اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

کنیسه

کنیسه یا کنیسای یا کنشت (به عبری: בית כנסת) به نیایش‌گاه یهودیان و یا محل اجتماعات دینی یهودیان گفته می‌شود.

جمشید دلشاد

جمشید دلشاد معروف به جیمی دلشاد تا ۲۲ مارس ۲۰۱۱ شهردار شهر بورلی هیلز آمریکا بود. او در ۷ فروردین ۱۳۸۶ به مدت یک سال به مقام شهرداری بورلی هیلز برگزیده و در اسفند ۱۳۸۸ دوباره به آن مقام انتخاب شد.[۱] دلشاد نخستین فرد ایرانی‌تبار در تاریخ است که به شهرداری یکی از شهرهای آمریکا انتخاب شده‌است.

دلشاد در شهر شیراز به دنیا آمد و در سال ۱۳۳۸ به آمریکا مهاجرت نمود. در سال ۱۳۵۷ او یک شرکت رایانه‌ای تأسیس کرد و در سال ۱۳۶۹ وی اولین یهودی ایرانی تبار بود که به ریاست کنیسای ساینای در لس آنجلس آمریکا انتخاب شد. کنیسای ساینای بزرگترین کنیسای محافظه‌کار (کنسرواتیو) در جهان است.

بورلی هیلز

بورلی هیلز (به انگلیسی: Beverly Hills) شهری است اشرافی‌نشین در غرب کلان‌شهر لس‌آنجلس که گران‌ترین و مجلل‌ترین خانه‌های آمریکا در آن قرار دارند.

خانه بسیاری از معروفترین و مشهورترین بازیگران سینمای هالیوود، خوانندگان و دیگر هنرمندان آمریکایی در آنجا قرار دارد.

محتویات

    ۱ ایرانیان در بورلی هیلز
    ۲ تحصیلات
    ۳ نگارخانه
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ پانویس
    ۶ پیوند به بیرون

ایرانیان در بورلی هیلز

بسیاری از ایرانیان متمول مهاجر مقیم لس‌آنجلس، بخصوص بسیاری از ایرانیان یهودی در شهر بورلی هیلز زندگی می‌کنند.[۱]

ایرانیان در حدود ۲۲٪ جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند.[۲] ضمن آن‌که بیش از ۲۰٪ املاک در این شهر متعلق به ایرانیان است و هم‌چنین بیش از ۴۰٪ دانش‌آموزان شهر نیز دارای تبار ایرانی هستند.[۳]
Via Rodeo, Beverly Hills.jpg

جمشید دلشاد نخستین فرد ایرانی‌تبار در تاریخ است که به شهرداری یکی از شهرهای آمریکا انتخاب شده‌است. وی در فاصله سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ توانست ۲ بار به مقام «شهردار» برسد.[۴] چندین تن از اعضای شورای شهر بورلی هیلز دارای تبار ایرانی هستند.
تحصیلات

مدارس عمومی

دبیرستانی در بورلی هیلز

حوزه اتحادیه مدارس بورلی هیلز مسئول مدارس بورلی هیلز است که شامل ۴ مدرسه ابتدایی، دبیرستان مورنو و دبیرستان بورلی هیلز است.

مدارس خصوصی

بورلی هیلز دارای چندین مدرسه خصوصی نیز هست. مدرسه گود شپرد، یک مدرسه پیش دبستانی است که بخشی از ناحیه کاتولیکی لس آنجلس است. سایر مدارس خصوصی بورلی هیلز شامل مدرسه آمادگی بورلی هیلز، آکادمی هارکام هیلل هبرو، آکادمی امانوئل بورلی هیلز و مدرسه خصوصی پیج است.

لس آنجلس

لُس آنجـِلِس (به انگلیسی: Los Angeles که [lɒs ˈændʒəˌlɪs] تلفظ می‌شود و به اسپانیایی [los ˈaŋxeles] لس آنخلس خوانده می‌شود) بزرگترین شهر ایالت کالیفرنیای ایالات متحده آمریکا و دومین شهر پرجمعیت ایالات متحده آمریکا[۳] پس از نیویورک است. اغلب به صورت خلاصه LA و با لقب شهر فرشتگان یاد می‌شود. جمعیت لس آنجلس ۳٫۸میلیون[۴] نفر تخمین زده می‌شود و در مساحتی بالغ بر ۱۲۹۰٫۶ کیلومتر مربع از جنوب کالیفرنیا گسترده شده است. کلان‌شهر لس آنجلس خانهٔ نزدیک به ۱۲٫۹ میلیون ساکن می‌باشد.[۵]

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ اقتصاد
    ۳ ورزش
    ۴ مراکز فرهنگی و گردشگری
    ۵ مراکز علمی و دانشگاهی
    ۶ حمل و نقل شهری
    ۷ ایرانیان در لس‌آنجلس
    ۸ آلودگی هوا
    ۹ امنیت
    ۱۰ گران‌ترین مناطق لس‌آنجلس
    ۱۱ شهرهای خواهر
    ۱۲ جستارهای وابسته
    ۱۳ پیوند به بیرون
    ۱۴ منابع

تاریخچه

چهارم سپتامبر سالروز استقرار ۴۴ مهاجر اسپانیایی زبان در «دره دود» در جوار یک دهکده سرخ‌پوستی در جنوب کالیفرنیا در سال ۱۷۸۱ است که نامش را لس‌آنجلس گذاشتند.

لس‌آنجلس در ۱۷۸۱ توسط فرماندار اسپانیایی فیلیپ د'نو ایجاد شد. او ابتدا این شهر را «El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Angeles de Porciúncula» به معنای «روستای بانوی ما، ملکه فرشتگان پورسی اونکالا» نامید.

