لیفتراک

افرازه[۱] یا لیفتراک ماشینی است دارای یک دکل، شاخک و ملحقات که با توجه به نوع فعالیت برای حمل و نقل، جابجائی و انبارنمودن بارها در اشکال و ظرفیتهای مختلف طراحی و ساخته میشود و متناسب با نوع کار و محیط از سوخت های فسیلی، گاز یا برق استفاده میکند.
[۲]

محتویات

    ۱ ظرفیت
    ۲ ملحقات لیفتراک
    ۳ تجهیزات کنترلی
    ۴ مقررات ایمنی در بازدید روزانه از لیفتراک ها
    ۵ منابع

ظرفیت

حداکثر بار مجاز ایمن که توسط لیفتراک جابه جا می شود و بوسیله کارخانه سازنده بر روی پلاک مشخصات ماشین درج شده است.
ملحقات لیفتراک

کلیه تجهیزاتی که توسط شرکت سازنده لیفتراک، مطابق با استانداردهای لازم برای حمل و جابجائی بارهای خاص به دکل یا شاخک لیفتراک اضافه می شود.
تجهیزات کنترلی

تجهیزاتی نظیر گیجها، کنترل کننده ها و نشانگر سرعت که بوسیله آنها وضعیت و عملکرد لیفتراک تحت کنترل در می آید.[۳]
مقررات ایمنی در بازدید روزانه از لیفتراک ها

قبل از استارت و روشن نمودن لیفتراک ، بایستی مراحل زیر در خصوص بررسی چگونگی وضعیت لیفتراک را مورد توجه قرار دهیم :

    تایرها و فشار باد تایر ها را کنترل کنید.
    از محکم بودن پیچ چرخ ها مطمئن شوید.
    آب رادیاتور را بازدید کنید و چنانچه کسری دارد آن را مرتفع سازید.
    روغن موتور را نیز بررسی کنید.
    ترمز دستی و بوق و فرمان ماشین را چک کنید.
    بررسی کنید که آیا دکل و سیستم هیدرولیک درست کار می کند.
    در صورتی که از لیفتراک گازی استفاده می شود از سلامتی سیلندرهای گاز و شیلنگهای مربوطه قبل از

استارت زدن باید اطمینان حاصل کرد .

    از ایمنی و سالم بودن شاخک ها و قفل مربوطه مطمئن شوید:
        فاصله ارتفاع بین لبه دو شاخک نباید بیش از 6 میلی متر باشد.
        شاخکهای دکل نباید بیش از 10% در قسمت پاشنه دچار سائیدگی شده باشد و نیز نباید کج شده باشد.

تویوتا

تویوتا، (به انگلیسی: Toyota) شرکت خودروسازی ژاپنی و چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر تویوتا، آیچی قرار دارد. شمار کارکنان شرکت تویوتا در سال ۲۰۱۳ بیش از ۳۳۳ هزار نفر اعلام شد و در سال ۲۰۱۱ پس از جنرال موتورز و گروه فولکس‌واگن، به‌عنوان سومین شرکت خودروسازی جهان از نظر میزان فروش شناخته شد.

اولین خط تولید اتومبیل شرکت تویوتا در سال ۱۹۳۷ توسط کیشیرو تویودا و در کارخانه شرکت نساجی صنایع تویوتا، که متعلق به پدرش (ساکیشی تویودا) بود، راه‌اندازی شد. نخستین خودروی سواری این شرکت نیز، تویوتا ای‌ای نام داشت.

شرکت تویوتا مالک برندهای دینا، دایهاتسو، سایون، لکسوس و هینو موتورز می‌باشد.[۲] سهام این کمپانی در بازار بورس نیویورک، بورس لندن و بورس توکیو معامله می‌شود.

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ سیستم تولید
    ۳ سیستم‌های تویوتا
        ۳.۱ تولید به هنگام
        ۳.۲ کانبان
        ۳.۳ جیدوکا
    ۴ درآمد
    ۵ مدیریت ارشد
    ۶ آینده
    ۷ خودروهای تولید شده
    ۸ میزان تولید و فروش
    ۹ تویوتا در ایران
    ۱۰ نگارخانه
    ۱۱ جستارهای وابسته
    ۱۲ پانویس
    ۱۳ منابع
    ۱۴ پیوند به بیرون

تاریخچه
پاویلیون (غرفه) تویوتا در نمایشگاه اکسپو ۲۰۰۵، در تویوتا، آیچی

ریشه‌های تاسیس شرکت خودروسازی تویوتا، به سال ۱۹۲۶ بازمی‌گردد، که ساکیشی تویودا، اقدام به راه‌اندازی شرکت صنایع تویوتا نمود. پیشینه این شرکت، که در صنعت نساجی فعالیت می‌کرد نیز، به ابتدای قرن بیستم بازمی‌گردد، که بعنوان یک کارخانه ریسندگی فعالیت می‌نمود. ساکیشی تویودا، که سال‌ها همچون پدرش، به فروش فرش اشتغال داشت، این کارخانه را راه‌انداخته بود و در سال ۱۸۹۴ یک ماشین بافندگی صنعتی نیز ابداع کرده و ساخته بود.

ساکیشی در سال ۱۹۲۴ نوع تمام‌اتوماتیک آن را ساخت و دو سال بعد، کارخانه اتوماتیک ریسندگی تویوتا، تحت نام صنایع تویوتا پا به عرصه وجود نهاد. پسر کنجکاو و مستعد او، کیشیرو تویودا که در سال ۱۹۲۹ در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه توکیو فارغ‌التحصیل شده بود، در کارخانه پدر مشغول به کار گردید، اما همه توجه او صرف ساخت موتور اتومبیل شد.

در سال ۱۹۲۹ موافقتنامه‌ای با شرکت برادران پلات از انگلستان در ماشین آلات صنعتی ریسندگی و بافندگی به امضا رسید. بر اساس این توافقنامه حق تولید و فروش دستگاه‌های اتوماتیک بافندگی به کشورهایی غیر از ژاپن نیز (مثل چین و آمریکا) در قبال۱۰۰٫۰۰۰ پوند داده می‌شد، که در پی آن، کیشیرو رهسپار ایالات متحده آمریکا شد. البته کیشیرو از این سفر اهداف دیگری نیز داشت. در زمان انجام مذاکرات با برادران پلات، مجذوب اتومبیل‌ها در غرب شد. در این سفر بود، که او تصمیم خود را برای ورود به صنعت خودروسازی گرفت.

در سال ۱۹۳۰ کیشیرو تحقیق بر روی موتورهای گازوئیلی را آغاز کرد. کیشیرو در مورد برنامه آینده خود با رئیس شرکت، ریسابورو مشورت نمود، ریسابورو در ابتدا بسیار محتاط بود و فریادهای اعتراض از داخل و خارج کمپانی بلند شد، اما کیشیرو بر تصمیم خود پافشاری می‌کرد و عقیده داشت که این تجارت برای کمپانی سودمند خواهد بود و از همه مهمتر دولت نیز آشکارا برای سیاستگذاری پیشبرد صنایع اتومبیل در تلاش بود. طولی نکشید که ریسابورو موافقت کرد و کیشیرو دپارتمان اتومبیل را در سال ۱۹۳۳ در قسمت کوچکی از کارخانه ریسندگی پدر، راه‌اندازی نمود. هدف او تولید اتومبیل‌های مناسب با شرایط ژاپن بود، در حالی‌که نکات مثبت اتومبیل‌های خارجی را نیز در نظر داشت.

