اینجا بدون من

اینجا بدون من فیلمی‌ست به کارگردانی بهرام توکلی که در سال ۱۳۸۹ تولید و در تابستان ۱۳۹۰ اکران شد. فیلم‌نامه این فیلم اقتباسی از نمایشنامه باغ وحش شیشه‌ای اثر تنسی ویلیامز است.

فاطمه معتمدآریا برای بازی در این فیلم برنده جایزه بهترین بازیگر زن در سی و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال کانادا شد.[۱]

محتویات

    ۱ خلاصه
    ۲ بازیگران
    ۳ جشنواره‌های خارجی
    ۴ منابع
    ۵ پیوند به بیرون

خلاصه

فیلم داستان خانواده‌ای ست متشکل از مادر (فاطمه معتمد آریا) و دو فرزندش، احسان (صابر ابر) و یلدا (نگار جواهریان) که در آرزوی دستیابی به رویاهای خود هستند و امیدوارانه تحولی را انتظار می‌کشند. یلدا معلول است و تمام دغدغه مادر تامین آینده اوست. ورود رضا دوست احسان با بازی (پارسا پیروزفر) زندگی آنان را دستخوش تغییراتی می‌کند...
بازیگران

فاطمه معتمد آریا در نقش مادر

صابر ابر در نقش احسان

نگار جواهریان در نقش یلدا

پارسا پیروزفر در نقش رضا دوست احسان
جشنواره‌های خارجی

تیبورون: فیلم در بخش بلند داستانی یازدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم تیبورون در آمریکا در روز ۲ اردیبهشت ماه به نمایش درآمد و با استقبال تماشاچیان و سینماگران حاضر در این فستیوال مواجه شد.[۲] همچنین این فیلم در ۳۵ امین جشنواره فیلم مونترئال(۲۰۱۱)،[۳] دومین جشنواره فیلم ایرانی استرالیا (۲۰۱۲)[۴] و ۳۶امین جشنواره بین‌المللی فیلم در کلولاند (۲۰۱۲) به نمایش درآمد

باغ وحش شیشه‌ای

باغ‌وحش شیشه‌ای نمایش‌نامه‌ای است که توسط تنسی ویلیامز، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.[۱]

محتویات

    ۱ خلاصه داستان
    ۲ ترجمه به فارسی
    ۳ اقتباس‌ها
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ پانویس
    ۶ منابع

خلاصه داستان

در یک خانوادهٔ سطح پایین‌آمریکایی، مادری (آماندا) با پسر و دخترش 'تام' و 'لورا' زندگی می‌کند. پدر این خانواده، که ظاهراً تمایل به فرار از قیود زندگی خانوادگی داشته، مدتی است زن و دو فرزند خود را رها کرده و به نقطه نامعلومی رفته است. مادر و دو فرزندش هر یک در خیالات واهی و احساسات خود زندگی می‌کنند. مادر کاری ندارد، جز این که، شب و روز از گذشته‌های پرموفقیت خود تعریف کند و پسر، جز این که به فکر شعر و شاعری ودیدن فیلم درسینما باشد و به کار اصلی خود (کفاشی) بی‌توجهی کند فکر دیگری ندارد و دختر که دارای نقص جسمی در پای راستش است، شدیداً از این نقص رنج می‌برد و در نتیجه ارتباط خود را با کلیهٔ مردم قطع کرده، تعدادی مجسمه‌های کوچک شیشه‌ای از حیوانات کوچک جمع‌آوری کرده و در گوشهٔ خانه برای خود 'باغ وحش شیشه‌ای' درست کرده و با آن‌ها صحبت می‌کند. مادر نگران از تنها ماندن دختر خود، از پسرش تقاضا می‌کند، بین همکاران خود در کارخانهٔ کفاشی، جوانی را برای شام به خانه دعوت کند، تا شوهری برای دختر ناقص‌العضوش دست و پا کند! تام با اکراه این تقاضا را انجام می‌دهد و جوانی را به نام 'جیم' برای شام به خانه دعوت می‌کند. جوان که پر از شور و امید به زندگی است مدتی با لورا تنها می‌ماند و به او اعتماد به نفس و گریز از تنهایی را پیشنهاد می‌کند. لورا، ظاهراً به زندگی امیدوار می‌شود و..... آدمهای «باغ وحش شیشه‌ای» همگی در تخیل خود زندگی می‌کنند. مادر هم‌چنان پس از گذشت چیزی شاید حدود پنجاه سال از عمرش، در خاطرات هفده سالگی و عشاق جوانش زندگی می‌کند، پسر (تام) در خیال این است که خانه و محل کارش (انبار کفش) را ترک کند و نویسنده برجسته‌ای شود و لورا (دختر خانه) شاید تنها کسی است که خیال‌بافی‌ای برایش باقی نمانده است. او دختری معلول است که یک پایش، کوتاه‌تر از دیگری است و این نقص عضو، آن‌چنان روح او را تسخیر کرده که تمامی شهامت و جسارت او را گرفته و به‌جایش عقده حقارت، باقی گذاشته است.
ترجمه به فارسی

