اسیدوز

اسیدوز به معنی کاهش سطح بی کربنات مایع خارج سلولی و قرار گرفتن PH خون در محدوده اسیدی (پایینتر از ۷) می‌باشد. معمولاً فرایندهای متابولیک بدن و کاتابولیسم گلوکز منجر به تولید اسید می‌شود. PH خون و مایع خارج سلولی به وسیله ریه (تنفس) و کلیه تنظیم می‌شود. به صورت کلاسیک اگر مشکل از کلیه باشد ما اسیدوز متابولیک و اگر مشکل از ریه باشد ما اسیدوز تنفسی داریم. البته میتوان اسیدوز را به کاهش pH بافتها تعریف کرد و به کاهش pH خون اسیدمی نام نهاد.

محتویات

    ۱ انواع اسیدوز
    ۲ علائم و درمان
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع

انواع اسیدوز

دو نوع اسیدوز تنفسی و متابولیک داریم. به صورت کلاسیک اگر مشکل از کلیه باشد ما اسیدوز متابولیک و اگر مشکل از ریه باشد ما اسیدوز تنفسی داریم.

علل اسیدوز تنفسی هیپوونتیلاسیون (تنفس کم و سطحی) مثلا در COPD و انسداد مجاری تنفسی است که موجب تجمع اسید کربنیک در خون می‌شود.

منظور از عبارت متابولیک تمام انواع دیگر اسیدوز به غیر از اسیدوزهای ایجاد شده توسط افزایش CO۲ در مایعات بدن است. اسیدوز متابولیک می‌تواند از این علل ناشی شود: ناتوانی کلیه‌ها برای دفع اسیدهای متابولیک که بطور طبیعی در بدن تشکیل می‌شوند، تشکیل مقادیر بیش از حد اسیدهای متابولیک در بدن، اضافه شدن اسیدهای متابولیک به بدن توسط خوردن یا تزریق اسیدها و از دست رفتن قلیا از مایعات بدن. علل اسیدوز متابولیک نارسایی مزمن کلیه، بیماری اسیدوز توبولی کلیوی (RTA)، اسهال، استفراغ ، سپسیس ، مصرف برخی داروها و...است. در بیماران دیابتی نیز در شرایط افزایش قند خون ما کتواسیدوز (DKA) داریم.
علائم و درمان

اثر عمده اسیدوز تضعیف سیستم عصبی مرکزی است . اسیدوز باعث میشود که شخص در ابتدا حواس خود رااز دست داده و بعداً دچار اغماء‌ می شود. درمان تصحیح اسیدوز و از بین بردن عامل ایجاد کننده می‌باشد. سرم رینگرلاکتات می تواند درزمان ایجاد اسیدوز مفید باشد.

اسپیرونولاکتون

اسپیرونولاکتون (به انگلیسی: Spironolactone)

نام تجارتی: آلداکتون٬ کانرنول٬ لوویون

طبقه بندی فارماکولوژیک: دیورتیک نگهدارنده پتاسیم، آنتاگونیست آلدوسترون.

طبقه بندی درمانی: درمان ادم، ضد هایپرتانسیون

محتویات

    ۱ مکانیسم اثر
    ۲ موارد و طریقه مصرف
    ۳ موارد منع مصرف
    ۴ اشکال دارویی
    ۵ عوارض جانبی
    ۶ جستارهای وابسته
    ۷ منابع

مکانیسم اثر

با اثر بر توبول دیستال نفرونهای کلیه موجب کاهش بازجذب سدیم و افزایش بازجذب پتاسیم می‌شود.
موارد و طریقه مصرف

۱-درمان ادم ناشی از سیروز کبدی، سندرم نفروتیک و نارسایی قلبی، در بالغین : روزانه ۲۵ تا ۲۰۰ میلی گرم منقسم در ۳ دوز [۲ تا ۴ دوز] تا حداقل ۵ روز و ادامه با ۷۵ تا ۴۰۰ میلی گرم در روز در ۲ تا ۴ دوز منقسم. در کودکان شروع با ۱ تا ۳ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن در روز به صورت دوز واحد یا منقسم در ۲ تا ۴ دوز و تنظیم دوز بعد از ۵ روز : دوز را می‌توان تا ۳ برابر مقدار شروع آن افزایش داد. (همگی موارد فوق به صورت PO یا خوراکی)