در سال ۱۹۳۵ اولین کارخانه خودروسازی تویوتا، آغاز به کار کرد و سال بعد، لوگوی تویودا به تویوتا تغییر یافت. یک سال بعد، یعنی ۱۹۳۷ شرکت تویوتاموتور به طور رسمی افتتاح شد. بدین ترتیب یکی از موفق‌ترین کارخانجات ریسندگی ژاپن، در بین دو جنگ جهانی با تغییر گرایش، به کارخانه خودروسازی تبدیل گشت. تلاش و همت کیشیرو تویودا باعث شد، که از دل کارخانه پدر، کارخانه‌ای جدید، تأسیس شود.

در ابتدا خود کیشیرو به عنوان قائم مقام شرکت جدید عمل می‌کرد، که در سال ۱۹۴۱ به عنوان مدیرعامل، مشغول به کار شد. بلافاصله پس از راه‌افتادن شرکت جدید، اصول مدیریتی نوینی در روش مدیریت و اداره کارخانه، به کار گرفته شد.

در سال ۱۹۳۸ سیستم JIT عملیاتی شد. دو سال بعد، مؤسسه تحقیقاتی تویوتا افتتاح گردید. سال ۱۹۵۱ سیستم پیشنهاد ایده‌های خلاق در تویوتا فعال شد. ۱۹۷۳ مرکز طراحی و سال بعد نیز مرکز آموزش تویوتا، توسط کیشیرو راه‌اندازی گردید.

اولین محصول تجاری شرکت تویوتا، کامیون ۱٫۵ تنی جی۱ بود. در طی جنگ جهانی دوم تمام کارخانه در اختیار جنگ بود و برای ارتش ژاپن، کامیون تولید می‌کرد. تا چند سال بعد، از اتمام جنگ نیز، اجازه تولید خودرو به تویوتا داده نشد.

در سال ۱۹۵۲ با مرگ کیشیرو، مسئولیت شرکت بر عهده ایجی تویوتا پسر عموی او، قرار گرفت. ایجی به همراه پسر کیشیرو، شوئی شیرو تویوتا و طی سال‌های بعد، تویوتا را به یکی از شرکت‌های بزرگ خودروسازی جهان تبدیل کردند. در سال ۱۹۷۷ مرکز فنی تویوتا در ایالات متحده آمریکا افتتاح شد و سال ۱۹۸۴ همکاری تویوتا با جنرال موتورز در ایالات متحده صورت گرفت. پس از ایجی، تایچی اونو مسئولیت شرکت را به عهده داشت و در استقرار سیستم تولید تویوتا، بسیار همت گماشت و اصول راهنمای تویوتا را، در سال ۱۹۹۲ منتشر کرد.

امروزه تویوتا بزرگترین تولید کننده خودرو در جهان است، که از وسایل نقلیه کوچک گرفته تا کامیون‌های بزرگ را در انواع مدل‌ها تولید می‌کند. شرکت تویوتا همچنین فعالیت‌های مختلفی در زمینه خدمات مخابراتی – خانه‌های پیش ساخته و قایق‌های تفریحی انجام داده است.
سیستم تولید

تویوتا یک شرکت معمولی تولید خودرو نیست. از همان آغاز راه‌اندازی شرکت، اصول و مبانی بکر مدیریتی در شرکت به کار گرفته شد. این همان وقتی بود، که کیشیرو تویودا جوان در کارخانه ریسندگی پدرش ساکیشی تویودا، با ایده‌گیری استفاده از نوار نقاله، خط مونتاژ تولید موتور گازوئیلی کوچکی را، با کمک مهندسان جوان دیگر راه‌انداخت.

پدر کیشیرو معتقد بود، هیچ فرایندی را نمی‌توان کامل نامید و همیشه جایی برای بهبود وجود دارد و همین اندیشه بهبود بود، که فرایند کایزن یا بهبود مستمر را در تویوتا نهادینه کرد.

ماجرای تولد شرکت جدید تولید خودرو در گوشه کوچکی از کارخانه ریسندگی پدر، اندیشه ساده و جمع و جور کارکردن و بی‌ریخت و پاش بودن و آراستگی محیط کار را، در ذهن و دل کارکنان شرکت جدید، جای داد و بدین ترتیب شرکت خودروسازی تویوتا، مدل سیستم تولیدی خاص خود را، به دنیا عرضه کرد.

بنیان سیستم تولید تویوتا، فلسفه حذف کامل اتلاف‌هاست! کیشیرو معتقد بود، شرایط ایده‌آل برای تولید وقتی است، که ماشین آلات و افراد با هم کار کنند، تا بدون هیچ‌گونه اتلافی ارزش افزوده ایجاد شود.

اونوتایشی، مهندس جوانی که در سال ۱۹۳۲ به تویوتا پیوست در توسعه اندیشه کایزن، در تویوتا نقش مهمی داشت. او با ابداع سیستم کانبان، بُعد دیگری از سیستم تولید تویوتا را عرضه کرد و با دمینگ و ایشیکاوا همکاری نزدیکی داشت.

تایچی اونو، پیشتاز سیستم تولید تویوتا در دهه ۱۹۵۰، بر این باور بود، که بزرگترین مشکل وقتی است، که هیچگونه مشکلی وجود نداشته باشد. او به طور مستمر به کارکنان می‌گفت به هر موضوعی که برخورد می‌کنید، پنج بار بپرسید «چرا؟» مثالی که خود او می‌زد؛ یک روبات جوشکاری بود، که در وسط کار متوقف می‌شود و با این پنج پرسش، ریشه مشکل به دست می‌آید.

    چرا روبوت متوقف شد؟

        زیرا مدار آن بیش از حد بار کشید و فیوز سوخت.

    چرا مدار بیش از حد بار کشید؟

        زیرا یاتاقان‌ها به خوبی روانکاری نشده بودند.

    چرا یاتاقان‌ها خوب روانکاری نشده بودند؟

        زیرا گردش پمپ روغن ناقص صورت می‌گیرد.

    چرا گردش روغن به خوبی صورت نمی‌گیرد؟

        زیرا خروجی آن با آشغال‌های فلزی مسدود شده است.

    چرا خروجی آن مسدود شده است؟

        زیرا فیلتری روی پمپ وجود ندارد.

بدین ترتیب پاسخ مشکل پیدا می‌شود. گرچه ابداع‌گر اصل پنج چرا، ساکیشی تویودا بود، ولی اونو این اصل را توسعه داد. اونو معتقد بود، علت ریشه‌ای مشکلات را کشف کردن، خود عامل و کلید حل مشکلات بعدی است... داده‌ها در تولید مهم است، اما واقعیت، مهم‌تر است. پس باید عمیق نگاه کرد و به ریشه رسید.
سیستم‌های تویوتا

در سیستم تولید تویوتا، موارد زیر به کار گرفته شده است:
تولید به هنگام
ساختمان شعبه تویوتا در فرانسه

تولید به هنگام روشی است، که در آن هر قطعه، درست در هنگامی که به آن نیاز است، تولید می‌شود و هیچ مقداری در انبار وجود ندارد. به عبارت دیگر، سوال این است: چه چیز نیاز است؟ چه وقت نیاز است؟ چه مقدار نیاز است؟ بدین ترتیب می‌توان اتلاف‌ها را حذف کرد و بهره‌وری را افزایش داد. با صفر کردن موجودی انبار، هزینه‌های نگهداری کالا در انبار حذف می‌شود. لازمه این کار ارتباط بسیار قوی با تامین کنندگان قطعات و مدیریت صحیح زنجیره تامین است.