این نمایشنامه را حمید سمندریان ومرجان بخت مینو به فارسی ترجمه کرده‌اند.
اقتباس‌ها

فیلم اینجا بدون من اقتباسی از این نمایشنامه است.

شب ایگوانا

شب ایگوانا (به انگلیسی: The Night of the Iguana) نام یک کتاب ادبی است که توسط تنسی ویلیامز، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.

تنسی ویلیامز

تنسی ویلیامز (به انگلیسی: Tennessee Williams) (زاده ۲۶ مارس ۱۹۱۱ - درگذشته ۲۵ فوریه ۱۹۸۳) نویسنده مشهور آمریکایی و یکی از تاثیرگذارترین نویسندگان معاصر در ادبیات آمریکا محسوب می‌شود.

نمایشنامه گربه روی شیروانی داغ در سال ۱۹۵۵ برنده جایزه پولیتزر شد.
کتابشناسی

از آثار مشهور وی می‌توان به نمایشنامه‌هایی زیر اشاره کرد.

    اتوبوسی به نام هوس
    گربه روی شیروانی داغ
    باغ وحش شیشه‌ای
    تابستان و دود
    شب ایگوانا
    خالکوبی رز
    خال گل سرخ

ایالت‌های جنوبی آمریکا

ایالتهای جنوبی (به انگلیسی: U.S. Southern States) اصطلاحی است تاریخی، و نه جغرافیایی، و به چند ایالت آمریکا که در جنوب ایالت‌های اولیه قرار دارند گفته می‌شود. به این ایالت‌ها در زبان عوام «جنوب» و «دیکسی» هم گفته می‌شود.

مهاجران اولیه جنوب نیز، مانند نیو انگلند، پروتستانهای انگلیسی بودند. شمار زیادی از پروتستانهای فرانسوی نیز به ایالات کارولینای جنوبی و لوئیزیانا مهاجرت کردند. بسیاری از فرماندهان جنگ‌های استقلال آمریکا از جنوب بودند و ۴ رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا از ۵ رییس جمهور اول آمریکا نیز ازایالت ویرجینیا بودند.