لس‌آنجلس که در زبان اسپانیایی معنای «شهر فرشتگان» را دارد از شهرهای غربی کشور آمریکا است. این شهر شمار فراوانی مهاجر از تمام نقاط جهان را در خود گنجانده‌است که ایرانیان مقیم آمریکا یکی از این گروه‌ها هستند.

شهر لس‌آنجلس در سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۸۴ میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ بود. این شهر در آخرین آمارها مساحتی برابر ۴۸۰۰ کیلومتر داشته و سومین شهر بزرگ دنیا بعد از نیویورک و توکیو می‌باشد.[نیازمند منبع]
اقتصاد

اقتصاد لس‌آنجلس بر پایه واردات و صادرات، صنایع سرگرمی، هوافضا، فناوری و گردش‌گری است. بندرها به هم پیوسته لانگ بیچ درگاه واردات و صادرات به کشورهای شرق آسیا هستند و مقام پنجم پر رفت‌وآمدترین بندر دنیا را دارا هستند. لس‌آنجلس بزرگترین مرکز ساخت و ساز در غرب ایالات متحده است.[۶] شرکت‌های سرگرمی از قبیل فاکس قرن بیستم و هوافضا مانند نورثروپ گرومن در این شهر قرار دارند.
ورزش

لس‌آنجلس تنها شهری است که دو تیم در اتحادیه ملی بسکتبال آمریکا دارد. تیم‌های بسکتبال لس‌آنجلس لیکرز و لس‌آنجلس کلیپرز در این شهر قرار دارند. تیم بیس بال لس‌آنجلس داجرز و تیم هاکی لس‌آنجلس کینگز از دیگر تیم‌های این شهر هستند. تیم‌های فوتبال لس‌آنجلس گلکسی و سی. دی. چیواس یواس‌ای نیز در این شهر بازی می‌کنند.

تیم‌های ورزشی دانشگاه‌های این شهر مانند دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس نیز دارای طرفداران زیادی در این شهر هستند.
مراکز فرهنگی و گردشگری
تالار والت دیزنی در لس‌آنجلس

لس‌آنجلس به سبب داشتن مراکز تفریحی و سرگرمی فراوان دومین شهر ایالات متحده از نظر جذب گردشگر است.[۷] علاوه بر هالیوود که مرکز صنعت هنر هفتم آمریکا می‌باشد، لس‌آنجلس دارای تعدد مناسبی از مراکز فرهنگی و علمی می‌باشد.

    مرکز گتی، شامل موزه و باغ گتی، یکی از مراکز هنری و فرهنگی معروف جهان
    رصدخانه تاریخی گریفیتس
    لس‌آنجلس فیلهارمونیک
    مراکز فرهنگی در بلوار هالیوود مانند سالن تئاتر کداک که محل اعطای جایزه اسکار است.
    موزه‌های متعدد در مرکز شهر (Downtown) مانند موزه هنرهای مدرن یا موزه گرمی که به صنعت موسیقی آمریکا اختصاص دارد.
    کتابخانه عمومی شهرستان لس آنجلس
    موزه تاریخ طبیعی لس آنجلس

مراکز علمی و دانشگاهی

آزمایشگاه پیشرانه جت یکی از مراکز مهم ناسا در پاسادنا در شمال لس‌آنجلس قرار دارد. پایگاه نیروی هوایی ادواردز یکی از مراکز فرود شاتل‌های فضایی در حومه این شهر قرار دارد. سه شعبه از سامانهٔ دانشگاه کالیفرنیا (دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس، دانشگاه کالیفرنیا در ایرواین، و دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید) در منطقهٔ لس‌آنجلس قرار دارند. و مدرسه عالی نیروی دریایی، موسسه فناوری کالیفرنیا، و دانشگاه جنوب کالیفرنیا در این میان دارای شهرت زیادی در سطح کشور هستند.

در میان مراکز دانشگاهی سامانهٔ دانشگاه ایالتی کالیفرنیا که در منطقه لس‌آنجلس قرار دارند نیز می‌توان به موسسات زیر اشاره کرد:

    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لانگ بیچ
    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس
    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در چنل آیلند
    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در سن برناردینو
    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در دومینگوئزهیلز
    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در نورتریج
    دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فولرتون

حمل و نقل شهری

    قطار شهری شهرستان لس‌آنجلس

ایرانیان در لس‌آنجلس
نوشتار اصلی: پیشینه ایرانیان لس آنجلس
چهارراه ایرانی به تقاطع بلوار وست‌وود و خیابان ویلکینز در لس‌آنجلس گفته‌می‌شود. شهرداری لس‌آنجلس در سال ۲۰۰۹ به پاس خدمات ایرانیان به این شهر، این تقاطع را «چهارراه ایرانی» نام‌گذاری کرد.

امروز می‌توان لس‌آنجلس را مهم‌ترین کانون و مرکز مهاجران ایرانی و همچنین کانون موسیقی پاپ ایرانی در بیرون از کشور دانست.
تهرانجلس بیشتر در منطقه وستوود و بورلی هیلز مرکزیت دارد

به علت حضور بسیار ایرانیان در این شهر، ایرانیان آن را به کنایه «تهرانجلس» می‌خوانند.