ایده تولید به هنگام توسط تایچی اونو به خوبی توسعه داده شد. شاید ایده اولیه طرح چنین رویکردی، کمبود فضا و امکانات تولید در بخشی از کارخانه تولید موتور خودرو بود، که کیشیرو تویودا در کارخانه ریسندگی پدر خویش راه‌انداخته بود.
کانبان
ساختمان مرکز فروش تویوتا در ایالات متحده، تورانس، کالیفرنیا

کانبان یک سیستم متفاوت و متمایز کنترل است. وقتی در ایستگاه کاری به قطعه‌ای نیاز است، این نیاز اطلاع داده می‌شود و سپس قطعه به سرعت تولید و حمل می‌شود، به گونه‌ای که وقفه‌ای در تولید پیش نیاید. کانبان یک لغت ژاپنی است، به معنی کارت، بلیط و علامت.

کانبان در سیستم تولید تویوتا ابزاری است، برای مدیریت جریان و تولید مواد. به کانبان، روش سوپرمارکت نیز گفته می‌شود، زیرا ایده اولیه از فروشگاه‌های تجاری بزرگ گرفته شده که از کارت‌های کنترل استفاده می‌کنند و کلیه اطلاعات مربوط به محصول مثل اسم، کد، محل انبار و مانند آن، در کارت نوشته می‌شود.
جیدوکا
شعبه تویوتا در شهر اوساکا

این مفهوم توسط مؤسس تویوتا، ساکیشی تویودا مطرح شد. جیدو به مفهوم اتوماسیون است و جیدوکا یعنی اتوماسیون با نگرش انسانی؛ یعنی ماشینی که به آسانی حرکت می‌کند و تحت پایش و نظارت یک اپراتور است. جیدوکا بر دیدن مسائل تمرکز دارد و به ساخت محصولات بسیار کیفی منجر می‌شود. در این دیدگاه کیفیت باید در طی فرایند تولید به دست آید.
درآمد
ساختمان مرکزی لکسوس، در توکیو

درآمد شرکت تویوتا در سال ۲۰۱۲ معادل ۱۹۷٫۲۹ میلیارد دلار و سود خالص آن ۳ میلیارد دلار بوده است. هم اکنون تویوتا پس از گروه فولکس‌واگن با درآمد ۲۴۷٫۷۷ میلیارد دلار و سود خالص ۲۸٫۱۳ و جنرال موتورز با درآمد ۱۵۰٫۲۷۶ میلیارد دلار و سود خالص ۷٫۵۸۵ میلیارد دلار سومین خودروساز برتر جهانی و نخستین خودروساز ژاپن محسوب می‌شود.

رشد روزافزون تویوتا به گونه‌ای است، که به زودی رقیب دوم خود را پشت سر خواهد گذاشت و دور نیست، که با عقب گذاشتن جنرال موتورز به غول برتر خودروسازی جهان تبدیل شود.

تویوتا در سراسر ژاپن ۱۲ کارخانه تولیدی دارد. بازار خارجی تویوتا ۱۷۰ کشور و منطقه را در برمی گیرد. شرکت‌های تولیدی خارجی سازنده تویوتا ۵۲ شرکت و در ۲۷ کشور جهان پراکنده می‌باشند. در سال ۲۰۰۵، در ژاپن ۶۵۷۹۸ نفر در کارخانه‌های شرکت کار می کرده‌اند، که با احتساب ۵۲۳ شرکت زنجیره تامین، که ۲۳۱ شرکت آن در خارج از ژاپن مستقر است، این تعداد به ۲۸۵۹۷۷ نفر می‌رسد.

در سال ۲۰۰۵، تویوتا ۸۱۲ میلیارد ین در زمینه تحقیق و توسعه هزینه کرده است. آخرین دستاورد فناوری تویوتا، تولید خودروی هیبریدی سینرژی است، متشکل از دو منبع قدرت: موتور الکتریکی و موتور گازی / بنزینی. در این فناوری امکان صرفه‌جویی در مصرف سوخت، صدای کمتر و رانندگی بهتر، تعبیه شده است.
مدیریت ارشد
آکیو تویودا، مدیرعاممل تویوتا

بنیانگذار اولیه شرکت، ساکیشی تویوداست، که اولین کارخانه ریسندگی اتوماتیک در ژاپن را بنام صنایع تویوتا به راه‌انداخت. بسیاری از ایده‌های خوب مدیریتی، مانند بهبود مستمر که بعدها در تویوتا به کار گرفته شد، از اوست. ساکیشی می‌گفت: پنجره را بازکن، دنیای بزرگی در بیرون وجود دارد... !

کیشیرو تویودا پسر ساکیشی، در گوشه‌ای از کارخانه پدر، خط تولید موتور گازوئیلی راه انداخت و در سال ۱۹۳۵ با تولید اولین خودرو مدل تویوتا ای۱ و سال بعد مدل تویوتا ای‌ای رؤیای تولید یک خودرو شخصی را تحقق بخشید.

هم اکنون آکیو تویودا، مدیرعامل تویوتاست. وی که نوه کیشیرو تویودا می‌باشد، پس از کاتسواکی واتانابه به این سمت، منصوب شد.

برخی از شعارهای تویوتا در طی این سالها که از زبان مدیران عامل بیان شده چنین است:

    مشتری حرف اول را می‌زند، سپس نوبت فروشنده است و در آخر سازنده قرار دارد.
    راه کسب تجربه، مواجهه با چالشهاست.
    خودت، با تلاش خود، از حرمت خود دفاع کن.
    ما دستاوردهای بزرگ را با زحمات خود به دست آورده‌ایم.
    کیفیت در حین فرایند ساخته می‌شود.

آینده
تویوتا کمری، مسابقات نس‌کار ۲۰۰۸، متعلق به تیم ردبول

تویوتا چشم‌انداز جهانی خود را برای سال ۲۰۱۳ ارائه داده است. این چشم‌انداز تصویر جدیدی برای تویوتا در آینده ترسیم می‌کند: خلق خودروها و جامعه خودرو محور که در آن افراد می‌توانند با سهولت و ایمنی رانندگی کنند. برای دستیابی به این مقصد، باید موازانه‌ای بین کمینه کردن و بیشینه کردن وجود داشته باشد.

کمینه کردن، چشم‌انداز و فلسفه تلاش‌های تویوتاست! در به حداقل رساندن جنبه‌های منفی خودرو مانند تاثیرات مخرب زیست محیطی، ترافیکی و تصادفات. بیشینه کردن، فلسفه و چشم انداز تویوتاست. در بیشتر کردن جنبه‌های مثبت خودرو، مانند راحتی، سرگرمی، مشعوف ساختن و مهیج کردن. تشدید موثر این دو رویکرد، حرکت پایدار را در پی دارد.