ایالات جنوبی بر خلاف طبیعت کوهستانی نیوانگلند و دره‌های حاصلخیز ایالات ساحلی اقیانوس اطلس، بیشتر بر پایه مزارع خانوادگی اداره می‌شدند. در این ایالات، مزارع بزرگ کشاورزی و زراعی مانند مزارع پنبه و تنباکو – که محصولات آن‌ها به ایالات شمالی و کشورهای آن سوی اقیانوس اطلس صادر می‌شد- وجود داشت که اداره آن‌ها نیازمند نیروی کار فراوانی بود. برای برآورده ساختن نیاز گسترده به کارگر، صاحبان مزارع جنوب، به برده‌های سیاه پوست نیاز داشتند. اما با اعلام قانون الغای برده داری، جنوبی‌ها با مشکل بزرگی روبرو شدند، به همین علت ۱۱ ایالت جنوبی در سال ۱۸۶۱ با تشکیل کنفدراسیون کشورهای آمریکا، تصمیم به جدایی از ایالات متحده آمریکا و تشکیل یک کشور جدید گرفتند. از نظر ایالات شمالی، برده داری امری غیراخلاقی و غیر انسانی بود، اما از نظر ایالات جنوبی، برده داری، تنها روش ممکن برای ادامه حیات زندگیشان بود. جدایی ایالات جنوبی از آمریکا، منجر به جنگ داخلی آمریکا شد که در نهایت، این جنگ‌ها با شکست ایالات جنوبی پایان یافت و برده داری برای همیشه به پایان رسید. سال‌ها طول کشید تا صدمات و ویرانی‌های به جا مانده از این جنگ، التیام یابد.
خیابانی در آلاباما

اما با گذشت زمان، جنوب به تدریج تلخی‌های گذشته را از یاد برده است و در نیمه دوم قرن بیستم، ایالت‌های جنوبی، غرور و سربلندی گذشته را تحت لوای "جنوب جدید" به دست آوردند. نفوذ جنوبی‌ها در صحنه سیاسی آمریکا غیرقابل انکار می‌باشد؛ از سال ۱۹۷۶ تا کنون، تنها رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا که از ایالت‌های جنوبی نبوده است، رونالد ریگان می‌باشد. جیمی کارتر اهل جورجیا، بیل کلینتون اهل آرکانسا، و جرج بوش فرماندار تگزاس بود (اما تگزاس بیشتر گاهی جزو ایالات جنوب غربی آمریکا محسوب می‌شود). ایالات جنوبی همچنین میزبان رویدادها و اتفاقات مهم بین‌المللی نیز می‌باشند، مانند فستیوال سالانه اسپولتو درشهر چارلستون واقع در کارولینای جنوبی و المپیک تابستانی ۱۹۹۶ در آتلانتای جورجیا.

امروزه جنوب با کارخانه ها، بانک‌ها و سیستم حمل و نقل پیشرفته اش، تبدیل به یک منطقه بسیار ثروتمند و مدرن شده است. در سرتاسر ایالات جنوبی، آسمان خراش‌های متعدد و بلندی به چشم می‌خورند و به خاطر آب و هوای معتدل و مناسب این ایالات، توریست‌ها و افراد بازنشسته زیادی از تمامی ایالات آمریکا و کشور کانادا به جنوب می‌آیند. این توریست ها، اعم از این که بازنشسته باشند یا صرفاً برای تفریح و تعطیلات به این مناطق آمده باشند، در این ایالات آفتابی، مجموعه‌ای از فرصت‌های شغلی مناسب و حال و هوای سنتی این ایالات استفاده می‌کنند.

از نطر ادبی و فرهنگی نیز ایالات جنوبی، خصوصا در قرن بیستم، بسیار مهم و تأثیرگذار می‌باشد. نویسندگانی چون ویلیام فاکنر با رمان هایش درباره زندگی در می‌سی‌سی‌پی، تنسی ویلیامز با نمایشنامه‌هایش و فلانری اکانر با داستان‌های کوتاهش، تنها شماری از مشاهیر ادبی جنوب به شمار می‌روند.