۲- درمان هایپرتانسیون، دربالغین : شروع با ۵۰ تا ۱۰۰ میلی گرم در روز به صورت PO به صورت دوز واحد یا منقسم در ۲ تا ۴ دوز برای حداقل دو هفته و سپس تنظیم دوز هر دو هفته یک بار تا ۲۰۰ میلی گرم در روز به صورت دوز نگهدارنده MD برحسب نیاز بیمار. در کودکان شبیه درمان ادم و آسیت (در بالا ذکر گردید)

۳- درمان هیپوکالمی ناشی از دیورتیکها، در بالغین : ۲۵ تا ۱۰۰ میلی گرم روزانه به صورت PO

۴- تشخیص هیپرآلدوسترونیسم اولیه ، ۴۰۰ میلی گرم در روز در ۲ تا ۴ دوز منقسم در ۳ تا ۴ هفته (آزمون طولانی مدت) یا ۴ روز (آزمون کوتاه مدت)

۵- درمان هیپرآلدوسترونیسم اولیه در بالغین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلی گرم در روز در ۲ تا ۴ دوز منقسم قبل از جراحی
موارد منع مصرف

حساسیت مفرط به دارو، آنوری، نارسایی کلیه (حاد و مزمن) و به طور کلی در اختلالات شدید کلیوی، نفروپاتی دیابتی، مصرف همزمان با سایر دیورتیکهای نگهدارنده پتاسیم یا با ترکیبات پتاسیم، پتاسیم سرم بالاتر از ۵٫۵ میلی اکی والان در لیتر (هیپرکالمی)
اشکال دارویی

قرص ۱۰۰ -۲۵ میلی گرمی
عوارض جانبی

سردرد، تهوع، استفراغ یا کرامپ معدی، بی اشتهایی، اسهال (تحریک گوارشی)، هیپرکالمی (معمولاً اولین علامت نامنظمی ضربان قلب است که به آسانی با ECG تشخیص داده می‌شود)، دهیدراتاسیون، هیپوناترمی، اسیدوز کاهش‌توانایی جنسی، بزرگ شدن پستانها، بی‌نظمی قاعدگی، کسالت، اغتشاش شعور، بثورات جلدی، افزایش‌پتاسیم خون، کاهش سدیم خون، مسمومیت کبدی و نرمی استخوان بامصرف این دارو گزارش شده است.

آلدوسترون

مینرالوکورتیکوئیدها (به انگلیسی: mineralocorticoid)به گروهی از استروئیدها [مانند آلدوسترون (۲۱ کربنه)] گفته می‌شود که در بخش قشری غده فوق کلیوی ساخته می‌شوند. استروئیدها ترکیبات چربی با چهار حلقه کربنی هستند. آلدوسترون مهمترین مینرالوکورتیکوئید بدن است. تفاوت اصلی مینرالوکورتیکوئیدها با سایر کورتیکواستروئیدها در رسپتورهای اختصاصیشان و تاثیراتشان بر بدن است.

میزان ترشح آلدوسترون در شبانه روز ۱۵۰ میکروگرم است.

محتویات

    ۱ عملکرد
    ۲ نگارخانه
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع

عملکرد

مهمترین عمل آلدوسترون افزایش بازجذب سدیم و ترشح پتاسیم در کلیه‌است که موجب احتباس آب و سدیم می‌شود. اسپیرونولاکتون با بلوک کردن گیرنده‌های آلدوسترون نوعی داروی ادرارآور است که موجب کاهش فشار خون می‌شود.

به طور خلاصه آلدوسترون دارای اثرات زیر می باشد:

۱. کاهش دفع سدیم از ادرار

۲. افزایش دفع پتاسیم و یون هیدروزن در ادرار

۳. افزایش جذب آب در کلیه و جلوگیری از هدر رفتن آب بدن

فشار خون

هایپرتنسیون یا فشارخون بالا یک وضعیت پزشکی است که در آن فشار وارد شونده بر دیواره رگ‌ها و فشار جریان خون از یک حد نرمال و پذیرفته٬ بالاتر می‌رود.

هنگامی‌که فشار خون به هر علت بالا باشد٬ قلب را با هدف پمپاژ دوباره و به گردش درآوردن خون٬ وادار به افزایش حرکت و کار بیشتر می‌نماید. فشار خون بر دو نوع سیستولی و دیاستولی تقسیم و نام‌گذاری می‌گردد که گاهی با نام حد بالا و حد پایین نیز شناخته می‌شود. فشار خون سیستولی٬ فشار موجود در هنگامی‌است که ماهیچه قلب بطور کامل منقبض شده و خون را بدرون سرخرگ یا شریان فرستاده باشد و در مقابل٬ هنگامی‌که قلب در حالت استراحت بین دو ضربان به سر می‌برد و خون به واسطه فشار درون رگ‌ها و دریچه‌های درون‌وریدی در حال بازگشت به قلب و پر نمودن بطن راست است. از دید دانش فیزیک فشار خون به نیرویی گفته می‌شود که توسط خون در جریان، به دیوارهٔ رگ‌ها وارد می‌آید و یکی از علائم اصلی حیات است.فشار یک مفهوم فیزیکی است، مقصود از فشار اشاره به «قدرت» یک مایع متحرک است.