از شمار ایرانیان در شهر لس‌آنجلس آمار دقیقی در دست نیست اما آمارها در این زمینه بین ۳۵۰ هزار تا ۸۰۰ هزار در نوسان است.[۸]

ایرانیان مقیم شهر لس‌آنجلس دارای امکانات وسیع مالی و تبلیغاتی هستند[نیازمند منبع]، به صورتی که تنها در شهر لس‌آنجلس هم اکنون بیش از ۳۰ شبکه بیست و چهار ساعته فارسی زبان وجود دارد.[نیازمند منبع]
آلودگی هوا
آلودگی شدید هوا در بزرگراه پاسادنا در مرکز شهر لس آنجلس

به‌علت موقعیت ویژه جغرافیایی و تعداد بسیار زیاد اتومبیل‌های شخصی در این شهر، و تشکیلات صنعتی و بندری در لانگ بیچ، این شهر دارای هوایی آلوده‌است که گاهی بصورت مه‌دود و وارونگی هوا بروز می‌کند.[۹] در بسیاری از شهرهای آلوده جهان، بارش باران به پالایش هوا و زدودن ذرات معلق کمک می‌کند. اما لس‌آنجلس با داشتن تنها ۳۸۱ میلیمتر باران در سال، دارای هیچ عامل طبیعی برای پالایش هوا نیست.

برای کاهش آلودگی هوا و مشکلات ناشی از آن، سال‌ها است قوانین سختی برای کاهش آلودگی و مبارزه با منابع اصلی آلاینده وضع و اجرا شده‌اند. اخیراً ایالت کالیفرنیا قوانینی وضع کرده که شهروندان را به استفاده از خودروهایی با آلایندگی پایین تشویق کند.[۱۰] این قوانین سختگیرانه نتایج مثبتی به همراه داشته‌اند. برای مثال، در بدترین حالت خود در دهه ۱۹۷۰ میلادی، شهرداری لس‌آنجلس یکصد بار در سال در مورد وجود آلودگی شدید هوا، مه‌دود و وارونگی به شهروندان هشدار داده بود. نیاز به این هشدارها پس از سال ۲۰۰۰ از میان رفته است.

با وجود پیشرفت‌های قابل ملاحظه، آلودگی هوا و آب هنوز معضل عمده‌ای در لس‌آنجلس است. انجمن ریه آمریکا شهر لس‌آنجلس را به عنوان «آلوده‌ترین شهر آمریکا» ارزیابی کرده‌است.[۱۱][۱۲] مواد شیمیایی مانند متیل ترت-بوتیل اتر نشت شده از پمپ بنزین‌ها و سایر مواد شیمیایی خطرناک نیز منابع آب زیرزمینی شهر را می‌آلایند. به همین علت شهرداری لس‌آنجلس بطور فعال برای بهبود کیفیت هوا و آب در این شهر تلاش می‌کند.[۱۳][۱۴]
امنیت

شهر لس‌آنجلس اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، یکی از ناامن ترین شهرهای آمریکا به شمار می‌رفت. وقوع سالانه بیش از ۱۰۰۰ مورد قتل، تنها یکی از دلایل بدنامی این شهر بود. اما در سال‌های اخیر با وجود افزایش جمعیت، آمار جرم و جنایت در این شهر به شدت کاهش یافته است. در سال ۲۰۱۲ میلادی، میانگین قتل به ۲۹۸ مورد در سال رسیده است.[۱۵]
گران‌ترین مناطق لس‌آنجلس

بورلی هیلز و ونیز بیچ[۱۶] و تپه‌های بل‌ایر[۱۷] که همگی این مناطق در غرب لس‌آنجلس واقع شده‌اند، جزو گران‌ترین و اشرافی‌نشین‌ترین مناطق شهر لس‌آنجلس شناخته می‌شوند.

جایزه گرمی

جایزهٔ گِرَمی (به انگلیسی: Grammy Awards) (در اصل: جایزهٔ گرامافون) نام مراسم اهدای جوایزی است که توسط آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط[و ۱]، به دستاوردهای برجسته در تولید موسیقی تعلق می‌گیرد. از بین سه مراسم بزرگ موسیقی جهان، گرمی بزرگ‌ترین آن‌ها است. ارزش جایزهٔ گرمی برابر با جایزهٔ اُسکار در صنعت فیلم‌سازی و جایزهٔ اِمی در تلویزیون است.

این مراسم همانند اسکار، دارای ۱۰۸ رده‌بندی خاص در ۳۰ سبک مختلف موسیقی همانند: پاپ، راک، آر اند بی و رپ است. رای تمامی داوران در نتیجه نهایی این مراسم تأثیر دارد.

اولین مراسم گرمی در ۴ مه ۱۹۵۹ و آخرین آن با عنوان «۵۴امین مراسم جوایز گرمی» در ۱۲ فوریه ۲۰۱۲ در سالن استیپلز سنتر شهر لس آنجلس برگزار شد. مراسم گرمی هم اکنون از شبکه سی‌بی‌اس پخش می‌شود.

محتویات

    ۱ پیشینه
    ۲ رده‌ها
        ۲.۱ جایزه‌های ویژه
    ۳ رکوردها
        ۳.۱ بیشترین برندگان
        ۳.۲ بزرگ‌ترین برندگان
            ۳.۲.۱ مایکل جکسون
            ۳.۲.۲ گروه سانتانا
        ۳.۳ کسی که بیش‌ترین جایزه را نامزد شده
        ۳.۴ کسی که در یک شب بیش‌ترین جایزه را نامزد شده
        ۳.۵ جوان‌ترین هنرمندان نامزد شده
        ۳.۶ دیگر رکوردها
    ۴ مکان‌های اجرا و میزبانی
    ۵ واژه‌نامه
    ۶ جستارهای وابسته
    ۷ منابع

پیشینه

جایزه گرمی که به رسم یادبود به برندگان اهدا می‌شود، تندیس طلایی دست‌ساز یک گرامافون است که توسط بیلینگز آرت‌ورکز ساخته شده‌است.