جان کوئینسی آدامز

جان کوئینسی آدامز (به انگلیسی: John Quincy Adams) (زاده ۱۱ ژوئیه ۱۷۶۷ - درگذشت ۲۳ فوریه ۱۸۴۸) وی ششمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا است که بین سال‌های ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. این دوران همزمان با ۱۲۰۳ تا ۱۲۰۷خورشیدی و سالهای پایانی سلطنت فتحعلی شاه قاجار است. درهمین سالها بود که عهدنامه ترکمانچای میان ایران و روسیه منعقد شد.[۱]

محتویات

    ۱ زندگینامه
        ۱.۱ ریاست جمهوری ۱۸۲۵-۱۸۲۹
        ۱.۲ انتخابات ۱۸۲۸
    ۲ منابع
    ۳ زیر نویس

زندگینامه
جان کوئینسی آدامز، ششمین رییس جمهوری آمریکا

جان کوینسی آدامز نخستین رییس جمهوری آمریکا است که خود فرزند یکی از روسای جمهوری پیشین آمریکا بود. وی از نقطه نظر کاری، دیدگاهها و خلق و خو با پدرش جان آدامز، دومین رییس جمهوری آمریکا، برابری می‌کرد.

جان کوئینسی آدامز در سال ۱۷۶۷ در برینتری ماساچوست متولد شد. در کودکی شاهد جنگهای انقلابی آمریکا بود، در اروپا به عنوان منشی پدرش که سفیر آمریکا بود کار می‌کرد و این تجربه از او زبانشناسی خبره و نویسنده‌ای توانا ساخت.

جان کویسنی آدامز دانش آموخته حقوق از کالج هاروارد بود. در سن ۲۶ سالگی به عنوان کاردار آمریکا به هلند رفت، سپس ترفیع گرفت و به سفارت برلین اعزام شد. در سال ۱۸۰۲ به عضویت سنای آمریکا انتخاب شد. شش سال بعد پرزیدنت مدیسون، جان کوئینسی آدامز را بعنوان کاردار به روسیه فرستاد.

در دوران ریاست جمهوری مونرو، جان کوئینسی آدامز بعنوان وزیر امور خارجه خدمت می‌کرد و شاید بتوان گفت که او یکی از بزرگترین وزرای امور خارجه در تاریخ آمریکاست. در زمان خدمت وزارت امور خارجه با همکاری انگلستان ترتیب اشغال مشترک منطقه اورگان را فراهم آورد و در تنظیم دکترین مونرو به پرزیدنت مونرو کمک کرد. در دوره وزارت جان کوینسی آدامز، اسپانیا فلوریدا را به آمریکا واگذار کرد.

جان کوینسی آدامز بعنوان وزیر امور خارجه، بر اساس عرف سیاسی اوایل قرن نوزدهم، وارث سیاسی رییس جمهوری در نظر گرفته می‌شد، اما شیوه سنتی انتخاب رییس جمهوری در حال عوض شدن بود.[۲]
ریاست جمهوری ۱۸۲۵-۱۸۲۹

در داخل تنها حزب امریکا در آن زمان انشعاباتی در حال شکل گیری بود و هر گروه نامزدی برای انتخابات ریاست جمهوری داشت. جان کوئینسی آدامز، نامزد شمالی‌ها از ژنرال اندرو جکسون در هردو رای گیری الکتورال و عمومی عقب تر بود، اما از ویلیام کرافورد و هنری کلی رای بیشتری بدست آورد. از آنجا که هیچ یک از نامزدها اکثریت آرای الکتورال را کسب نکرده بودند، مجلس نمایندگان آمریکا می‌بایست از میان سه نامزدی که بیشترین رای را آورده بودند، رییس جمهوری آمریکا را برگزیند و به این ترتیب جان کوینسی آدامز ششمین رییس جمهوری آمریکا شد. در آن زمان ایالات متحده ۱۲ میلیون و ۸۶۶ هزارو ۲۰ نفر جمعیت داشت.

جان کوینسی آدامز، کلی را به سمت وززارت خارجه منصوب کرد.

اندرو جکسون شکست خورده در انتخابات و طرفدارانش، اتهام زد و بند و تطمیع سیاسی را مطرح و بلافاصله تبلیغات را برای انتخابات دور آتی ریاست جمهوری آغاز کردند.