فشار خون با جریان یافتن به شاهرگ‌ها و به رگ‌ها کم می‌شود. اصولاً فشارخون در بخشهای مختلف سیستم گردش خون متفاوت است. معمول‌ترین روش اندازه‌گیری فشار خون به‌وسیله فشارسنج است که با استفاده از ارتفاع جیوه برای اندازه‌گیری فشار خون در حال چرخش در رگ‌ها استفاده می‌کند. با این‌که خیلی از فشارسنج‌های فعلی دیگر از جیوه استفاده نمی‌کنند، فشار خون هنوز در تمام دنیا با mmHg یا میلیمتر جیوه اندازه‌گیری می‌شود.

پرفشاری خون در اکثر مواقع علامتی ندارد و به همین دلیل بسیاری از مردم برای سال ها به فشار خون بالا مبتلا هستند بدون اینکه مطلع باشند. اگر فشار خون بالا تحت درمان قرار نگیرد، می‌تواند به سرخرگ‌ها و اندام های حیاتی بدن آسیب برساند. به همین دلیل است کـه از آن به عنوان قاتل خاموش نام می‌برند.

محتویات

    ۱ بیماری‌شناسی
    ۲ علائم فشار خون بالا
    ۳ عوامل خطر ایجاد فشار خون بالا
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع
    ۶ پیوند به بیرون
    ۷ پانویس

بیماری‌شناسی

فشارخون نرمال در انسان درحال استراحت در محدوده ۱۰۰ الی ۱۴۰ میلیمترجیوه (سیستولیک) و ۶۰ الی ۹۰ مم/ج (دیاستولیک) قرار دارد. بطور معمول اگر فشار خون بصورت پایدار بالاتر از ۱۴۰ سیستول و ۹۰ دیاستول قرار گیرد٬ پاتولوژی و بیماری محسوب می‌گردد. به عارضه افزایش فشار خون بیش از حد طبیعی، هایپرتنسیون و فشار خون بالا یا پرفشاری خون گفته می‌شود. همچنین کاهش فشارخون را هیپوتانسیون می‌نامند.[۱]
مقدار فشار خون خود را بدانید[۲] طبقه     سیستول (عدد بالا)     دیاستول (عدد پایین)
مطلوب/ طبیعی     کمتر از 120     کمتر از 80
پیش فشار خون بالا     120-139     80-89
فشار خون بالا: مرحله 1     140-159     90-99
فشار خون بالا: مرحله 2     160 و بیشتر     100 و بیشتر

تنظیم فشار خون در بدن توسط چند اندام مانند قلب، کلیه، رگ انجام می‌گیرد و علاوه بر رژیم غذایی به ویژه مصرف نمک، هورمونهایی مانند رنین، آنژیوتانسین دو، آدرنالین و آلدوسترون بر آن موثرند....
علائم فشار خون بالا

فشار خون بالا به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می گردد. در دسته اول علت فشار خون بالا مشخص نمی‌باشد و به صورت اولیه ایجاد شده است. در فشار خون ثانویه افزایش فشار خون به دنبال یک بیماری دیگر اتفاق می افتد و آن بیماری را می توان به عنوان علت افزایش فشار خون در نظر گرفت که در صورت کنترل بیماری اصلی، پرفشاری خون نیز به صورت مناسب تری کنترل می گردد.

افرادی که مبتلا به فشار خون بالای اولیه هستند، ممکن است سالها بدون علامت باشند و از بیماری خود اطلاعی نداشته باشند و زمانی متوجه بیماری خود می گردند که دچار علائم (مثل سردرد، تاری و اختلال دید، درد قفسه سینه، سرگیجه و تنگی نفس به هنگام فعالیت) می شوند که در واقع این علایم عوارض فشار خون بالاست، لذا تنها راهی که می توان در زمان مناسب به آن پی برد، اندازه  گیری دوره ای و منظم فشار خون به وسیله دستگاه فشار سنج است[۳].
عوامل خطر ایجاد فشار خون بالا

عوامل خطر در ایجاد فشار خون بالا را می توان به شرح زیر بیان کرد:

