران اداره می‌شود، اما از واحد مرکزی خبر صدا و سیما مجزاست. با این وجود گزارش‌ها و تصاویر ارسالی توسط خبرنگاران واحد مرکزی خبر در شهرستان‌ها و کشورهای خارجی توسط شبکه خبر نیز پخش می‌شود. به همین دلیل این شبکه به جز خبرنگار مستقر در لندن، در خارج از شهر تهران فاقد دفتر نمایندگی است. خبرنگاران این شبکه برای پوشش برخی رخدادهای مهم به مأموریت‌های خارج از تهران نیز اعزام می‌شوند.

محتویات

    ۱ پیشینه
    ۲ وظایف
    ۳ گسترهٔ پخش
    ۴ بخش‌های خبری
    ۵ جستارهای وابسته
    ۶ پیوند به بیرون
    ۷ منابع

پیشینه

شبکه خبر سیمای جمهوری اسلامی ایران در ۲ آبان ۱۳۷۸ به صورت آزمایشی و پس از یکماه در ۲ آذر ۱۳۷۸ آغاز به کار کرد. در حال حاضر مدیریت این شبکه را اردشیر زابلی‌زاده بر عهده دارد.
وظایف

گردآوری، دریافت، تهیه و تنظیم و پخش اخبار و گزارشهای خبری و برنامه‌های سیاسی در چارچوب خط مشی‌ها و ضوابط کلی سازمان صدا و سیما و سیاست‌های جمهوری اسلامی از جمله وظایف این شبکه عنوان شده‌است.
گسترهٔ پخش

برنامه‌های این شبکه در اکثر مناطق ایران از طریق فرستنده‌های آنالوگ و دیجیتال زمینی روی باند UHF قابل دریافت است. همچنین برنامه‌های این شبکه از طریق ماهواره اینتل‌ست ۹۰۲، آسیاست ۳اس، هاتبرد ۸، تل‌استار ۱۲ و گلکسی ۱۹ در ایران و اکثر مناطق جهان پخش می‌شود.[۱] تماشای زنده شبکه خبر از طریق پایگاه اینترنتی سازمان صدا و سیما نیز میسر است. دریافت این شبکه مانند سایر شبکه‌های تلویزیونی وابسته به صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران رایگان است. پخش برنامه‌های شبکه خبر ۲۴ ساعته می‌باشد.[۲]
بخش‌های خبری

این شبکه با ۶۱ بخش خبری جمعاً به مدت ۹:۳۰ ساعت در حال خبر رسانی می‌باشد. همچنین زیر نویس شبکه در موضوعات عمومی، سیاسی، اقتصادی، هواشناسی، مذهبی، ورزشی و... به مدت ۲۰:۳۰ ساعت جدیدترین اخبار را در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد. این شبکه چند استودیوی تخصصی را در مرکز فوریت‌های پلیس ۱۱۰، سازمان حمل و نقل و ترافیک تهران و سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی تهران راه‌اندازی کرده و با برقراری ارتباط تصویری آخرین اخبار این حوزه‌ها را به صورت مستقیم پخش می‌کند. شبکه خبر قصد دارد استودیویی را در بازار بورس تهران نیز راه‌اندازی کند.[۳] برخی از رخدادهای خبری مهم نیز توسط این شبکه به صورت زنده پخش می‌شود. سخنرانی شخصیت‌های مهم سیاسی ایران، کنفرانس خبری هفتگی سخنگوی وزارت خارجه و برخی جلسات مهم مجلس شورای اسلامی مانند جلسات رأی اعتماد یا استیضاح وزرا از آن جمله‌اند. به رغم فعالیت های این شبکه انتقاد هایی نیز بر آن وارد است برای مثال مشرق نیوز در گزارشی به قلم میلاد ذوالفقاری مهمترین ضعف شبکه خبر را نداشتن آرمان در فعالیت های خود خبر میدهد و آنرا شبکه ای خنثی مینامد.