آدامز با وجود آنکه می‌دانست در کنگره با دشمنی‌ها ومخالفتهایی مواجه خواهد شد، در نخستین پیام سالانه اش از برنامه‌های ویژه ملی که در نظر داشت خبر داد.

او طرح پیوند دادن بخش‌های مختلف دولت فدرال را از طریق شبکه‌ای از کانال و اتوبانها پیشنهاد کرد. وی همچنین از آمریکا خواست تا از طریق تاسیس دانشگاهی ملی، حمایت مالی از پروژه‌های علمی و احداث یک رصد خانه در زمینه توسعه هنر و علوم پیشتاز باشد.

منتقدان آدامز چنین تدابیری را فراتر از محدوده قانون اساسی می‌دانستند.[۳]
انتخابات ۱۸۲۸

دوره چهار ساله ریاست جمهوری جان آدامز در سال ۱۸۲۸رو به پایان بود. درمبارزات انتخاباتی طرفداران جکسون، او را به فساد، اختلاس و سو استفاده از اموال عمومی متهم کردند. جان کوینسی آدامز فردی نبود که اینگونه اتهامات را به راحتی تحمل کند. او پس از شکست خوردن در انتخابات به ماساچوست بازگشت تا باقی عمرش را با مطالعه و پژوهش در مزرعه اش سپری کند.

سال ۱۸۳۰، دو سال بعد از پایان دوره ریاست جمهوری، آدامز به طور غیر منتظره‌ای، بعنوان نماینده منطقه پلیموت در مجلس نمایندگان آمریکا انتخاب شد و به این ترتیب دو دهه پایانی عمرش را در مقام رهبری قدرتمند سپری کرد. او همچنین در راه آزادی‌های مدنی بسیار تلاش کرد.

نمایندگان ایالات جنوبی در سال ۱۸۳۶ در کنگره قانونی را تصویب کردند که بر اساس آن هر درخواستی علیه برده داری به طور اتوماتیک مسکوت گذاشته می‌شد. جان کوئینسی آدامزبه مدت هشت سال بی وقفه با این قانون مبارزه کرد تا بالاخره توانست آن را لغو کند.

آدامزدر سال ۱۸۴۸ در صحن مجلس نمایندگان سکته کرد و بر زمین افتاد. او را به اتاق ریاست مجلس بردند. آدامز دو روز بعد همانجا درگذشت. جان کوئینسی آدامز را در کوئینسی ماساچوست در کنار پدر، مادر و همسرش دفن کردند. جان کوئینسی آدامزمردی بود که تا لحظه آخر برای آنچه که درست می‌پنداشت، جنگید.

حزب دموکرات-جمهوری‌خواه

حزب دموکرات-جمهوری‌خواه (به انگلیسی: Democratic-Republican Party) توسط توماس جفرسون و جیمز مدیسون در سال ۱۷۹۱-۹۳ تاسیس شد. این حزب مخالف حزب فدرالیست (آمریکا) بود و در طی دوران First Party System کنترل پست‌هایی را در مجلس و ریاست جمهوری آمریکا را در بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۲۴ در بیشتر ایالت‌های آمریکا به دست گرفت. پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۸۲۴ ایالات متحده آمریکا به دو حزب حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا و حزب جمهوری‌خواه ملی تقسیم شد که بعدها حزب جمهوری‌خواه ملی به حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا تغییر یافت.
رئیس جمهورهای حزب

    توماس جفرسون (۱۸۰۱-۱۸۰۹)
    جیمز مدیسون (۱۸۰۹-۱۸۱۷)
    جیمز مونرو (۱۸۱۷-۱۸۲۵)
    جان کوئینسی آدامز (۱۸۲۵-۱۸۲۹)