    سن
    جنس
    وراثت
    چاقی و اضافه وزن
    رژیم غذایی
    دیابت
    کم تحرکی
    عوامل اجتماعی و روانی
    دخانیات
    الکل

ایبوپروفن

ایبوپروفن (به انگلیسی: Ibuprofen)

رده درمانی: داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

اشکال دارویی: قرص ، شربت

محتویات

    ۱ موارد مصرف
    ۲ مشخصات
    ۳ تاریخچه
    ۴ مصرف
    ۵ عوارض جانبی
    ۶ منابع

موارد مصرف

ایبوپروفن یا بروفن داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که برای تسکین علائم آرتریت (التهاب مفصل)، دیسمنوره (قاعدگی دردناک)، حملات نقرس و آسیب‌های حین ورزش و نیز به عنوان تب‌بر و ضد درد به ویژه در دردهای ناشی از التهاب استفاده می‌شود.

این دارو بیشتر با نام ژنریک بروفن (Brufen) شناخته می‌شود. ادویل (Advil)، موترین (Motrin) و نورفن (Nurofen) از دیگر نام‌های ژنریک آن هستند.

سازمان بهداشت جهانی بروفن را در فهرست داروهای اساسی قرار داده است. این فهرست داروهایی را در بر می‌گیرد که باید در هر مرکز درمانی موجود باشند[۱].
مشخصات

فرمول شیمیایی بروفن C۱۳H۱۸O۲ است. نقطه ذوب آن ۷۶ درجه سانتی‌گراد و درصد چسبندگی آن به پروتئین پلاسما ۹۹٪ است. از طریق ادرار دفع می‌شود و نیمه عمر آن حدود ۲ ساعت است. در سه فرم خوراکی، موضعی (پماد) و مقعدی (شیاف) موجود است. پماد بروفن برای آسیب‌دیدگی‌های هنگام ورزش استفاده می‌شود.
تاریخچه

بروفن در دههٔ ۱۹۶۰ توسط گروهی به سرپرستی استوارت آدامز در انگلیس اختراع[۲] و در سال ۱۹۶۹ به عنوان علاجی برای آرتریت روماتوئید وارد داروخانه‌های بریتانیا و آمریکا شد. گروه بوتس[۳] شرکت سازندهٔ بروفن در سال ۱۹۸۷ جایزهٔ ملکه برای دستاوردهای فنی[۴] را برای ساخت این دارو دریافت کرد.[۵]
مصرف

بروفن در دوز ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم در بیشتر کشورها بدون نسخه فروخته می‌شود. مدت تأثیر آن با توجه به مقدار از ۴ تا ۸ ساعت متغیر است. مقدار مصرف با توجه به شدت علائم بیماری و وزن بدن تعیین می‌شود؛ معمولاً ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم (کودکان ۵-۱۰ م. گ\ک. گ) در ۴ تا ۶ ساعت و تا حداکثر ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ میلی‌گرم در روز. با تجویز پزشک حد نهایی مصرف روزانه ممکن است تا ۳۲۰۰ م. گ افزایش یابد.

بر پایه تحقیقی بروفن در کاهش دردهای پس از جراحی از ترامادول مؤثرتر است.[۶]

بروفن به دلیل خصوصیات ضدالتهابی‌اش گاهی برای درمان آکنه نیز استفاده می‌شود. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف طولانی مدت آن احتمال ابتلا به پارکینسون را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است در هیپوتانسیون اورتواستاتیک (افت ناگهانی فشار خون در هنگام ایستادن) نیز مفید باشد.
عوارض جانبی

مصرف دراز مدت بروفن مانند سایر ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی خطر حمله قلبی را بالا می‌برد[۷][۸].

بروفن در ایران به شکل قرص‌های ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی‌گرمی موجود است. در برخی کشورها مانند اسپانیا قرص‌های ۶۰۰ و در مکزیک ۸۰۰ م. گ آن نیز فروخته می‌شود. در آلمان نیز کپسول‌های ۶۰۰ و ۸۰۰ م. گ با نسخه فروخته می‌شود، در حالی‌که قرص‌های ۴۰۰ م. گ نیاز به نسخه ندارد. در ایالات متحده نیز از ۱۹۸۴ تاکنون بدون نسخه در دسترس است.