واحد مرکزی خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران

واحد مرکزی خبر، خبرگزاری وابسته به صدا و سیما جمهوری اسلامی که وظیفه تأمین بخش‌های خبری تمام شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی استانی، سراسری و برون مرزی در زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، علمی، فرهنگی، هنری و ورزشی به جز شبکه العالم، شبکه الکوثر، شبکه سحر و پرس تی وی را برعهده دارد.ref>«پایگاه خبری، واحد مرکزی خبر». سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. بازبینی‌شده در ۲۳ مهر ۱۳۹۰.</ref>

با اینکه شبکه خبر به صورت مستقل می‌باشد ولی گزارش‌های ارسالی خبرنگاران واحد مرکزی خبر از شهرهای مختف از این شبکه پخش می‌شود.

محتویات

    ۱ بخش‌های خبری
        ۱.۱ شبکه یک سیما
        ۱.۲ شبکه دو سیما
        ۱.۳ شبکه سه سیما
        ۱.۴ شبکه چهار سیما
        ۱.۵ شبکه تهران
        ۱.۶ مراکز استانها
    ۲ برنامه های ساخته شده
    ۳ منابع

بخش‌های خبری
شبکه یک سیما

بخش های مشروح :

    خبر ۶:۰۰
    خبر ۷:۰۰
    خبر ۸:۰۰
    خبر ۹:۰۰
    خبر ۱۴:۰۰
    خبر ۱۹:۰۰(۱۹:۱۵ مجله خبری)
    خبر ۲۱:۰۰

شبکه دو سیما

    اخبار جوانه ها۱۶:۰۰
    خبر۲۰:۳۰
    خبر ۲۲:۳۰

شبکه سه سیما

    خبر ورزشی-۱۳:۱۵
    خبر ورزشی ۱۸:۴۵
    خبر شبانگاهی ۲۲:۰۰

شبکه چهار سیما

    خبر علمی فرهنگی هنری
    خبر۲۰:۰۰

شبکه تهران

    خبر ۱۸:۳۰(ویژه استان تهران و البرز)
    خبر۲۴:۰۰(ایران وجهان)

مراکز استانها

    خبر۱۶:۰۰(اخبار مراکز-به زبان فارسی)
    خبر۲۰:۴۵(اخبار مراکز-به زبان محلی)
    خبر ۲۲:۴۵

برنامه های ساخته شده

    مستند امام روح اله(ره)
    مستند دفاع مقدس
    صرفاًجهت اطلاع
    بالاتر از خبر

خبر

اخبار جمع واژه خبر است. همچنین مطالبی که برای آگاهی مردم می‌گویند و می‌نویسند[۱] که می‌تواند به شکل اینترنتی منتشر شود (مانند گوگل نیوز) یا به شکل کاغذی که به آن روزنامه(یا هفته‌نامه و ماه‌نامه بستگی به بسامد انتشار دارد) گویند (مثلاً واشنگتن پست یا گاردین یا همشهری) و یا به شکل تلویزیونی که به آن شبکه خبری گویند (مانند بی‌بی‌سی یا شبکه خبر).

محتویات

    ۱ خبر
        ۱.۱ تشریح خبر
        ۱.۲ خبر خوب
        ۱.۳ ناگفته‌های پیشین، خبر
    ۲ سبک ساعت شنی
    ۳ خبر محلی و سراسری
    ۴ ارزش خبری
    ۵ رابطه خبر و منبع
    ۶ نرم‌خبر
    ۷ خبر کلامی
    ۸ انبوه‌سازی و خبر
    ۹ ارزش‌های خبری
    ۱۰ شبکه‌های خبری تلویزیونی
    ۱۱ منابع

خبر

برای خبر تعاریف متفاوتی آورده شده است. اما معروف‌ترین جمله که به قدمت حرفه ژورنالیسم در تعریف وجود دارد این است که سگی انسان را گاز گرفت خبر نیست، اما انسانی سگ را گاز گرفت خبر است. این گفته، همانند بسیاری از گفته‌ها و ضرب المثل‌ها، به رغم کوتاه بودن اما در بین خبرنگاران جهان مشهوریت دارد. خبر رویدادی جدید است که جذابیت لازم را برای مخاطبان مورد نظر داشته باشد؛ بنابراین رویدادی که در یک شهر خبر محسوب می‌شود، در شهر دیگری ممکن است خبر نباشد.[۲]