اندرو جکسون

اندرو جکسون (به انگلیسی: Andrew Jackson) هفتمین رئیس جمهور تاریخ آمریکا از حزب دموکرات است. بین سالهای ۱۸۲۹ تا ۱۸۳۷ میلادی ریاست جمهوری امریکا را بر عهده داشت. این دوران همزمان با ۱۲۰۷ تا ۱۲۱۵خورشیدی، سالهای پایانی سلطنت فتحعلی شاه قاجار و مرگ او است.[۱]

محتویات

    ۱ زندگینامه
        ۱.۱ اندرو جکسون، هفتمین رییس جمهوری ایالات متحده
        ۱.۲ سیاست داخلی در زمان اندرو جکسون
        ۱.۳ انتخاب مجدد
    ۲ منابع
    ۳ زیر نویس

زندگینامه
اندرو جکسون، هفتمین رییس جمهوری ایالات متحده

اندرو جکسون، هفتمین رییس جمهوری ایالات متحده، سال ۱۷۶۷ در کارولینا بدنیا آمد. او تحصیلاتی پراکنده داشت و در جوانی به مدت دو سال حقوق خواند و به عنوان یکی ازوکلای برجسته تنسی شهرت یافت. اندرو جکسون نسبت به شرافت خانوادگیش بسیار حساس بود و بر سرهمین مساله، در چندین منازعه و دوئل شرکت کرد. وی مردی را که به همسرش «راشل» تهمت زده بود، در دوئلی کشت. اندرو جکسون، نخستین مردی بود که از تنسی به مجلس نمایندگان آمریکا راه یافت. او همچنین مدت کوتاهی در سنا خدمت کرد. اندرو جکسون درجنگ سال ۱۸۱۲ حضور داشت و توانست در نیو اورلئان بریتانیایی‌ها را شکست دهد. پس از این بود که جکسون به یک قهرمان ملی تبدیل شد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۲۸و زمانیکه جمعیت ایالات متحده آمریکا ۱۲ میلیون و ۸۶۶ هزار و ۲۰ نفر بود، اندرو جکسون از حزب دموکرات-جمهوری خواه به عنوان هفتمین ریاست جمهوری ایالات متحده انتخاب شد. اندرو جکسون در نخستین سخنرانی سالانه‌اش در برابر کنگره، پیشنهاد حذف کالج الکتورال را مطرح کرد. او همچنین سعی کرد تا شیوه انتصاب و در اختیار گیری مشاغل فدرال را دموکراتیک کند. وضعیت در زمان پرزیدنت جکسون به گونه‌ای بود که دستگاه‌های دولتی بر اساس روابط استخدام می‌کردند و حتی یک سناتور نیویورک هم در آن زمان رسماً به این مساله اشاره کرده بود. جکسون در قبال این مساله، دیدگاه نسبتاً متعادلی داشت. او کارمندانی را که تصور می‌کردند دوران تصدی شان دائمی است تقبیح می‌کرد و معتقد بود وظایف دولتی باید چنان ساده و واضح باشند که مناصب دولتی بتواند در میان متقاضیانی که شایستگی اشغال آن را دارند در گردش باشد.[۲]
سیاست داخلی در زمان اندرو جکسون

از نظر سیاست داخلی موضع گیری‌ها تقریباً شفاف بود، دو حزب از «حزب قدیمی جمهوری خواهان» انشعاب کرده بودند. جمهوری خواهان دموکرات یا دموکرات‌ها طرفدار جکسون بودند و جمهوری خواهان ملی یا ویگ با پرزیدنت جکسون مخالفت می‌کردند. پشت پرده اتهاماتی که به جکسون زده می‌شد این نکته نهفته بود که جکسون بر خلاف روسای جمهوری پیشین در زمینه سیاست گذاری به خواست کنگره گردن نمی‌نهاد، اما در عوض از قدرت وتو و رهبری حزبش برای فرمان دادن استفاده می‌کرد.[۳]
انتخاب مجدد

جکسون در سال ۱۸۳۲ دوباره به عنوان ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. سال ۱۸۳۵ یعنی در دومین دور ریاست جمهوری اندرو جکسون، آمریکا برای نخستین و تنها بار بدهی خارجی نداشت. او همچنین نخستین رییس جمهوری آمریکا بود که با قطار سفر می‌کرد.
اندرو جکسون در اواخر عمر

اندرو جکسون روز هشتم ژوئن سال ۱۸۴۵ در ملک شخصی اش در ایالت تنسی در گذشت.