ورم معده

گاستریت، یا ورم معده به التهاب مخاط معده گفته می‌شود که می‌تواند در اثر عوامل مختلفی به وجود آید.[۱] برخی از علل ایجاد کننده گاستریت، شامل مصرف الکل، یا استفاده طولانی‌مدت از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن است. گاهی اوقات گاستریت به دنبال جراحی‌های وسیع، سوختگی‌های شدید یا به دنبال تروماها و عفونت‌های شدید ایجاد می‌شود. همچنین گاستریت می‌تواند به دنبال عمل جراحی کاهش وزن ایجاد شود. شایع‌ترین علامت ورم معده درد و احساس ناراحتی در بالای شکم است.

مترونیدازول

مترونیدازول (به انگلیسی: Metronidazole)

رده درمانی: نیترو ایمیدازول ، آنتی بیوتیک

اشکال دارویی: قرص، پماد و آمپول

مترونیدازول یکی از داروهای نیترو ایمیدازول با توان درمان بیماری‌های عفونی ایجاد شده در اثر ارگانیسم‌های حساس به این دارو، بویژه باکتری‌های بی هوازی و پروتوزوآ هاست.

محتویات

    ۱ موارد مصرف
    ۲ مکانیسم اثر
    ۳ عوارض جانبی
    ۴ تداخل‌های دارویی
    ۵ مقدار مصرف
    ۶ تزریقی
    ۷ جستارهای وابسته
    ۸ اشکال دارویی
    ۹ منابع

موارد مصرف

درمان بیماری‌های ایجاد شده توسط باکتری ها: واژینوز باکتریال، بیماری‌های التهابی لگن (همراه با سایر آنتی بیوتیک‌ها)، کولیت پسودوممبرانو (کولیت با غشای کاذب) زخم پپتیک (برای ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری)، بیماری‌های ایجادشده بوسیله باکتری‌های بی هوازی.

درمان بیماری‌های ایجاد شده توسط پروتوزوآها: واژینیت(تریکوموناس واژینالیس)، عفونت‌های آمیبی، عفونت‌های ژیاردیایی.

سایر موارد استفاده: بیماری کرون، بیماری روزاسه (مصرف جلدی مترونیدازول)
مکانیسم اثر

مترونیدازول پس از جذب در سلول، تحت واکنش‌های درون سلولی احیاشده و به متابولیت‌های سمی تبدیل می‌گردد. متابولیت‌های مترونیدازول سبب آسیب دی-ان-آی DNA سلولی می‌شوند. از آنجا که واکنشهای احیای مربوط به تولید این متابولیت‌ها تنها درسلولهای بی هوازی رخ می‌دهند، سلول‌های انسان و باکتری‌های هوازی تا حد زیادی از آسیب مصونند.
عوارض جانبی

تهوع و استفراغ (عوارض جانبی شایع) لکوپنی، نوتروپنی، نوروپاتی محیطی، اثرات شبه دی سولفیرام (تهوع، استفراغ، برافروختگی پوست و تاکی کاردی، هنگامی که مترونیدازول با الکل مصرف شود)، احتمال بروز نشانگان استیونس-جانسون (هنگام مصرف همزمان با مبندازول)، طعم فلزی در دهان، و خارش پوست.[نیازمند منبع]
تداخل‌های دارویی

اثر وارفارین درصورت مصرف همزمان با این دارو ممکن است افزایش یابد. مترونیدازول متابولیسم فنی توئین را مهار می‌کنند و غلظت پلاسمایی این دارو را افزایش می‌دهند. فنوباربیتال، متابولیسم این دارو را افزایش و غلظت پلاسمایی آن را کاهش می‌دهد. مترونیدازول متابولیسم فلوئورواوراسیل را مهار می‌کند و احتمال مسمومیت با لیتیم با مصرف همزمان مترونیدازول گزارش شده است. واکنش شبه دی سولفیرام با مصرف همزمان مترونیدازول و فراورده‌های حاوی الکل ممکن است بروز کند.
مقدار مصرف