تا سال ۲۰۰۶، برخلاف سایر جوایز دوره اهدای جوایز گرمی در تاریخ ۱ اکتبر آغاز شده و آلبوم‌ها و ترانه‌های انتخاب شده برای شرکت در گرمی سال بعد انتخاب می‌شوند. برای مثال آلبوم Double Fantasy از جان لنون و یوکو آنو در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۰ ساخته شد، و ۱۶ روز دیرتر از جوایز گرمی سال ۱۹۸۱ ساخته شد؛ برای همین در جوایز گرمی سال ۱۹۸۲ نامزد شد و از قضا جایزه گرمی بهترین آلبوم سال را از آن خود کرد. این تاریخ چند ماه زودتر از تقویم اسکار بود و نتایج جالبی هم داشت. برای مثال فیلم ری در سال ۲۰۰۵ برنده جایزه اسکار بهترین صداگذاری شد اما برنده جایزه گرمی رده ۸۰ و رده ۸۱ (بهترین موسیقی متن فیلم) سال ۲۰۰۶ شد.
رده‌ها
نوشتار اصلی: فهرست رده‌های جایزه گرمی‎

مراسم جایزهٔ گرمی دارای «چهار جایزهٔ اصلی» است که سبک‌بندی نشده‌اند:

    آلبوم سال: به خواننده و تهیه‌کننده یک آلبوم اهدا می‌شود.
    ضبط سال: به خواننده و تهیه‌کنندهٔ یک آهنگ اهدا می‌شود.
    ترانهٔ سال: به ترانه‌سرا و آهنگ‌ساز یک آهنگ اهدا می‌شود.
    بهترین هنرمند جدید: به بهترین هنرمندی که برای اولین بار در صنعت موسیقی اثری از خود به صورت رسمی منتشر می‌کند تعلق می‌گیرد.

جایزه‌های ویژه

این مراسم دارای ۵ جایزهٔ ویژه‌است:

    جایزهٔ اسطوره: به هنرمند زنده‌ای که دارای تأثیر و نفوذ قابل توجه بر صنعت موسیقی باشد اهدا می‌شود.
    یک عمر دستاورد هنری: به هنرمندی که در طول عمر هنری خود، دستاوردهای قابل توجهی داشته‌است.
    جایزهٔ امنا
    جایزه تالار مشاهیر گرمی
    MusiCares Person of the Year

رکوردها
بیشترین برندگان
رتبه     اول     دوم     سوم
هنرمند     گئورگ سالتی     کوئینسی جونز     آلیسون کراوس
کل جوایز     ۳۱     ۲۷     ۲۶
بزرگ‌ترین برندگان

بزرگ‌ترین برندگان جایزهٔ گرمی که در یک شب هشت جایزه بردند، مایکل جکسون در سال ۱۹۸۴ میلادی و گروه سانتانا در سال ۲۰۰۰ بودند:
مایکل جکسون
نوشتار اصلی: تریلر (آلبوم)

مایکل جکسون در سال ۱۹۸۴ توانست ۸ جایزهٔ گرمی را در یک شب برنده شود.

    آلبوم سال: آلبوم تریلر
    تهیه‌کنندهٔ سال: مایکل جکسون، کوئینسی جونز
    ضبط سال: «بزن به چاک»
    بهترین اجرای خوانندهٔ مَرد در سبک پاپ: ترانهٔ «تریلر»
    بهترین اجرای خوانندهٔ مَرد در سبک راک: ترانهٔ «بزن به چاک»
    بهترین اجرای خوانندهٔ مَرد در سبک آر اند بی: ترانهٔ «بیلی جین»
    بهترین ترانهٔ آر اند بی: «بیلی جین»
    بهترین ضبط برای کودکان: کتاب گویای ای. تی. موجود فرازمینی

گروه سانتانا

در سال ۲۰۰۰ گروه سانتانا، به رهبری کارلوس سانتانا، برندهٔ ۸ جایزهٔ گرمی شدند:

    ضبط سال: ترانهٔ "Smooth"
    آلبوم سال: فراطبیعی
    بهترین اجرای وکال زوج یا گروه پاپ - Maria Maria
    بهترین دستیار وکال - Smooth
    بهترین اجرای ساز پاپ - El Farol
    بهترین اجرای وکال زوج یا گروه راک - Put Your Lights On
    بهترین اجرای ساز راک - The Calling
    بهترین آلبوم در سبک راک: - Supernatural

کسی که بیش‌ترین جایزه را نامزد شده

    کوئینسی جونز با ۷۹ جایزه.

کسی که در یک شب بیش‌ترین جایزه را نامزد شده

    مایکل جکسون در سال ۱۹۸۴ با ۱۲ جایزهٔ نامزد شده که ۸ عدد از آن را برنده شد.

جوان‌ترین هنرمندان نامزد شده

    دلون ریچاردز[و ۲] در ۹ سالگی
    مایکل جکسون در ۱۲ سالگی
    زک هنسان[و ۳] در ۱۲ سالگی
    لئان رایمز[و ۴] در ۱۴ سالگی
    لوئیس میگول[و ۵]
    اوریل لاوین در ۱۶ سالگی
    جاستین بیبر در ۱۶ سالگی
    جاس استون در ۱۷ سالگی
    بریتنی اسپیرز در ۱۸ سالگی
    تیلور سویفت در ۱۸ سالگی
    آلانیس موریست در ۱۸ سالگی

دیگر رکوردها

اکثر مراسم گرمی توسط سر جورج سالتی، رهبر ارکستر سمفونی شیکاگو، تا ۲۲ سال برگزار شده‌است. وی خودش برنده ۳۱ جایزه گرمی بوده، و تا قبل از مرگش در سال ۱۹۹۷، ۷۴ بار نامزد شده بود.