اغلب متخصصان در این حوزه تعریفی برای آن ذکر کرده‌اند. برای نمونه اِولین وُوگ درباره تعریف خبر می‌گوید که خبر چیزی است که فردی بی تفاوت به دنیا بخواهد آن را بخواند و تنها زمانی خبر می‌شود که او آن را بخواند. بعد از آن ارزشی ندارد. یا آرتور مک ایون، سر دبیر سان فرانسیسکواگزمیز درباره خبر چنین تعریفی را می‌آورد: هر آنچه خواننده را بهُ نچُ نچ وا دارد خبر است.

برای خبر تعاریف بسیار دیگر آورده شده از جمله اینکه، خبر ماده اولیه روزنامه است. خبر باید فوری و پس از حادثه به جریان افتد، برای عموم جالب باشد، حاوی اطلاعات تازه باشد، خنثی نباشد و ادراکات فرهنگی جامعه خاص خود را منعکس کند.[۳]
تشریح خبر

خبر دربرگیرنده نکاتی است که بیشتر جنبه تازگی و نو بودن دارد و مردم را از حوادث و تحولاتی که به تازگی روی داده آگاه می‌سازد. اما لزوماً همیشه اینگونه نیست. برخی رویدادها در طول چند دهه بارها اتفاق می‌افتند و در اخبار منعکس می‌شوند و به ندرت توجهی برای تکرار و پخش آنها یافت می‌شود.

برخی معتقدند که هر چه در خبر رسانی ارزشها و دیدگاههای قشرها و طبقات بیشتری از شهروندان لحاظ شود، ما با سیستم خبری مسؤولانه تری در قبال شهروندان روبروییم. هربرت. ج. گنز در کتاب دموکراسی و خبر فاصله زیادی می‌بیند بین اوضاع کنونی خبر رسانی در جامعه آمریکا و مدل آرمانی‌اش که مبتنی است بر دموکراسی آرمانی شهروندان.[۴]
خبر خوب

برخی چنین می‌گویند که خبر خوب، خبری است که توسط مخاطب دیده شود، و بعد از خودنمایی، تاثیر گذار باشد. برای دیده شدن باید به فرم توجه کرد و برای تاثیرگذاری باید محتوا داشت. برای دیده شدن می‌توان به مواردی همچون یک تیتر جذاب یک شروع طلایی، یک ترکیب بندی و ساختار حرفه‌ای، یک تصویر مناسب و یک پایان موثر اشاره کرد.
ناگفته‌های پیشین، خبر

برخی رویدادهای خبری هم با آنکه مدت‌ها از زمان وقوعشان می‌گذرد، با افزودن مطالب ناگفته پیشین یا اطلاعات تازه‌ای که از آنها به دست آمده است، جنبه‌ای از تازگی می‌یابند. برای مثال به این بخش از یک رویداد خبری که ۵۶ سال پیش از وقوع آن گزارش شده است، تازه گی جدیدی در خبر دیده می‌شود. محتوای اسناد دولتی که در جریان تلاش مردی برای یافتن پدر گمشده اش فاش شد، نشان می‌دهد چگونه هزاران نظامی چینی که در جریان جنگ جهانی دوم در ارتش انگلیس خدمت می‌کردند، در جوی آکنده از نژادپرستی ضد شرقی مجبور شدند به کشورشان بازگردند.[۵]

همچنین یاسر عرفات که در اکتبر سال ۲۰۰۴ به شدت بیمار شد که بر اثر این بیماری فوت کرد. پس از چند سال نبش قبر عرفات در خصوص علت مرگش و ابهاماتی که ایجاد شده بود باعث ایجاد تازگی در خبر شد.[۶]
سبک ساعت شنی

سبک ساعت شنی را سبک خبرنویسی مدرن نیز نامگذاری می‌کنند. گفته می‌شود این سبک، سبکی است که به خوبی قادر است، سلیقه‌های گوناگون مخاطبان خبر را راضی نگه دارد.