بزرگسالان: به عنوان ضدباکتری سیستمیک در عفونتهای بیهوازی مقدار mg/kg 5/7 حداکثر تا یک گرم هر ۶ ساعت به مدت ۷ روز یا بیشتر مصرف می‌شود. در التهاب روده، ۵۰۰ میلیگرم چهاربار در روز، در کولیت ناشی از آنتی بیوتیک ۵۰۰ میلیگرم ۴-۳ بار در روز، در گاستریت وزخم دوازدهه ناشی هلیکوباکتر پیلوری به عنوان درمان کمکی ۵۰۰ میلیگرم ۳ بار در روز به همراه سایر آنتی بیوتیکهای خوراکی و درمان واژینوز باکتریایی، ۵۰۰ میلیگرم ۲ بار در روز برای ۷ روز مصرف می‌شود. به عنوان ضدتک یاخته در آمیبیازیس ۷۵۰-۵۰۰ میلیگرم ۳ بار در روز برای ۱۰-۷ روز، در بالانتیدیازیس ۷۵۰ میلیگرم ۳ باردر روز برای ۵ یا ۶ روز، در ژیاردیازیس ۲ گرم یکبار در روز برای ۳ روز یا ۲۵۰ میلیگرم ۳ بار در روز به مدت ۷-۵ و در درمان تریکومونازیس ۲ گرم به صورت مقدار واحد، یک گرم ۲ بار در روز به مدت یک روز یا ۲۵۰ میلیگرم ۳ بار د روز به مدت ۷ روز مصرف می‌شود. کودکان: به عنوان ضدباکتری در عفونتهای بیهوازی mg/kg 5/7 هر ۶ ساعت یا mg/kg 10 هر ۸ ساعت مصرف می‌شود. به عنوان ضدتک یاخته در درمان آمیبیازیس mg/kg 7/16-6/11، سه بار در روز به مدت ۱۰ روز، در بالانتیدیازیس mg/kg 7/16-6/11 سه بار در روز به مدت ۵ روز، در ژیاردیازیس mg/kg 5 سه بار در روز به مدت ۷-۵ روز و در درمان تریکومونازیس mg/kg 5 سه بار در روز به مدت ۷ روز مصرف می‌شود.
تزریقی

بزرگسالان: به عنوان ضدباکتری سیستمیک در عفونتهای بیهوازی ابتدا mg/kg 15 و سپس mg/kg 5/7 تاحداکثر یک گرم، هر ۶ ساعت به مدت ۷ روز یا بیشتر انفوزیون وریدی می‌شود. برای پیشگیری از عفونت در اعمال جراحی، mg/kg 15 یک ساعت قبل از شروع جراحی و mg/kg 5/76 و ۱۲ ساعت پس از مقدار اولیه، انفوزیون وریدی می‌شود. به عنوان ضدتک یاخته در درمان آمیبیازیس ۷۵۰-۵۰۰ میلیگرم هر ۸ ساعت به مدت ۱۰-۵ روز انفوزیون وریدی می‌شود.

کودکان: به عنوان ضدباکتری سیستمیک در عفونتهای بیهوازی، در نوزادان نورس، mg/kg 15 بعنوان مقدار اولیه و سپس mg/kg 7-5 و ۱۲ ساعت، تا ۴۸ ساعت پس از مقدار اولیه، انفوزیون وریدی می‌شود. در نوزادان کامل، mg/kg 15 بعنوان مقدار شروع و سپس mg/kg 5/7 هر ۱۲ ساعت، تا ۲۴ ساعت پس از آن مقدار مصرف اولیه، انفوزیون وریدی می‌شود. در نوزادان با سن ۷ روز و بزرگتر، مقدار mg/kg 15 بعنوان مقدار شروع و سپس mg/kg 5/7 هر ۶ ساعت از راه انفوزیون وریدی مصرف می‌شود.

واژینال:در واژینوز باکتریایی یا تریکومونازیس، mg 500 هر شب به مدت ۱۰ یا ۱۲ روز متوالی از راه واژینال مصرف می‌شود.

مبندازول

مبندازول (با نام تجاری Vermox) یک داروی بنزایمیدازول با اثر درمانی بر روی بیماری‌های ایجاد شده توسط کرم هاست. این دارو اثر درمانی روی کرمک، کرم‌های گرد، کرم‌های نواری، کرم‌های قلابدار و کرم‌های شلاقی دارد.
مکانیسم اثر

مبندازول باعث بی حرکتی و مرگ کرم‌ها توسط مهار انتخابی و غیر قابل برگشت جذب گلوکز در آنهاست. مبندازول جذب روده‌ای خوبی ندارد و پس از مصرف زیاد، مقدارزیادی از آن بدون تغییر در مدفوع یافت می‌شود. دارو اثردرمانی خود را به آهستگی( غالبا ظرف سه روز) نشان می‌دهد.
عوارض جانبی

به دلیل جذب محدود در روده، این دارو تنها عوارض جانبی مختصری از جمله درد شکمی و اسهال از خود نشان می‌دهد. درصورت مصرف همزمان با مترونیدازول، احتمال بروز نشانگان استیونس-جانسون وجود دارد

عفونت

به ورود، رشد و نمو میکروب‌ها و یا انگل در زخم و یا یک اندام از موجود زنده (میزبان) عفونت می‌گویند. ارگانیسم میکروبی از بدن میزبان به عنوان منبع و محلّ رشد و نمو و تکثیر استفاده می‌کند و اغلب باعث بیماری می‌گردد. عامل عفونت می‌تواند انواع انگل، ویروس، پریون، باکتری، ویروئید و قارچ را شامل گردد.[۱][۲]
بدن میزبان بطور طبیعی بوسیله سیستم ایمنی، آغاز به مبارزه با عامل خارجی و عفونت‌زا می‌نماید و در مراحل آغازین، پدیده التهاب را به همراه دارد.