در ۴ ژانویه ۲۰۱۳ شرکت تویوتا خودروی خودگردانی را معرفی کرد که قادر است محیط اطرافش را مورد ارزیابی قرار داده و نسبت به تغییرات آن واکنش نشان دهد. این خودرو همچنین می‌تواند نقش یک هشداردهنده را برای راننده خود ایفا کند و با دیگر وسایل نقلیه ارتباط برقرار نماید.[۳]
خودروهای تولید شده
تویوتا لندکروز اف‌جی۴۰
تویوتا ۴رانر ۲۰۱۰

خودروهای تویوتا که تاکنون از طریق درگاه تویوتا استور، در سطح بین‌المللی بفروش رفته است، عبارتند از:

تویوتا سده، تویوتا کراون مجستا، تویوتا کراون، تویوتا پریوس، تویوتا آلیون، تویوتا آریس، تویوتا کورولا (ای۱۲۰)، تویوتا پوتر، تویوتا پرویا، تویوتا آیسیز، تویوتا افجی کرویزر، تویوتا لندکروزر، تویوتا ترکر، تویوتا لندکروزر پرادو، تویوتا دینا، تویوتا استوت، تویوتا ۲۰۰۰جی‌تی، تویوتا کارینا ای‌دی، تویوتا گایا، شورولت کاوالیر، تویوتا مسترآس، تویوتا هیلوکس، تویوتا مگاکروزر.

خودروهایی که از درگاه تویوپت استور، در سطح بین‌المللی بفروش رفته است، عبارتند از:

تویوتا مارک ایکس، تویوتا پرمیو، تویوتا پریوس، تویوتا بلتا، تویوتا مارک ایکس زدآی‌او، تویوتا راکتیس، تویوتا آریس، تویوتا پوتر، لکسوس آرایکس، تویوتا راو ۴، دایهاتسو تریوس، تویوتا آلفارد، تویوتا های‌آس، دایهاتسو موو، تویوتا کورونا ای‌ایکسی‌وی، تویوتا ترسل، تویوتا اوپا، تویوتا آوالن، دایهاتسو تریوس، تویوتا ایست، تویوتا پلاتز، تویوتا هیلوکس، تویوتا پاسو، لکسوس ال‌اس.

خودروهایی که از درگاه تویوتا کرولا استور، در سطح بین‌المللی بفروش رفته است، عبارتند از:

تویوتا کمری، تویوتا پریوس، تویوتا کورولا (ای۱۴۰)، تویوتا بلتا، تویوتا پروبوکس، تویوتا راکتیس، تویوتا سرا، تویوتا راو ۴، تویوتا پرویا، تویوتا مسترآس، دایهاتسو (تمامی، تویوتا پابلیکا، تویوتا ترسل، لکسوس ای‌اس، تویوتا کمری (ایکسوی۱۰)، تویوتا اسپرینتر مارینو، تویوتا راو ۴، تویوتا هایلندر، تویوتا اسپورت ۸۰۰، تویوتا سوپرا،

خودروهایی که از درگاه نتز استور و formerly تویوتا ویستا استور، در سطح بین‌المللی بفروش رفته است، عبارتند از:

تویوتا پریوس، تویوتا ایست، تویوتا آریس، تویوتا اونسیس، تویوتا رام، تویوتا دبلیوآی‌اس‌اچ، تویوتا راو ۴، تویوتا آلفارد، تویوتا آی‌کیو، تویوتا کورولا (ای۱۲۰)، تویوتا یاریس ورسو، لکسوس آی‌اس، تویوتا کورن، لکسوس جی‌اس، تویوتا ام‌آر۲، تویوتا ام‌آر۲، تویوتا استارلت، تویوتا ویستا، تویوتا کرستا، تویوتا اسپرینتر مارینو، تویوتا کورولا (ای۹۰)، تویوتا گرانویا، تویوتا لایت‌ایس، زاترن سری اس.