پت متنی و گروهش جمعاً ۱۷ جایزه گرمی را از آن خود کردند، که شامل هفت جایزه متوالی برای هفت آلبوم متوالی بوده‌است. رکورد متنی تا سال ۲۰۰۵ برای برنده شدن جایزه گرمی در رده‌های متفاوت نگه داشته شد:

    بهترین اجرای جاز فیوژن (۱۹۸۳, ۱۹۸۴, ۱۹۸۵, ۱۹۸۸, ۱۹۹۰)
    بهترین قطعه سازی (۱۹۹۱)
    بهترین اجرای زنده جاز/آلبوم (۱۹۹۳, ۱۹۹۴, ۱۹۹۶, ۱۹۹۹, ۲۰۰۳, ۲۰۰۵)
    بهترین اجرای ساز جاز، انفرادی یا گروهی (۱۹۹۸, ۲۰۰۰)
    بهترین اجرای ساز راک (۱۹۹۹)
    بهترین ساز جاز انفرادی (۲۰۰۱)

هال بلین برنده شش جایزه متوالی بود که به عنوان رکورد سال مشخص شد:

    ۱۹۶۶ Herb Alpert & the Tijuana Brass - «A Taste of Honey»
    ۱۹۶۷ Frank Sinatra - «Strangers in the Night»
    ۱۹۶۸ ۵th Dimension - «Up, Up and Away»
    ۱۹۶۹ Simon & Garfunkel - «Mrs. Robinson»
    ۱۹۷۰ ۵th Dimension - «Aquarius/Let the Sunshine In»
    ۱۹۷۱ Simon & Garfunkel - «Bridge Over Troubled Water»

آلیسون کراس ۲۰ جایزه گرمی را برای خود برد، بیشتر از هر خواننده زن و کانتری دیگر. وی تاکنون همواره در رده هفتم فهرست برندگان بوده‌است.

هنرمند موتاون، استیو واندر برنده ۲۴ جایزه بوده که ۱۲تای آنها را در دهه ۱۹۷۰ برده‌است. سه تای آنها هم برای آلبوم سال برای سه آلبوم متوالی وی بودند.

رهبر افسانه‌ای اپرا لئونتین پرایس برنده ۱۸ جایزه بوده‌است.

خواننده سول و R&B آرتا فرانکلین کلاً ۱۸ جایزه برد که ۱۱تای آنها مربوط به بهترین اجرای وکال R&B زن بودند و ۸تای آنها به صورت متوالی (۸ جایزه اول گرمی) بود:

    ۱۹۶۸ - "Respect"
    ۱۹۶۹ - «Chain of Fools»
    ۱۹۷۰ - «Share Your Love With Me»
    ۱۹۷۱ - «Don't Play That Song»
    ۱۹۷۲ - «Bridge Over Troubled Water»
    ۱۹۷۳ - Young, Gifted, and Black
    ۱۹۷۴ - «Master of Eyes»
    ۱۹۷۵ - «Ain't Nothing Like The Real Thing»
    ۱۹۸۲ - «Hold On, I'm Comin'»
    ۱۹۸۶ - «Freeway of Love»
    ۱۹۸۸ - Aretha

بالاترین رکورد جوایز گرمی در یک شب (6) عدد می باشد که توسط: ادل 2012 به دست آمد

کریستوفر کراس تنها خواننده‌ای بود که «چهار جایزه بزرگ» را در یک شب از آن خود کرد (ضبط سال، آلبوم سال، ترانه سال و بهترین هنرمند جدید). از طرفی دیگر، نورا جونز هم ضبط سال، آلبوم سال، و بهترین هنرمند جدید را برنده شد و در آن سال نوازندهٔ گیتار او، جس هریس برنده ترانه سال برای 'Don't Know Why' شد. علیرغم اینکه نورا جونز آن ترانه را خوانده بود برنده آن نشد، زیرا آن جایزه ترانه‌ساز است.

بلا فلک بیشتر از تمام خوانندگان دیگر نامزد جایزه‌های گرمی در رده‌های مختلف شده‌است، یعنی کانتری، پاپ، جاز، بلوگراس، کلاسیک و سخنرانی، و تصنیف و اقتباس.

کریستینا اگیلرا جوان‌ترین فرد برنده جوایز بوده‌است. در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید شد. در آن موقع ۱۹ ساله بود و تاکنون برنده سه جایزه گرمی بوده‌است.

جس استون جوان‌ترین فرد نامزد شده جوایز بوده‌است. در سال ۲۰۰۵ نامزد جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید، بهترین اجرای پاپ وکال زن و بهترین آلبوم پاپ وکال شد ولی در هیچکدام برنده نشد. در آن موقع ۱۷ ساله بود.