ساعت شنی، مدل گسترش یافته سبک تلفیقی است، در این سبک، لید کمی مشروح‌تر، و کامل‌تر آورده می‌شود. در سبک تلفیقی قوانین کلمه شماری (۲۵ تا ۳۵ کلمه) را رعایت می‌کند، اما در سبک ساعت شنی ممکن است لید ۶۰ کلمه یا حتی بیشتر هم باشد، ممکن است یک لید از سه یا چهار پاراگراف تشکیل شود.

تفاوت دیگر، این‌که سبک ساعت شنی یک پازل سه تکه است. ابتدا درقسمت بالا، یک لید چند پاراگرافی که به سبک هرم وارونه تنظیم شده وجود دارد. در پایین یک هرم که داستان واقعه را به ترتیب تاریخی گزارش می‌کند، و در وسط یک جمله یا عبارت که هرم وارونه را به سبک هرم (ترتیبی) متصل می‌کند. به این جمله یا عبارت، جمله چرخشی می‌گویند.

می‌گویند که سبک ساعت شنی ابتدا به وسیله روی پیتر کلارک در ۱۹۸۳ بعد از اینکه او شروع به نوشتن چیزهای نو در روزنامه صبح خود کرد، نام گذاری شد.

ساختار ساعت شنی می‌تواند مانند هرم وارونه، مهمترین اطلاعات داستان را به شکل اخبار سخت در ابتدای مطلب جای دهد. سپس با یک عبارت چرخشی شما را وارد اصل داستان به شکل ترتیبی کند.
خبر محلی و سراسری
ارزش خبری

مناسب ترین زاویه دید از نظر مخاطب ارزش خبری است. در خبر باید بخشی برجسته شود که ارزش خبری بیشتری نسبت به باقی ارزش‌های خبری داشته باشد. عوامل مختلفی وجود دارد که نشان دهید یک رویداد ارزش خبری دارد یا خیر.
وجود اختلاف نظر و تقابل، بروز رویدادی غیر عادی، شخص، موسسه یا مکان مهم و برجسته‌ای که نامش برای مردم آشنا باشد، مجاورت، علاقه شخصی یا وقتی موضوعی ارتباط مستقیمی با مخاطب پیدا می‌کند، جذابیت انسانی، خطوط زمانی (موضوعی که تازه اتفاق افتاده و شروع به اتفاق افتادن کرده است)، تغییر، تاثیر مستقیم بر زندگی مخاطب، خشونت و درام از مواردی هستند که در مواقع خاص دارای ارزش خبری هستند.[۷] ارزش‌های خبری به هفت دسته تقسیم می‌شوند.

    تازگی
    مجاورت
    در برگیری
    شهرت
    شگفتی
    فراوانی و تعداد
    تضاد، برخورد و درگیری که یک خبر می‌تواند یک یا حتی همه آن‌ها را داشته باشد.

    تازگی بستگی دارد که خبر مناسبتی باشد یا نه اگر مناسبتی باشد در صورتی که از آن مناسبت زمان زیادی بگذرد دیگر ارزش خبری نخواد داشت.
    مجاورت به معنای نزدیکی خبر به زندگی مردم باشد مثلاً ممکن است برای یک کشور که هیچگونه مناطق نفت خیزی وجود ندارد خبر افزایش قیمت نفت مهم نباشد.
    در برگیری به دو صورت بیشتر قابل ملاحظه است قشری و جغرافیایی.

مثلاً خبر واکسیناسیون دانش آموزانی که تازه می‌خواهند وارد دبیرستان شوند برای دانش آموزان این سن و والدینشان بسیار مهم است اما برای یک فرد که مشکل او در جامعه بیکاری است اصلاً قابل توجه نیست.

    شهرت وقتی خبر به دست آمده از یک شخص مشهور باشد مثل رئیس جمهور

باشد آن خبر را جالب می‌سازد یا مثل خداحافظی یک بازیکن خیلی معروف از تیم ملی آن کشور که جنجال آفرین است.