کارولینای جنوبی

کارولینای جنوبی (به انگلیسی: South Carolina) ایالتی است در جنوب شرق آمریکا و یکی از ایالت‌های جنوبی آمریکا به‌شمار می‌رود. این ایالت یکی از سیزده ایالتی است که در جریان انقلاب آمریکا علیه سلطه بریتانیا قیام کردند. پایتخت آن کلمبیا و شهر مهم آن چارلستون است.

پارک ملی کانگری در این ایالت قرار دارد.

محتویات

    ۱ اقتصاد
    ۲ دانشگاه‌های مشهور کارولینای جنوبی
    ۳ ناموران
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

اقتصاد

در سال ۲۰۱۲، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۱۹۱,۲۷۸ میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور جمهوری چک (۱۹۵,۶۵۷ میلیارد دلار) بود.[۲]
دانشگاه‌های مشهور کارولینای جنوبی

    دانشگاه کلمسون
    دانشگاه کارولینای جنوبی
    دانشگاه ایالتی کارولینای جنوبی

منظره‌ای از سواحل کارولینای جنوبی.


ناموران

از افراد مشهور این سرزمین می‌توان ژوزف گلداشتاین، جان ادواردز، رونالد مک نیر (دانشمند٫ قهرمان کاراته٫ و فضانورد سیاهپوست فضاپیمای چلنجر) و اندرو جکسون را نام برد.

ارتا کیت

اِرتا مه کیت (به انگلیسی: Eartha Mae Kitt) (۱۷ ژانویه ۱۹۲۷ - ۲۵ دسامبر ۲۰۰۸) خواننده، رقصنده به‌نامِ کاباره‌های منهتن و بازیگر سینما و تئاترهای برادوی آمریکایی بود. عمده شهرت او به‌خاطر خواندن یک ترانه سکسی درباره بابا نوئل در صحنه موسیقی پاپ بود. کیت در دهه پنجاه میلادی توسط اورسن ولز کشف شده بود. ولز او را شورانگیزترین زن دنیا خوانده بود. او از معدود هنرمندانی است که نامزد دریافت هر سه جایزه تونی، گرمی و امی بوده است[۱][۲].

محتویات

    ۱ زندگینامه
    ۲ حرفه
    ۳ منابع
    ۴ پیوند به بیرون

زندگینامه

ارتا کیت در در سال ۱۹۲۷ در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. مادرش که کارگر مزراع پنبه در کارولینای جنوبی بود، هنگام تولد ارتا، ۱۴ سال بیشتر نداشت. خانواده‌اش او را در سن ۸ سالگی نزد یکی از اقوام‌شان در نیویورک فرستادند. او از ۱۶ سالگی در یک گروه رقص به کار مشغول شد و پس از مدتی به‌همراه گروه به اروپا رفت. او پس از خوانندگی در یکی از کاباره‌های پاریس، در دهه پنجاه میلادی، در چند فیلم به بازی پرداخت

۲۵ دسامبر

 25 دسامبر در تقویم گرگوری، سیصد و پنجاه و نهمین (در سال‌های کبیسه سیصد و شصتمین) روز سال است. ۶ روز تا پایان سال باقی است.