یوتو بیش از هر گروه راک دیگر برنده جایزه گرمی شد. تا امروز آنها برنده ۲۲ جایزه شده‌اند. آنها دو بار برنده بهترین آلبوم سال، دوبار برنده بهترین ضبط سال، دو بار بهترین ترانهٔ سال و دو بار بهترین آلبوم راک سال شدند.
مکان‌های اجرا و میزبانی

    ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۲: The Ambassador Hotel، لوس‌آنجلس
    ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷: Grand Ole Opry، نشویل
    ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۱۹۸۱: Radio City Music Hall، نیویورک
    ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۱۹۸۴: Radio City Music Hall، نیویورک
    ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹: Radio City Music Hall، نیویورک
    ۱۹۹۰: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲: Radio City Music Hall، نیویورک
    ۱۹۹۳: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۱۹۹۴: Radio City Music Hall، نیویورک
    ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۱۹۹۷: مدیسن اسکوئر گاردن، نیویورک
    ۱۹۹۸: Radio City Music Hall، نیویورک
    ۱۹۹۹: Shrine Auditorium، لوس‌آنجلس
    ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲: استیپلز سنتر، لوس‌آنجلس
    ۲۰۰۳: مدیسن اسکوئر گاردن، نیویورک
    ۲۰۰۴ تا اکنون: استیپلز سنتر، لوس‌آنجلس

نشر موسیقی هرمس

نشر موسیقی هرمس یک ناشر موسیقی است[۱] که در سال ۱۳۷۹ در تهران توسط شهر کتاب بنیان نهاده شد. در حال حاضر این شرکت زیر نظر رامین صدیقی و به صورت شرکتی مستقل به فعالیت می‌پردازد.[۲] هرمس با شعار "موسیقی برای موسیقی" در تلاش است تا نوآوری، جسارت و تجربیات جدید هنرمندان معاصر ایرانی را با علاقه‌مندان موسیقی به اشتراک گذارد.

هرمس می‌کوشد تا به مقولات فراموش شده موسیقی ایران بپردازد. گمشده‌هایی که شاید برای احیای آن انگیزه خاصی در میان هنرمندان و صنعت گران دیده نمی‌شود و موسیقی کشور را در عرصه‌های سنتی، بومی و پاپ محدود کرده است.

تولیدات هرمس به شکل رسمی در ایران، ترکیه، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، یونان، آلمان، هلند، لوکزامبورگ و بلژیک عرضه می‌شود. البته در برخی از کشورهای دیگر نیز از طریق واسطه و بصورت غیرمستقیم قابل دسترس است. به جز خرید مستقیم، هرمس امکان خرید اینترتی را نیز در وب گاه خود داراست. که به علاقه‌مندان اجازه می‌دهد محصولات مورد نظرشان را در سراسر دنیا با استفاده از کارت‌های اعتباری تهیه نمایند. تولیدات هرمس هم چنین بر روی وب گاه‌های amazon، mondomix، itunes، rhapsody، aol یا musicmatch و برای مشتریان داخلی روی وب گاه‌های آهنگسرا، بتهوون، چاره یا صوت آذین قابل دسترس می‌باشد.[۳]

محتویات

    ۱ سبک‌ها
    ۲ هنرمندان
    ۳ جوایز
    ۴ منابع
    ۵ پیوند به بیرون

سبک‌ها

نام گذاری سبک خاصی برای آثار نشر هرمس سخت است. در فهرست آثار منتشر شده توسط هرمس، رگه‌هایی از سبک‌های گوناگونی چون موسیقی ملل، نوگرا، مدرن، کلاسیک، می نی مال، الکترو آکوستیک،
راک، جز، سنتی یا عرفانی مشاهده می‌شود. از این رو رامین صدیقی (مدیرعامل نشر هرمس) اغلب این آثار را هرمسی می‌نامد.
هنرمندان

علی رضا مشایخی، حسین علیزاده، دوشان بوگدانوویچ، مهرداد پاکباز، فرخزاد لایق، مرتضی ساعدی، سهیل نفیسی، هوشیار خیام، کیاوش صاحب نسق، صهبا امینی کیا، پیمان یزدانیان،بهداد مقدسی ، گلفام خیام، علی بوستان، نیما عطرکار روشن، پژمان حدادی، اردوان وثوقی و...
جوایز

    ۱۳۸۵: ناشر موسیقی برگزیده سال در جشنواره موسیقی فجر[۴]
    ۱۳۸۶: نامزدی آلبوم "به تماشای آب‌های سپید" (حسین علیزاده، ژیوان گاسپاریان) برای دریافت جایزه گرمی بهترین آلبوم سال ۲۰۰۶

شهر کتاب

شهر کتاب مؤسسه‌ای عام‌المنفعه و غیرانتفاعی است که در حوزه نشر و توزیع کتاب و فعالیت‌های فرهنگی مرتبط فعالیت می‌کند. مهدی فیروزان، مدیر عامل این مؤسسه و علی‌اصغر محمدخانی معاون فرهنگی آن است.[۱]

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ مراکز وابسته
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع
    ۵ پیوند به بیرون

تاریخچه

موسسه شهر کتاب فعالیت خود را در اسفند ماه ۱۳۷۴ با افتتاح نمایشگاه و فروشگاه تخصصی آغاز کرد و در اردیبهشت ۱۳۷۵ به ثبت رسید.[۲]
مراکز وابسته

    مرکز فرهنگی شهر کتاب
    شبکه فروشگاه‌های زنجیره‌ای شهرکتاب
    نشر کتاب هرمس
    نشر موسیقی هرمس
    نمایشگاه و فروشگاه بین‌المللی محصولات قرآنی
    دفتر پژوهش‌های زبان و ادب فارسی
    واحد برگزاری نمایشگاه‌ها
    دبیرخانه جایزه داستان کوتاه

نشر هرمس

نشر کتاب هرمس یکی از شرکت‌های انتشار کتاب در ایران است. این انتشارات که وابسته به مؤسسه شهر کتاب است، تا سال ۸۸، ۴۳۳ کتاب چاپ و منتشر و ۷ جایزه کتاب سال را از آن خود کرده است.

بازرس (کتاب)

بازرس (به روسی: Ревизор) نام نمایشنامه‌ای است که توسط نیکلای گوگول، نویسندهٔ اهل روسیه در سال ۱۸۳۶ نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.[۱]

محتویات

    ۱ ترجمهٔ فارسی
    ۲ جستارهای وابسته
    ۳ پانویس
    ۴ منابع

ترجمهٔ فارسی

این کتاب با ترجمهٔ آبتین گلکار توسط انتشارات هرمس در ایران منتشر شده است.