    شگفتی وقتی ارزش خبری یک خبر را بالا می‌بردکه آن خبر یک تا کنون به وجود نیامده باشد دو خارج از تصور باشد سه بسیار کمیاب باشد چهار خلاقانه باشد.
    فروانی و تعداد هنگامی به وجود می‌آید که در آن خبر آمار و ارقامی باشد چه زیاد چه کم چه عجیب چه معمول البته هر چه جالب تر باشد ارزش بیشتری دارد.
    تضاد، برخورد و درگیری مثل سرکوب کردن مردم تظاهرات کننده علیه یک رژیم توسط نیروهای پلیس (برخورد)

یا در گیری دو مهمان در یک برنامه تلویزیونی زنده .(که شهرت هم به شمار می‌آید) تضاد مثل صدور اعلامیه علیه کشورهای دیگر.
رابطه خبر و منبع

هربرت گانز رابطه بین روزنامه نگار و منبع خبر را به رقص تانگو تشبیه می‌کند که یا منبع خبر این رابطه را هدایت می‌کند و یا روزنامه نگار؛ گانز معتقد است در اکثر مواقع هدایت‌گر این رابطه منبع خبر است. روزنامه نگار معمولاً تنها به سراغ تعداد محدودی از منابع خبری که در گذشته نیز در دسترس او بوده و آن‌ها را مناسب تشخیص می داده است، می‌رود و نسبت به سایر منابع خبری به شکلی منفعلانه عمل می‌کند. پژوهشگرانی دیگری همچون کارلسون (۲۰۰۹٬۲۰۱۱) نیز طی یک دهه اخیر با الهام گرفتن از نظریات هربرت گانز به بررسی رابطه بین روزنامه نگار و منبع پرداخته‌اند و این رابطه را پویا و داینامیک توصیف کرده‌اند. اما به نظر می‌رسد رابطه روزنامه نگار و منبع خبر تا حد زیادی متاثر از نظام هنجاری و مدیریت رسانه‌ای حاکم در هر کشور باشد. مطالعات و تحقیقات گانز، سیگال، کارلسون و سایرین در خصوص رابطه بین روزنامه نگار و منبع خبر در جوامع غربی بوده است و به نظر می‌رسد برای رسیدن به شناخت دقیق‌تری از رابطه بین منبع و روزنامه نگار در جوامع شرقی و در سایر نظام‌های هنجاری رسانه‌ای، پژوهش‌های بیشتری نیاز است.[۸][۹]
نرم‌خبر
نوشتار اصلی: نرم‌خبر

در فرهنگ روزنامه‌نگاری و ارتباطات، نرم‌خبر یکی از سبک‌های خبرنویسی است. نرم‌خبر، ماهیتی گزارش‌گونه دارد، و عمدتاً برای پوشش موضوعات مورد علاقهٔ انسانی در حوزهٔ عمومی به کار می‌رود. تمرکز نرم‌خبر، بیشتر بر روی سرگرمی یا آموزش است، و می‌تواند زبانی غیررسمی داشته باشد.

برای خبر نرم تعاریف متنوع وجود دارد. با این حال یکی از مشخصه معمولی آن عبارت است از «هر خبری که خبر سخت نباشد» (Davis 1996, 108-109). همچنین خبر سخت، با پوشش وقایع حال رهبران عالی‌مرتبه، مسائل بزرگ یا اغتشاشات مهم در جریان زندگی روزمره مثل زلزله یا سانحه هوایی شناخته می­شود(Smith 1985).

یکی از تفاوت‌ها بین خبر سخت و خبر نرم در لحن ارائه آن می­باشد. گزارش خبر سخت، واقعیت­هایی درباره رخدادها به مخاطب می­گوید سپس تصمیم‌گیری درباره اطلاعات را به خود مخاطب واگذار می­کند.[۱۰] برخی از نرم‌خبرها با رویدادهای جاری ارتباط دارند، اما این رویدادها آنی و مقطعی نیستند، و استمرار دارند (مثال: تغییر دیدگاه سیاسی در یک حزب بزرگ، پیدایش یک سبک موسیقی جدید و امثالهم). نرم‌خبر به خواننده نگاهی تحلیلی، منتقدانه، و پرسشگر می‌دهد، و در حیقیت، او را به تعقیب رویداد ترغیب می‌کند.
خبر کلامی