محتویات

    ۱ رویدادها
    ۲ مناسبت ها
    ۳ زادروزها
    ۴ مرگ‌ها
    ۵ جُستارهای وابسته
    ۶ پیوندهای خارجی

رویدادها

    کریسمس، زادروز عیسی دانسته می‌شود و بزرگ‌ترین جشن مسیحیان جهان است.
    مطابقت ساعت آفتابی با ساعت‌های مکانیکی.
    ۸۰۰ - شارلمانی به عنوان نخستین امپراتور مقدس روم در شهر رم تاج‌گذاری کرد.

Dürer karl der grosse.jpg

    ۱۰۰۰ - امپراتوری مجارستان تأسیس شد.
    ۱۹۳۲ - زلزله ای به قدرت ۷٫۶ ریشتر در استان گانسو، چین حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر را کشت.
    ۱۹۸۹ - نیکلای چائوشسکو رهبر رومانی و همسرش النا پس از یک محاکمه کوتاه تیرباران شدند.
    ۱۹۹۱ - میخائیل گورباچف رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی استعفا داد و اوکراین اعلام استقلال کرد.
    ۲۰۰۰ - به دستور ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه سرود جدیدی که از سرود ملی شوروی سابق اقتباس شده بود جایگزین سرود ملی روسیه شد.

مناسبت ها

    روز قانون اساسی در کشور تایوان
    روز محمد علی جناح در کشور پاکستان

زادروزها

    ۸۶۰ - رودکی از نخستین شاعران پارسی‌گوی.
    ۱۷۲۱ - ویلیام کالینز، شاعر انگلیسی.
    ۱۸۷۶ - محمدعلی جناح رهبر استقلال پاکستان.
    ۱۸۹۹ - هامفری بوگارت بازیگر آمریکایی.
    ۱۹۱۸ - احمد بن بلا رهبر سیاسی جنگ استقلال الجزایر، اولین نخست وزیر و نخستین رئیس جمهور انتخابی الجزایر.

Benbella.jpg

    ۱۹۲۵ - کارلوس کاستاندا نویسنده سرخ‌پوست.
    ۱۹۲۷ - رام نارایان
    ۱۹۳۰ - امانوئل آغاسی بوکسور ایرانی و پدر آندره آغاسی.
    ۱۹۸۴ - سرینگ چونگتاک ملکه زیبایی اهل تبت.
    ۱۹۶۱ - اینگرید بتانکورت سیاست‌مدار فرانسوی -کلمبیایی.

مرگ‌ها
چارلی چاپلین

    ۷۹۵ - آدریان یکم، پاپ کلیسای کاتولیک روم.
    ۸۲۰ - لئوی پنجم، امپراتور بیزانس.
    ۹۴۰ - ماکان پسر کاکی، یک رهبر نظامی دیلمی فعال در شمال ایران (خصوصاً طبرستان و خراسان) در اوایل قرن دهم میلادی.
    ۱۶۳۵ - ساموئل دو شامپلن سرباز، کاوش‌گر، نقشه‌کش، طراح، سیاست مدار، دریانورد، وقایع‌نویس، نژادشناس و گیتانگار فرانسوی.
    ۱۹۲۵ - کارل آبراهام روان‌کاو آلمانی.
    ۱۹۲۶ - امپراتور تایشو صد و بیست و سومین امپراتور ژاپن.
    ۱۹۲۷ - ناصرالملک (میرزا ابوالقاسم قره‌گوزلو) رئیس ایل قاجار و نایب‌السلطنه سابق احمد شاه.
    ۱۹۳۵ - پل بورژه نویسنده و مقاله‌نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه.
    ۱۹۳۸ - کارل چاپک داستان‌نویس بوهمی.
    ۱۹۷۷ - چارلی چاپلین بازیگر و کارگردان آمریکایی.
    ۲۰۰۸ - هارولد پینتر نویسنده، نمایشنامه‌نویس و بازیگر بریتانیایی.
    ۲۰۰۸ - ارتا کیت خواننده، رقاص و بازیگر آمریکایی.