نیکلای گوگول

نیکلای واسیلویچ گوگول (به روسی: Никола́й Васи́льевич Го́голь) نویسندهٔ بزرگ روس بود. گوگول بنیان‌گذار سبک رئالیسم انتقادی در ادبیات روسی و یکی از بزرگترین طنزپردازان جهان است.

گوگول در روستای بالشیِه ساروچینتسی در ایالت پولتاوا (واقع در اوکراین) به دنیا آمد. کودکی او در املاک خانوادگیشان در دهکدهٔ واسیلیِفکا سپری شد. در ۱۸۱۸ وارد مدرسهٔ شهرستان شد و سپس در دبیرستان علوم عالی شهر نیژین به تحصیل ادامه داد. پس از پایان دبیرستان به پترزبورگ رفت و امیدوار بود بتواند در آنجا شغل دولتی نان‌وآب‌داری به دست‌آورد، ولی پترزبورگ این امید را برآورده نساخت و گوگول مقامی بیش از یک کارمند ساده به دست نیاورد.

در ۱۸۲۹ منظومهٔ هانس کوشِل‌گارتِن را به چاپ رساند. این کتاب با موفقیتی روبه‌رو نشد و تقریباً تمام نسخه‌های آن را خود گوگول خرید و آتش زد. این ناکامی، نویسندهٔ نوپا را نسبت به ادبیات دلسرد کرد، ولی سرخوردگی او طولانی نبود. در سالهای ۱۸۳۱-۱۸۳۲ داستانهای منثور شبهایی در قصبهٔ نزدیک دیانکا منتشر شد و تحسین الکساندر پوشکین را برانگیخت. رمانتیسم این داستانها در مضمونهای افسانه‌ای و قصه‌وار آنها و نیز در به تصویر کشیدن زندگی خوش و بی‌غم مردم نمود می‌یافت. این اثر گویای عشق و علاقهٔ نویسنده به زادگاهش، اوکراین، و مردم آن است و در آن هنوز از خندهٔ تلخ و آمیخته به گریه که در مجموعهٔ بعدی داستانهای او با عنوان میرگورود (۱۸۳۵) احساس می‌شود خبری نیست. گوگول در میرگورود به نمایش زندگی پیش‌پاافتاده و مبتذل مردم عامی روی آورد. این نخستین بار بود که در ادبیات روس نیروی هولناک زندگیِ فاقد معنویت نمایان می‌شد و ریشه‌های اجتماعی آن آشکار می‌گشت.

گوگول از سال ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۲ مشغول نگارش مجموعهٔ داستانهای پترزبورگی (شامل داستانهای دماغ، پرتره، کالسکه، بلوار نفسکی، یادداشتهای یک دیوانه و شنل) بود که در آنها استادیِ نویسنده در قلمروهای جدیدی جلوه می‌یافت: گوگول در این داستانها در مقام روایتگر شهرها رخ می‌نماید که عمق تضادهای اجتماعی موجود در شهر را به چشم دیده و دریافته است.

وی همزمان با نگارش داستانهای پترزبورگی، روی نمایشنامهٔ بازرس نیز کار می‌کرد. ذهن خلاق و جستجوگر نویسنده در این اثر در پی بسط و تعمیمهای گسترده و فراگیر بود. وی در اعتراف نویسنده نوشت: «من در بازرس عزمم را جزم کردم تا تمام پلشتیهای روسیه را در توده‌ای گرد آورم و یکباره همه‌شان را به تمسخر بگیرم.» بازرس در سال ۱۸۳۶ روی صحنه رفت. برخی از آن استقبال کردند و از موفقیت آن به وجد آمدند و گروهی دیگر نویسنده را به هجونویسی و افترا زدن به روسیه متهم کردند و او را «یاغی خطرناک» خواندند. این اتهامات و سرزنشها گوگول را به شدت تحت تأثیر قرار داد و او تصمیم گرفت به خارج از کشور سفر کند تا در «فراغت دوردستها» بتواند کتاب نفوس مرده را که تازه نوشتنش را شروع کرده بود، به پایان برساند.

زندگی نسبتاً آرام در رم و در میان آثار هنری نفیس موزه‌های شهر، تأثیر خوبی بر وضعیت روحی نویسنده نهاد و او در سال ۱۸۴۱ نگارش جلد نخست نفوس مرده را به پایان برد و پس از بازگشت به روسیه آن را منتشر ساخت. در این منظومهٔ منثور که در نوع خود منحصربه‌فرد است، گوگول تصویر غمباری از بحران اقتصادی، اجتماعی و معنوی نظام سرواژ و رعیت‌داری را ارائه می‌دهد و در همان حال، ماهیت درنده‌خوی گرایشهای سرمایه‌داری را که تازه داشتند در روسیه پا می‌گرفتند، آشکار می‌سازد. به گفتهٔ آلکساندر هرتسن، نویسنده و اندیشمند بزرگ روس، این کتاب «لرزه‌ای بر سراسر روسیه انداخت». ولی محافظه‌کاران همچنان به چشم هجونویس و افترازن به گوگول نگاه می‌کردند. این بدفهمیها تأثیر عمیقی بر وضعیت روحی نویسنده گذاشت و او را از لحاظ فکری و عقیدتی دچار تزلزل ساخت.