پزشک بیماری های عفونی می تواند با تجویز دارو به روند بهبودی کمک کند.

محتویات

    ۱ تشخیص
    ۲ علایم و عوارض
    ۳ پیشگیری و درمان
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

تشخیص

تشخیص عفونت بصورت آنی ممکن نیست اما در صورت تردید پزشک به وجود عفونت، آزمایشهای خون، ادرار و یا کشت خلط ریه گام ابتدایی خواهد بود. همچنین انجام رادیوگرافی سینه و آزمایش مدفوع به تشخیص عفونت کمک خواهد کرد. برای اطمینان از اینکه منشا عفونت، مغز نیست، پزشک می‌تواند از مایع مغزی نخاعی(CFS) نمونه گرفته و آنرا مورد آزمایش قرار دهد.
در کودکان وجود سیانوز (کبودی پوست)، تاکی پنی (تنفس تند) و وجود بثورات جلدی نشانه‌ای از عفونت حاد می‌باشد. از علایم مهم دیگر می‌توان به وجود تب بالاتر از ۳۹ درجه سانتیگراد اشاره نمود.[۳] تشخیص عامل عفونت، از پارامترهای مهم پزشکی می‌باشد که باید هرچه زودتر انجام گردد تا پزشک بتواند نوع درمان را مشخص کند چراکه عفونت ویروسی قابل مداوا بوسیله داروهای آنتی بیوتیک نیست.[۴]
علایم و عوارض

علایم:

    خستگی مزمن و ماندگار بیشتر از سه ماه و درد در ناحیه مفاصل
    کاهش متداوم وزن بدن
    تعریق شبانه
    احساس درد و سوزش مبهم در تمام بدن

عوارض: از عوارض عفونت های شدید میتوان به کاهش سطح هوشیاری, عدم تکلم و حتی عدم رفلکس به تحریکات محیطی اشاره داشت.[۵]
پیشگیری و درمان

بنا به تشخیص عامل عفونت‌زا، پزشک میتواند از آنتی بیوتیک(عفونت باکتریایی)، ضد ویروس ها(مانند آسایکلوویر)، ضد قارچها(مانندآمفوتریسین) و یا ضد انگل(مانند مبندازول) استفاده نماید.[۶][۷] بسته به شدت عفونت، پزشک می‌تواند نوع تجویز دارو را از خوراکی به تزریقی تغییر دهد.
از راههای پیشگیری در مقابل شیوع عفونت می‌توان به شستشوی مداوم دستها، استفاده از دستکش در تماس با فرد عفونی، استفاده از ماسک در شرایط اپیدمی و جداسازی زباله‌های عفونی نام برد.

غدد لنفاوی

گره های لنفاوی اندام بیضی شکل از سیستم ایمنی بدن، به طور گسترده ای در سراسر بدن از جمله زیر بغل و معده و مرتبط با عروق لنفاوی پخش شده است. غدد لنفاوی شامل سلول های B، T و سایر سلولهای ایمنی می باشد. غدد لنفاوی به عنوان فیلتر و یا تله ذرات بیگانه مانند برخی سلول های سرطانی عمل می کنند و در عملکرد صحیح سیستم ایمنی بدن مهم هستند. آنها شدیداً با گلبول های سفید خون به نام لنفوسیت ها و ماکروفاژها بسته بندی شده اند.تغییرات ظاهری غدد لنفاوی میتواند یک علامت از یک بیماری باشد.تبدیل شدن آنها به التهاب یا بزرگ شدن در شرایط مختلف، که ممکن است از پیش پا افتاده، مانند عفونت گلو محدوده، به تهدید کننده حیات مانند سرطان غدد لنفاوی، مثانه، خون و یا ایدز باشد( در اکثر بیماری ها غدد لنفاوی قرمز رنگ هستند و درد شدیدی دارند). وضعیت غدد لنفاوی بسیار مهم است که آن را برای مرحله بندی سرطان، تصمیم می گیرد که درمان به کار گرفته شود، استفاده می شود و یکی از بهترین راه ها برای تشخیص زودهنگام و درمان آن است. تورم هنگامی که التهاب یا بزرگ شدن گره های لنفاوی می تواند سخت، سفت و یا مناقصه است.غدد لنفاوی همچنین می تواند با بیوپسی تشخیص داده شود هر زمان که آنها ملتهب است.