خبرهای کلامی به خبرهایی گویند که از گفته‌های چهره‌های خبرساز منشا می‌گیرند، نه از رویدادها یا تحول در رویدادها. در این دسته از خبرها پیامی که مربوط به وقوع رویدادی باشد، نمی‌توان یافت. هر چه هست نقل گفته‌ها است. به همین سبب بسیاری از صاحبنظران این خبرها را شبه خبر نامیده‌اند. این صاحبنظران استدلال می‌کنند که چون در متن این خبرها حتی به ارزش جدا شدن برگی از درخت رویداد و یا تحولی اتفاق نمی‌افتد، نمی‌توان این نقل‌ها را خبر نام نهاد. بنابر این در همه تعاریف خبر به روشنی یا به کنایه شرط اصلی برای خبر، وقوع یک رویداد یا بروز تحول در یک جریان خبری است.

خبر کلامی بیشتر در فضای بی‌اعتمادی میان مسئولان و رسانه‌ها (نمایندگان مردم) امکان گسترش می‌باید. به این معنا که در مجموعه بیشتر مسیر میان خبرسازان، به خبرنگار به رسانه و به مردم، ایستگاه خبرنگار حذف می‌شود. به همین دلیل نقش و کارکرد خبرنگاران و مهارت‌های حرفه‌ای آنان به تدریج زنگ می‌بازد و خبرهای رسمی و بدون خطر -و در نتیجه بدون جاذبه - رواج می‌یابد. چنان که خواهد آمد سایت‌های خبری پر تعداد که هر یک از سوی یک جریان سیاسی یا سازمان دولتی تامین مالی و حمایت می‌شوند، در گسترش این شیوه نقش دارند. کارکنان این سایت‌ها اغلب خبرهای خود را از طریق تماس‌های تلفنی با اشخاص شکل می‌دهند و تردید نباید کرد که گزینش مصاحبه شونده و نوع پرسش‌ها و پاسخ‌ها با جهان بینی آن سایت‌ها ربط مستقیم دارد.[۱۱][۱۲]
انبوه‌سازی و خبر

اخبار مبتنی بر ارسالی‌های کاربران را انبوه سپاری در خبر می‌گویند. به دیگر سخن کاربران می‌نویسند کامنت می‌گذارند و رای می‌دهند در واقع به نوعی به معنای اجتماعی شدن خبر است، قابلیتی که ریشه در خصوصیت وب دارد و می‌توان گفت منطق اتاق خبر عصر وب است.[۱۳]
ارزش‌های خبری

ارزش‌های خبری ۷ مورد است شامل:

    تازگی و نوبودن
    شگفت انگیز بودن
    بزرگی و فراوانی
    برخورد (جنگ و درگیری)
    مجاورت (جغرافیایی و معنوی)
    دربرگیری
    شهرت

شبکه‌های خبری تلویزیونی

    بی‌بی‌سی (جهانی)
    ABC (آمریکا و اروپا)
    سی‌ان‌ان (جهانی)
    فرانس ۲۴ (فرانسه و جهان)
    فاکس نیوز (فقط آمریکا)
    ام‌اس‌ان‌بی‌سی (فقط آمریکا)

   

    پرس تی‌وی (جهان)
    الجزیره (دنیای عرب و جهان)
    یورونیوز (اروپا)
    دویچه وله (آلمان و جهان)
    شبکه خبر(ایران و جهان)
    واحد مرکزی خبر(ایران و جهان)

خودسانسوری

خودسانسوری عبارت است از خود داری کردن یک رسانه از انتشار اخبار و یا سایر موارد بدون اعمال شدن مستقیم فشار بیرونی برای سانسور. خود سانسوری در واقع یک نوع عمل پیش گیرانه‌است. این واژه تنها مربوط به سازمانها و یا نهادهای مطبوعاطی نیست و خودسانسوری فردی را نیز در بر میگیرد.