تویوتا و لکسوس در حال حاضر ۲۰ مدل مختلف هیبریدی را در ۸۰ کشور جهان به فروش می‌رسانند که پر فروش ترین آنها تویوتا پریوس هیبریدی است. این خودرو تاثیر مهمی در افزایش فروش خودروهای هیبریدی تویوتا داشته است.[۴]
میزان تولید و فروش
ساختمان تویوتا داچلند، در شهر کلن
سال     مجموع     ژاپن     ایالات متحده آمریکا
تولید     فروش     تولید     فروش     فروش
۱۹۳۵             ۲۰        
۱۹۳۶             ۱٬۱۴۲        
۱۹۳۷             ۴٬۰۱۳        
۱۹۳۸             ۴٬۶۱۵        
۱۹۳۹             ۱۱٬۹۸۱        
۱۹۴۰             ۱۴٬۷۸۷        
۱۹۴۱             ۱۴٬۶۱۱        
۱۹۴۲             ۱۶٬۳۰۲        
۱۹۴۳             ۹٬۸۲۷        
۱۹۴۴             ۱۲٬۷۲۰        
۱۹۴۵             ۳٬۲۷۵        
۱۹۴۶             ۵٬۸۲۱        
۱۹۴۷             ۳٬۹۲۲        
۱۹۴۸             ۶٬۷۰۳        
۱۹۴۹             ۱۰٬۸۲۴        
۱۹۵۰             ۱۱٬۷۰۶        
۱۹۵۱             ۱۴٬۲۲۸        
۱۹۵۲             ۴۲٬۱۰۶        
۱۹۵۳             ۱۶٬۴۹۶        
۱۹۵۴             ۲۲٬۷۱۳        
۱۹۵۵             ۲۲٬۷۸۶        
۱۹۵۶             ۴۶٬۷۱۶        
۱۹۵۷             ۷۹٬۵۲۷        
۱۹۵۸             ۷۸٬۸۵۶        
۱۹۵۹             ۱۰۱٬۱۹۴        
۱۹۶۰             ۱۵۴٬۷۷۰        
۱۹۶۱             ۲۱۰٬۹۳۷        
۱۹۶۲             ۲۳۰٬۳۵۰        
۱۹۶۳             ۳۱۸٬۴۹۵        
۱۹۶۴             ۴۲۵٬۷۶۴        
۱۹۶۵             ۴۷۷٬۶۴۳        
۱۹۶۶             ۵۸۷٬۵۳۹        
۱۹۶۷             ۸۳۲٬۱۳۰        
۱۹۶۸             ۱٬۰۹۷٬۴۰۵        
۱۹۶۹             ۱٬۴۷۱٬۲۱۱        
۱۹۷۰             ۱٬۶۰۹٬۱۹۰        
۱۹۷۱             ۱٬۹۵۵٬۰۳۳        
۱۹۷۲             ۲٬۰۸۷٬۱۳۳        
۱۹۷۳             ۲٬۳۰۸٬۰۹۸        
۱۹۷۴             ۲٬۱۱۴٬۹۸۰        
۱۹۷۵             ۲٬۳۳۶٬۰۵۳        
۱۹۷۶             ۲٬۴۸۷٬۸۵۱        
۱۹۷۷             ۲٬۷۲۰٬۷۵۸        
۱۹۷۸             ۲٬۹۲۹٬۱۵۷        
۱۹۷۹             ۲٬۹۹۶٬۲۲۵        
۱۹۸۰             ۳٬۲۹۳٬۳۴۴        
۱۹۸۱             ۳٬۲۲۰٬۴۱۸        
۱۹۸۲             ۳٬۱۴۴٬۵۵۷        
۱۹۸۳             ۳٬۲۷۲٬۳۳۵        
۱۹۸۴             ۳٬۴۲۹٬۲۴۹        
۱۹۸۵             ۳٬۶۶۵٬۶۲۲        
۱۹۸۶             ۳٬۶۶۰٬۱۶۷        
۱۹۸۷             ۳٬۶۳۸٬۲۷۹        
۱۹۸۸             ۳٬۹۵۶٬۶۹۷[۵]     ۲٬۱۲۰٬۲۷۳[۵]    
۱۹۸۹             ۳٬۹۷۵٬۹۰۲[۵]     ۲٬۳۰۸٬۸۶۳[۵]    
۱۹۹۰             ۴٬۲۱۲٬۳۷۳[۵]     ۲٬۵۰۴٬۲۹۱[۵]    
۱۹۹۱             ۴٬۰۸۵٬۰۷۱[۵]     ۲٬۳۵۵٬۳۵۶[۵]    
۱۹۹۲             ۳٬۹۳۱٬۳۴۱[۵]     ۲٬۲۲۸٬۹۴۱[۵]    
۱۹۹۳             ۳٬۵۶۱٬۷۵۰[۵]     ۲٬۰۵۷٬۸۴۸[۵]    
۱۹۹۴             ۳٬۵۰۸٬۴۵۶[۵]     ۲٬۰۳۱٬۰۶۴[۵]    
۱۹۹۵             ۳٬۱۷۱٬۲۷۷[۵]     ۲٬۰۶۰٬۱۲۵[۵]    
۱۹۹۶             ۳٬۴۱۰٬۰۶۰[۵]     ۲٬۱۳۵٬۲۷۶[۵]    
۱۹۹۷             ۳٬۵۰۲٬۰۴۶[۵]     ۲٬۰۰۵٬۹۴۹[۵]    
۱۹۹۸     ۵٬۲۱۰٬۰۰۰[۶]                
۱۹۹۹     ۵٬۴۶۲٬۰۰۰[۷]                
۲۰۰۰     ۵٬۹۵۴٬۷۲۳[۸]                 ۱٬۶۱۹٬۲۰۶[۹]
۲۰۰۱     ۵٬۸۴۷٬۷۴۳[۱۰]         ۴٬۰۴۶٬۶۳۷[۱۰]     ۲٬۲۹۱٬۵۰۳[۱۰]     ۱٬۷۴۱٬۲۵۴[نیازمند منبع]
۲۰۰۲     ۶٬۳۰۹٬۳۰۷[۱۱]         ۴٬۱۳۸٬۸۷۳[۱۱]     ۲٬۲۱۸٬۳۲۴[۱۱]     ۱٬۷۵۶٬۱۲۷[۱۲]
۲۰۰۳     ۶٬۸۲۶٬۱۶۶[۱۳]         ۴٬۲۴۴٬۶۶۷[۱۳]     ۲٬۳۰۵٬۶۳۵[۱۳]     ۱٬۸۶۶٬۳۱۴[نیازمند منبع]
۲۰۰۴     ۷٬۵۴۷٬۱۷۷[۱۴]         ۴٬۴۵۴٬۲۱۲[۱۴]     ۲٬۳۸۷٬۵۵۶[۱۴]     ۲٬۰۶۰٬۰۴۹[۱۵]
۲۰۰۵     ۸٬۲۳۲٬۱۴۳[۱۶]         ۴٬۶۱۱٬۰۷۶[۱۶]     ۲٬۳۶۸٬۸۱۷[۱۶]     ۲٬۲۶۰٬۲۹۶[نیازمند منبع]
۲۰۰۶     ۹٬۰۱۷٬۷۸۶[۱۷]         ۵٬۰۸۵٬۶۰۰[۱۷]     ۲٬۳۶۸٬۷۰۶[۱۷]     ۲٬۵۴۲٬۵۲۴[۱۸]
۲۰۰۷     ۹٬۴۹۷٬۷۵۴[۱۹]         ۵٬۱۱۹٬۶۳۱[۱۹]     ۲٬۲۶۱٬۵۱۵[۱۹]     ۲٬۶۲۰٬۸۲۵[۲۰]
۲۰۰۸     ۹٬۲۲۵٬۲۳۶[۲۱]         ۴٬۹۱۱٬۸۶۱[۲۱]     ۲٬۱۵۳٬۱۹۷[۲۱]     ۲٬۲۱۷٬۶۶۲[۲۲]
۲۰۰۹     ۷٬۲۳۴٬۴۳۹[۲۳]         ۳٬۵۴۳٬۱۹۹[۲۳]     ۱٬۹۹۶٬۱۷۴[۲۳]     ۱٬۷۷۰٬۱۴۷[۲۴]
۲۰۱۰     ۸٬۵۵۷٬۳۵۱[۲۵]     ۸٬۴۱۸٬۰۰۰[۲۶]     ۴٬۰۴۷٬۳۴۳[۲۷]     ۲٬۲۰۳٬۸۴۹[۲۷]     ۱٬۷۶۳٬۵۹۵[۲۸]
۲۰۱۱     ۷٬۸۵۸٬۰۹۱[۲۹]         ۳٬۴۸۳٬۴۶۴[۲۹]     ۱٬۷۸۳٬۵۲۱[۲۹]     ۱٬۶۴۴٬۶۶۱[۳۰]
۲۰۱۲     ۹٬۹۰۹٬۴۴۰[۳۱]     ۹٬۷۴۸٬۰۰۰[۳۱]     ۴٬۴۲۰٬۱۵۸[۳۱]     ۲٬۴۱۱٬۸۹۰[۳۱]     ۲٬۰۸۲٬۵۰۴[۳۲]
سال     تولید     فروش     تولید     فروش     فروش
مجموع     ژاپن     ایالات متحده آمریکا
تویوتا در ایران

شرکت ایرتویا نمایندگی انحصاری فروش محصولات تویوتا را در ایران، برعهده دارد. شرکت ایرتویا در سال ۱۳۵۲ توسط اصغر حدادزاده با هدف واردات فناوری و تکنولوژی به ایران، با اخذ نمایندگی مجاز و انحصاری تویوتا در ایران، در خیابان عباس‌آباد تهران تاسیس گردید. پس از ورود ۴ دستگاه خودروی تویوتا سیلیکا در سال ۱۳۵۳ به عنوان نمونه، عملاً واردات خودروی تویوتا به ایران آغاز گردید. سپس فعالیت‌های بازرگانی لیفتراک و مونتاژ کامیون‌های تویوتا و نیز راه‌اندازی شبکه فروش خودرو، قطعات یدکی و خدمات پس از فروش، شکل گرفت.

در خلال سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۸ سالانه حدود ۴۰٫۰۰۰ دستگاه خودروی تویوتا به ایران وارد شد. در طی سالهای ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۹ با محدودیت واردات خودروهای خارجی به کشور، فعالیت‌های شرکت ایرتویا تنها به تامین قطعات یدکی خودروهای موجودمحدود شد. طی سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۴ با آزاد شدن واردات خودرو، بار دیگر واردات خودروهای تویوتا آغاز شد. با صدور مجوز صنفی برای امکان واردات مجدد خودرو در سال ۱۳۸۳، بار دیگر واردات صنعتی خودروی تویوتا آغاز شد، که همچنان نیز ادامه دارد.