محتویات

    ۱ وظایف گره های لنفاوی
    ۲ سیستم لنفاوی
    ۳ نگارخانه
    ۴ منابع

وظایف گره های لنفاوی

در داخل مایع لنفاوی گره های لنفاوی (شامل لنفوسیت ها)، یک نوع از گلبول های سفید خون وجود دارد که به طور مداوم از طریق غدد لنفاوی و جریان خون، مولکولهای موجود در دیواره سلولی باکتری و یا مواد شیمیایی مترشحه از باکتری ها موسوم به آنتی ژن، سلول آنتی ژن اختصاصی ارائه می دهند برای مثال مانند انتقال سلولهای دندریتیک به داخل سیستم لنفاوی و سپس به غدد لنفاوی. در پاسخ به آنتی ژن، لنفوسیت در گره های لنفاوی یک آنتی بادی که به بیرون رفتن از گره های لنفی به گردش خون کمک میکند، برای تولید پاتوژن آنتی ژن که با هدف قرار دادن آن برای نابودی توسط سلول های دیگر عمل میکنند، مکمل است. سایر سلولهای سیستم ایمنی بدن، برای مبارزه با عفونت و بیماری به غدد لنفاوی فرستاده و در نتیجه افزایش تعداد سلول های سیستم ایمنی بدن در مبارزه با عفونت ها، گره را گسترش و متورم میکنند.
سیستم لنفاوی

این سیستم ، مایع میان بافتی را از فضای بافتی به خون حمل می کند. تمامی بافت های بدن دارای کانال های لنفاوی می باشند.لنف از مایع میان بافتی منشاء می گیرد و ترکیب ان شبیه مایع میان بافتی می باشد.این سیستم علاوه بر حمل پروتئین و مایع از فضای میان بافتی گردش خون، یکی از مسیر های اصلی جذب مواد غذایی از لوله گوارش نیز محسوب می شود.

رگ لنفی

در دانش کالبدشناسی، رگ لنفی یا بلغمی رگ‌هایی با دیوارهٔ نازک هستند که وظیفهٔ جا به جایی مایع لنف را که حاوی سلول‌های خونی سفید ویژه‌ای به نام لنفوسیت است به عهده دارند. لنفوسیت‌ها ماده‌ای را که پادتن نامیده می‌شود تولید می‌کنند، این پادتن‌ها با میکروب‌ها و سم‌ها در بدن مقابله می‌کنند. درون رگ‌های لنفی با لایه‌هایی از لایه درون رگی و ماهیچه‌های صاف پوشیده شده ست. بافت‌های همبند بیرونی رگ‌های بلغمی را به بافت ها و اندامهای بدن متصل می‌کند.

بافت لنفاوی در بسیاری از اندام‌های بدن، به خصوص گره‌های لنفاوی و نیز در فولیکول‌های لنفاوی که در دستگاه گوارش وجود دارند، مانند لوزه‌ها، قرار دارد. دستگاه لنفاوی همچنین شامل همه ساختارها از جمله رگ‌های لنفی که وظیفه گردش و تولید لنفوسیت (سلول‌های لنفاوی) را به عهده دارند است که شامل طحال، تیموس، مغز استخوان و بافت‌های لنفاوی مرتبط با دستگاه گوارش می‌شوند.

محتویات

    ۱ فرایند جا به جایی لنف
    ۲ نگارخانه
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع

فرایند جا به جایی لنف

فرایند جا به جایی لنف به این صورت است که مایع لنف از مویرگ خارج می‌شود و به داخل سیاهرگ یا به کوچک ترین رگ بلغمی (لنفی) می‌ریزد. این رگ‌ها به یکدیگر متصل می‌شوند و مجراهای بزرگی را شکل می‌دهند که سرانجام به مجرای سینه‌ای می‌ریزد که در کنار آئورت نزولی قرار گرفته است و به یکی از شاخه‌های اصلی بزرگ سیاهرگ زبرین متصل می‌شود. دریچه‌ها به جریان لنف اجازه حرکت در یک جهت را می‌دهند. غده‌های لنفاوی در تمام بدن و در مکان‌هایی که مویرگ‌های لنفی به هم متصل می‌گردند، یافت می‌شوند. این مایع تنها در مسیر شبکهٔ رگ‌های بلغمی به صورت بینابینی با سلول‌های اصلی اندام‌ها در تماس است.