گوگول به منظور بیان نگرشهای حقیقی خود نسبت به زندگی مردم روسیه و نسبت به آثار خود، در سال ۱۸۴۷ کتاب قطعات برگزیده از نامه‌نگاری با دوستان را منتشر کرد که در میان هواداران هنر او واکنشهای مختلفی برانگیخت. ویساریون بلینسکی، منتقد مشهور روس، در نامه‌ای که در تاریخ فرهنگ و ادبیات روسیه به نامه به گوگول مشهور شد، شدیداً او را محکوم کرد.

گوگول که احساس می‌کرد تکیه‌گاه‌های خود را در راه خدمت به حقیقت از دست می‌دهد، برای یافتن آرامش و اتکای معنوی به مذهب روی آورد. او امید بسیاری داشت که با تمام کردن نفوس مرده سرانجام نظر مساعد خوانندگان را نسبت به خود جلب کند. گوگول در بخش دوم این اثر قصد داشت نوزایی روسیه را نمایش دهد و اشرافزادگان والا و دارای افکار مترقی را به تصویر بکشد. ولی طرح او عملی نشد و اثر فاقد یکپارچگی ظاهری و درونی بود. گوگول در یک لحظهٔ سرخوردگی دستنویس جلد دوم نفوس مرده را سوزاند و چند روز بعد از دنیا رفت و در مسکو به خاک سپرده شد.

گوگول نویسنده‌ای است با قریحهٔ استثنایی. تأثیر او بر نویسندگان پس از خود عظیم و همه‌جانبه است. گوگول جایگاه شیوهٔ رئالیسم انتقادی را در ادبیات محکم کرد و سمت و سویی در ادبیات روسیه به وجود آورد که بحق «محور گوگول» نام گرفت.
آثار

    شب‌ها کنار دهکدهٔ دیکانکا (۱۸۳۱-۱۸۳۲) از این مجموعه داستان کوتاه، داستان انتقام موحش توسط عبدالرحیم احمدی و داستان ایوان فیودورویچ اسپونکا و خاله اش توسط خشایار دیهیمی ترجمه شده است.
    میرگرود (۱۸۳۵) از این مجموعه داستان کوتاه، داستانهای ملاک قدیمی و چطور ایوان ایوانویچ با ایوان نیکیفورویچ دعوا کرد توسط خشایار دیهیمی ترجمه شده است.
    تاراس بولبا (قسمتی از میرگرود؛ ۱۸۳۵)
    آرابسک (۱۸۳۵) سه داستان از این مجموعه به فارسی منتشر شده است (داستان تصویر تحت عنوان پرتره ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات چشمه و داستانهای بلوار نیفسکی و یادداشتهای یک دیوانه ترجمه خشایار دیهیمی در کتاب یادداشتهای یک دیوانه و هفت قصه دیگر انتشارات نی)
    بینی (۱۸۳۶) ترجمهٔ خشایار دیهیمی در کتاب یادداشتهای یک دیوانه و هفت قصه دیگر انتشارات نی
    کالسکه (۱۸۳۶) ترجمه خشایار دیهیمی
    شنل (۱۸۴۲) ترجمهٔ خشایار دیهیمی در کتاب یادداشتهای یک دیوانه و هفت قصه دیگر انتشارات نی
    روح‌های مرده (۱۸۴۲) ترجمهٔ کاظم انصاری با نام نفوس مرده نشر اندیشه، و ترجمه فریدون مجلسی با نام مردگان زرخرید انتشارات نیلوفر. این کتاب در لیست روزنامه گاردین (۱۰۰۰ رمان که هر شخص باید بخواند) قرار دارد.
    نمایشنامه بازرس (۱۸۳۶)، ترجمهٔ آبتین گلکار، انتشارات هرمس
    نمایشنامه عروسی (۱۸۴۲)، ترجمهٔ آبتین گلکار، انتشارات هرمس
    نمایشنامه قماربازان (۱۸۴۳) ترجمهٔ عبدالرحیم احمدی در کتاب انتقام موحش و قماربازان انتشارات دادار
    پرتره ترجمهٔ پرویز همتیان بروجنی، نشر چشمه

ایلیا رپین

ایلیا یفیمویچ رپین (به انگلیسی: Ilya Yefimovich Repin)، (زاده ۵ آگوست ۱۸۴۴ - درگذشته ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۰)، نقاش برجسته روسی در سبک رئالیسم بود که از او آثار جالب توجهی به یادگار مانده‌است.

یک از محبوب ترین تابلوهای او «ترانه ی قایقرانان ولگا» ست.
زندگینامه
ایوان مخوف و پسرش در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱، رنگ روغن روی بوم

او در سال ۱۸۴۴ در اوکراین در خانواده ای فقیر به دنیا آمد. در نوجوانی از راه چهره نگاری امرار معاش می کرد و در ۲۰ سالگی به آکادمی سن پترزبورگ راه یافت. ایلیا یفیموویچ در ۳۰ سالگی به اروپا رفت و سه سال به مطالعه ی آثار هنرمندان اروپایی پرداخت.

در ۷۳ سالگی، پس از انقلاب روسیه، کشورش را ترک کرد و دیگر فرصت بازگشت به وطن را نیافت. رپین در سال ۱۹۳۰ در غربت درگذشت.

وی در سال ۱۸۸۷ پرتره ای از چهره ی خود کشید: Repin Self Portrait یک نقاشی از رپین با نام «قزاقهای زاپاروژیه به سلطان محمد چهارم عثمانی جواب می نویسند»: The Reply of the Zaporozhian Cossacks to Sultan Mahmoud 4 (1880_1891) Repin برای تصور فضای لازم برای این نقاشی رمان «تاراس بولبا» اثر نویسنده ی مشهور روس «نیکلای گوگول» را سفارش میکنند.