برند

طبق تعریف انجمن بازاریابی امریکا، مارک، برند' یا نمانام،[۱] (به انگلیسی: Brand) یک نام، عبارت، طرح، نماد یا هر ویژگی دیگری است که مشخص‌کنندهٔ خدمات یا فروشندهٔ محصولی خاص باشد که به وسیلهٔ آن از دیگر محصولات و خدمات مشابه متمایز می‌گردد. عنوان قانونی برای برند، نشان تجاری است.[۲]

برند مجموعه گره‌های ذهنی یا تداعیات کارکردی، احساسی، عقلی و مزیت‌هایی است که ذهن بازار هدف را اشغال نموده‌است. تداعی معانی پیوند دادن تصاویر و نشانه ها با برند یا مزایا و فواید یک برند است. این مزایا یا فواید برند است که مبنای تصمیم گیری برای خرید آن واقع خواهد شد.[۳]

برند،[۴] (به انگلیسی: Brand) همان چیزی است که مخاطب با دیدن، شنیدن، حس کردن و یا هرگونه ارتباطی با آن بصورت مفهومی، دیداری یا لفظی صفات و ویژگی‌های خود را در ذهن و قلب مخاطب تداعی می‌کند.[۵]

برند شامل همه احساسات، ویژگی ها و مفاهیمی است که به یک نام گره خورده است؛ برند، برداشت افراد از یک نام است. [۶]

در فارسی واژهٔ مارک یا برند معمولاً برای اشاره به محصول یا خدمتی به‌کار می‌رود که ارزش اعتباری و اجتماعی بالایی داشته باشد.[۷] به بیان دیگر «برند» دارای ماهیت اجتماعی است و برندهای قدرت‌مند آن‌هایی هستند که افراد نسبت به آن‌ها حس مالکیت دارند و برای مثال می‌گویند: «این مارک، اسم مارک دلخواه من است».[۸] نمانام‌های برتر می‌توانند هیجان و عواطف مصرف‌کنندگان خود را برانگیزند و مشتریان نیز به این نام‌ها اعتماد داشته و از آنها انتظار خلق ایده‌های برتر و نوآوری در محصولاتشان را دارند.[۹]

در این راستا موضوع وفاداری به برند از مهمترین موضوعات موردتوجه شرکت‌ها می‌باشد و شرکت‌ها همواره به دنبال راه‌هایی برای کسب و جلب وفاداری مشتریان می‌باشند. یکی از مهمترین معیارهای وفاداری به برند، عامل یادآوری و بازآوری برند با گروه کالایی خاص می‌باشد که زمینه را برای خریدهای مجدد مشتریان فراهم می‌آورد.[۱۰]

محتویات

    ۱ صفات مشخصه برند
    ۲ نمانام از نظر مصرف کننده
    ۳ ارزشمندترین برندها در سال ۲۰۱۴
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

صفات مشخصه برند

یک نمانام نیرومند باید از این صفات برخوردار باشد: ۱. تناسب ۲. جایگاه مناسب ۳. تحمل پذیری ۴. اعتبار ۵. الهام بخش ۶. بی همتایی ۷. جذابیت
نمانام از نظر مصرف کننده

برند از نظر مصرف کننده یعنی: ۱. منشا یا مبدا محصول ۲. واگذاری مسئولیت به تولیدکننده ۳. خطرپذیری کمتر ۴. هزینه پرس و جوی کمتر ۵. نشانه کیفیت ۶. معامله یا عهد و پیمان با تولیدکننده محصول ۷. وسیله نمادین برای اظهار شخصیت[۱۱]
ارزشمندترین برندها در سال ۲۰۱۴

ارزشمندترین برندهای جهان به ترتیب ارزش: اپل ۱۱۷ میلیارد دلار (۷۰ میلیارد پوند انگلیس)، گوگل ۱۰۷ میلیارد دلار، آی بی ام ۷۶ میلیارد دلار، مایکروسافت ۷۱ میلیارد دلار، و کوکاکولا ۶۵ میلیارد دلار، جنرال الکتریک، مک دونالد، سامسونگ، آمازون و تویوتا.

مسترکارت

مسترکارت، (به انگلیسی: MasterCard) شرکت خدمات مالی آمریکایی و چندملیتی است، که مقر اصلی آن؛ در شهر نیویورک، ایالات متحده آمریکا قرار دارد.[۳] شیوه کسب درآمد مسترکارت در سراسر جهان، به اینصورت است، که از طریق پردازش پرداخت‌های بین بانکی بازرگانان و همچنین از راه صدور کارت‌های اعتباری به بانک‌ها و یا اتحادیه‌های اعتباری که از خریداران یا استفاده کنندگان از نام تجاری "مسترکارت" برای خرید انواع کالا یا خدمات؛ بصورت دبیت کارت یا کردیت کارت استفاده می‌کنند، درآمد کسب می‌نماید.

مسترکارت از سال ۲۰۰۶ به یک شرکت عمومی چندملیتی تبدیل شد. قبل از ارائه عمومی آن در سراسر جهان، مسترکارت بصورت یک شرکت تعاونی فعالیت می‌کرد، که متعلق به ۲۵،۰۰۰+ موسسه مالی بود، که برند مسترکارت، بر روی کارت‌های اعتباری این موسسات درج می‌گردید.[۴]

شرکت مسترکارت، در ابتدا به نام مسترشارژ شناخته می‌شد، که چندین بانک کالیفرنیا این کارت را برای مشتریان خود، ارائه می‌کردند. مهمترین رقیب مسترکارت در ابتدای فعالیت، بانک‌آمریکارتBankAmeriCard بود، که توسط بانک مرکزی آمریکا صادر می‌گردید. بانک‌آمریکارت، بعدها به ویزا کارت تغییر نام داد و امروزه توسط شرکت ویزا صادر می‌شود.

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ آمار
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ پانویس
    ۵ منابع
    ۶ پیوند به بیرون

تاریخچه

ریشه‌های تاسیس شرکت مسترکارت به شکل‌گیری کارت‌های اعتباری با برند مسترکارت در ابتدای دهه ۱۹۶۰ بازمی‌گردد و نخستین صادرکنندگان کارت‌های اعتباری مسترکارت، بانک یونایتد کالیفرنیا (این بانک بعدها توسط ولز فارگو خریداری شد)، بانک ملی کروکر (این بانک بعدها توسط ولز فارگو خریداری شد)، بانک ولز فارگو و بانک کالیفرنیا (این بانک بعدها توسط یونیون بانک کالیفرنیا خریداری شد) بودند.

در سال ۱۹۶۶ انجمنی از ۴ بانک مذکور مستقر در کالیفرنیا تحت عنوان انجمن کارت بین‌بانکی (به انگلیسی: Interbank Card Association) شکل گرفت. در پی پیوستن بانک مارین میدلند مستقر در نیویورک، به این انجمن، نام آن به مستر شارژ تغییر پیدا کرد. در ۱۹۶۸ شبکه کارت‌های مستر فعالیت‌های بین‌المللی خود را با امضای اتحادی با شبکه اروپایی اوروکارت آغاز نمود.

در سال ۱۹۶۹ سیتی‌بانک نیز به این انجمن پیوست و شبکه گسترده کارت‌های خود بنام (به انگلیسی: Everything Card) را در شبکه مستر شارژ ادغام نمود. در سال ۱۹۷۲ شبکه بریتانیایی اکسس که در بریتانیا مستقر بود، به شبکه مستر شارژ پیوست.

در سال ۱۹۷۹ بطور رسمی نام مستر شارژ به مسترکارت تغییر پیدا کرد. در ۱۹۹۰ مسترکارت اقدام به خریداری شبکه اکسس کارت که گسترده‌ترین شبکه کارت‌های یکپارچه بریتانیا بشمار می‌آمد را خریداری و در خود ادغام کرد.

در سال ۲۰۰۲ مسترکارت اقدام به خریداری یوروپِی اینترنشنال نمود، که یکی از دو شبکه گسترده کارت‌های اعتباری اروپا بشمار می‌آمد. در سال ۲۰۱۰ بزرگترین شبکه پرداخت بریتانیا بنام دیتاکش را تصاحب نمود.

این شرکت در سال ۲۰۱۲ شبکه خود را باز هم توسعه داد و بخش خاورمیانه خود را راه‌اندازی کرد. در ۲۰۱۴ با خریداری شرکت پین‌پوینت، به بازار پرداخت‌های استرالیا نیز وارد شد.

امروزه در بیش از ۲۱۰ کشور جهان، می‌توان از خدمات مسترکارت استفاده نمود.
آمار
دو نمونه کارت اعتباری مربوط به مسترکارت و ویزا

آمار تعداد مکان‌های ارائه دهنده و میزان درآمد سالانه سه شرکت فعال در زمینه خدمات کارت‌های اعتباری، در سال ۲۰۱۰ به قرار زیر است :

    مسترکارت : ۶۷ مکان، ۱۱،۷ میلیارد دلار آمریکا
    ویزا کارت : ۱۸ مکان، ۲۴،۹ میلیارد دلار آمریکا
    آمریکن اکسپرس : ۵۲ مکان، ۱۳،۹ میلیارد دلار آمریکا

این سه برند معتبر کارت اعتباری، با ارزش ترین شرکت‌های عرضه خدمات کارت‌های اعتباری در جهان می‌باشند.

کارت اعتباری

کارت اعتباری (به انگلیسی: Credit card) نوعی کارت پرداخت است که برای اشخاص حقیقی یا حقوقی صادر می‌شود. این کارت به دارنده آن این امکان را می‌دهد که بر پایه نوع قرارداد، از خدمات و کالاهایی برخوردار شده و سامانه بهای آن‌را بپردازد.[۱] به عبارت دیگر یک حد اعتبار[۲] به کاربر اختصاص داده می‌شود که می‌تواند از آن پولی را برای پرداخت قرض بگیرد.

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ کارکرد
    ۳ میزان اعتبار
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

تاریخچه

کارت اعتباری برای اولین بار در سال ۱۹۵۰ در ایالات متحده آمریکا به وجود آمد. شرکت داینرز با قراردادی مابین خود و چند رستوران اقدام به ایجاد سرویس پرداخت نمود، طوریکه با ارایه کارت داینرز مشتریان می‌توانستند از سرویس رستوران استفاده نموده و در پایان ماه به شرکت نامبرده بدهی خود را پرداخت نمایند.
کارکرد

کارتهای اعتباری توسط سیستم‌های مختلف الکترونیک مدیریت و پردازش می‌شوند. آنها به طور کلی عبارتند از: کارتهای دارای حافظه و پرداشگر (کارت هوشمند)، کارتهای پردازش همزمان (آنلاین) که عمدتاً بصورت کارتهای مغناطیسی تهیه و عرضه می‌شوند و کارتهای بدون تماس (RF ID). البته ممکن است انواع مختلف دیگری از کارتهای شناسایی(ID Card) نیز برای کارتهای اعتباری استفاده شوند ولی این سه نوع بیشترین استفاده را دارند. بیشتر در اروپا از کارتهای هوشمند و در امریکا از کارتهای مغناطیسی برای این نوع کارتها استفاده می‌شود.

منشاء ایجاد اعتبار می‌تواند شرکتها، ارگانها، بانکها و یا موسسات مالی/اعتباری باشند ولی مدیریت آن معمولاً توسط سیستم‌های پرداخت الکترونیک اجرا می‌گردد. در بسیاری از نقاط جهان شرکتهایی مانند ویزا و مستر کارت، مدیریت چنین اعتباراتی را انجام می‌دهند که البته در خیلی از موارد منشاء ایجاد اعتبارشان، خودشان نیستند.
میزان اعتبار

میزان و سقف اعتباری که به هر شخص داده می‌شود بستگی زیادی به درآمد و توان بازپرداخت وی دارد. پس از تعیین اعتبار می‌تواند از محل این اعتبار، کالا و خدمات مورد نظر را خریداری کرده و در هنگام سر رسید آن‌را یکجا و یا به صورت اقساط، باز پرداخت نماید. تقریباً در اکثر نقاط جهان، افراد اعتبار سنجی شده و با مشخص شدن اعتبار هر شخص، کارت اعتباریش دارای سقف اعتبار معینی خواهد بود که کمترین ریسک عدم بازپرداخت را دارد. گاه تضامین مناسب با اعتبار درخواستی برای بازپرداخت این اعتبارات در اختیار ایجاد کنندگان اعتبار قرار دارد که ریسک آن را به حداقل می‌رساند هرچند در برخی موارد، اعتبارات شامل عدم بازپرداخت نیز خواهند بود و معمولاً اعتبار دهندگان این ریسک را می‌دانند.

کارتهای اعتباری به دلیل ماهیت آنها، دارای کاربران و متقاضیان ویژهٔ خود است، در بسیاری کشورهای متمدن و توسعه یافته تمامی افراد بزرگسال دارای کارت اعتباری هستند. هر شخص حقیقی از ابتدای سن قانونی و درصورت تقاضا دارای کارت اعتباری با میزانی کنترل شده و محدود خواهد شد، می‌توان میزان اعتبار وی را به مرور به روز کرد و سابقه وی را نگهداشت و بدین ترتیب کاربران برای حفظ سابقه خود به مدیریت شخصی پرداخت‌ها می‌پردازند چراکه در صورت از دست دادن اعتبار به سختی قادر به اصلاح عملکرد اعتباری خود و دریافت دوباره اعتبار خواهند بود. در کشورهای پیشرفته دنیا، مصرف کنندگان کارت اعتباری چنین حساسیتی را به خوبی درک کرده و این اعتبار را حفظ می‌کنند چراکه این سیستم‌های مالی عمدتاً به هم متصل هستند، اگر فردی از یکی از این سیستمها استفاده کرده باشد، در تمامی نقاط دنیا می‌توان اعتبار فرد را سنجید و در شبکهٔ پولی دارای سابقه خواهد ماند.

حساب بانکی

حساب بانکی یک حساب مالی بین مشتری بانک و موسسهٔ مالی (بانکی) است. حساب بانکی ممکن است یک حساب سپرده (حساب پس انداز یا deposit account)، یک کارت اعتباری (credit card) یا هر نوع حساب دیگری که توسط موسسه ارائه می‌شود باشد. گزارش تراکنش‌های مالی یک حساب بانکی در یک دورهٔ زمانی مشخص به نام صورتحساب بانکی (bank statement) به مشتری ارائه می‌شود. در هر زمان ماندهٔ حساب (balance of the account) موقعیت مالی مشتری را در موسسه مشخص می‌کند. مشتری می‌تواند براساس میزان سپرده (سرمایه یا fund) ای که به بانک واگذار کرده از حسابش برداشت (withdraw) کند.
انواع حساب‌ها

حساب‌های بانکی انواع گوناگونی دارند. بعضی از حساب‌ها بصورت سپرده مالی مشتریان در نزد بانک‌ها می‌باشند و بعضی حساب‌های مالی برای دریافت وام از موسسه مربوطه است.
با کارت نقدی(debit card) مشتری می‌تواند از حساب خود پول برداشت کند (همانند کارت عابربانک)با کارت اعتباری (credit card) مشتری می‌تواند تا سقف مشخصی پول برداشت کند و این پول را مدتی بعد به بانک پرداخت کند؛ بنابراین با کارت اعتباری مشتری به بانک مقروض می‌شود.

هزینه فرصت

هزینه فرصت یا هزینه فرصت از دست رفته یکی از مفاهیم مهم اقتصاد است.

یکی از اصول اساسی اقتصاددانان این است که منابع کمیاب می‌باشند. این بدان معناست که هرگاه ما تصمیم به استفاده از یک منبع می‌گیریم، در واقع ما از فرصت استفاده کردن از آن منبع در جایی دیگر و به شکلی دیگر، چشم پوشی کرده‌ایم. این موضوع به کرات در زندگی روزمرهٔ ما قابل مشاهده است، جایی که ما دائماً در حال تصمیم‌گیری هستیم که با درآمد و زمان محدود خودمان چه کاری انجام دهیم. آیا باید به سینما برویم و یا برای امتحان هفتهٔ آینده خود مطالعه کنیم؟ آیا باید به شهر x سفر کنیم یا یک ماشین بخریم؟ آیا باید ادامهٔ تحصیل بدهیم یا بلافاصله بعد از فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه وارد بازار کار شویم؟ در هر کدام از این موارد، در واقع هر انتخاب فرصت انجام دادن کار دیگر را از ما می‌گیرد.

محتویات

    ۱ تعریف هزینهٔ فرصت
    ۲ مثال‌هایی برای هزینهٔ فرصت
    ۳ طبقه‌بندی هزینه‌ها با دیدگاه نقدی یا غیرنقدی بودن آنها
        ۳.۱ هزینه‌های فرصت در مصرف
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

تعریف هزینهٔ فرصت

اگر یک فرد و یا یک بنگاه، از میان چندین انتخاب متفاوت یکی را برگزیند، هزینهٔ فرصت این فرد یا بنگاه، معادل است با هزینه مرتبط با بهترین انتخاب ممکن از بین سایر انتخاب‌های باقی‌مانده که از آن صرف نظر شده‌است. البته بیشتر اوقات در اقتصاد هزینهٔ فرصت در پروژه‌های اقتصادی مطرح می‌گردد و هدف اصلی از طرح آن نیز بررسی تخصیص بهینه منابع موجود است. مفهوم هزینهٔ فرصت نقش مهمی را در تضمین اینکه منابع کمیاب به صورت کارا مورد استفاده قرار گرفته‌اند یا نه، بازی می‌کند. بنابراین محدود به هزینه‌های پولی و یا مالی نمی‌شود و هر چیزی که دارای ارزش باشد و از آن صرف نظر شده باشد، می‌تواند به عنوان هزینهٔ فرصت تلقی شود. از آن جمله می‌توان به هزینهٔ واقعی محصول صرف نظر شده، زمان و یا لذت از دست رفته اشاره کرد.
مثال‌هایی برای هزینهٔ فرصت

    فرض کنید شخصی که ۱۰۰۰۰ تومان دارد، می‌تواند یا یک کتاب بخرد و یا یک لباس. اگر او کتاب بخرد، هزینهٔ فرصت او لباس خواهد بود و اگر او لباس را بخرد، هزینهٔ فرصت او کتاب خواهد بود. اگر تعداد انتخاب‌های ممکن برای این شخص بیشتر از ۲ مورد باشد و او یکی را انتخاب کند، هزینهٔ فرصت او، بهترین انتخاب از بین انتخاب‌های باقی‌مانده خواهد بود.
    فرض کنید شما تصمیم می‌گیرید برای ادامهٔ تحصیل وارد دانشگاه شوید. در این صورت فرض کنید که هزینه‌های شما اعم از هزینهٔ رفت‌وآمد و خرید کتابها و… معادل با ۱،۴۰۰،۰۰۰ تومان باشد. آیا هزینهٔ رفتن شما به دانشگاه همین مقدار خواهد بود؟ مسلماً اینطور نیست. شما همچنین باید هزینهٔ فرصتِ مدت زمانی را که صرف مطالعه کردن و رفتن به کلاس درس کرده‌اید، در نظر بگیرید. تصور کنید که اگر شما زمان خود را به جای ادامهٔ تحصیل، صرف یک کار تمام وقت می‌کردید، می‌توانستید درآمدی معادل با ۱،۶۰۰،۰۰۰ تومان داشته باشید. اگر شما هزینهٔ واقعیِ تحصیل و درآمدی که از آن صرف نظر کرده‌اید را جمع کنید (یعنی ۳،۰۰۰،۰۰۰ تومان)، این مقدار معادل خواهد بود با هزینهٔ فرصت تحصیل شما در دانشگاه.

طبقه‌بندی هزینه‌ها با دیدگاه نقدی یا غیرنقدی بودن آنها

هزینهٔ ضمنی (Implicit Costs): اگر هزینه‌ای که بنگاه متحمل می‌شود به صورت پرداخت غیر نقدی باشد، به آن هزینهٔ ضمنی گفته می‌شود.

هزینهٔ واضح (Explicit Costs): اگر هزینه‌ای که بنگاه متحمل می‌شود به صورت نقدی باشد، به آن هزینهٔ واضح گفته می‌شود.

تمایز بین هزینه‌های ضمنی و آشکار، یک تفاوت کلیدی در چگونگی آنالیز یک فعالیت توسط یک اقتصاددان و یک حسابدار را آشکار می‌سازد. اقتصاددانان علاقه‌مند به مطالعة این موضوع هستند که بنگاه‌ها، چگونه تولید کرده و چگونه در مورد تعیین قیمت محصول خود تصمیم گیری می‌کنند. از آنجائیکه این تصمیم گیری‌ها بر پایة هزینه‌های واضح و ضمنی می‌باشند، لذا اقتصاددانان به هنگام اندازه‌گیری هزینه‌های یک بنگاه، هر دو نوعِ این هزینه‌ها را در نظر می‌گیرند. در نقطة مقابل، حسابداران وظیفة کنترل جریان ورود و خروج پول نقد به بنگاه‌ها را بر عهده دارند و در نتیجه آنها فقط هزینه‌های واضح را در نظر می‌گیرند. برای روشن شدن این مطلب به مثال‌های زیر توجه کنید:

    شخصی را در نظر بگیرید که صاحب یک رستوران می‌باشد. این شخص مسلط به کار با رایانه بوده و در صورتی که به عنوان یک برنامه‌نویس فعالیت کند، می‌تواند به ازای هر ساعت کار درآمدی معادل با ۵۰۰۰ تومان کسب نماید. حال اگر این شخص به جای کار کردن به عنوان یک برنامه‌نویس، در رستورانش مشغول به کار شود، حسابدار این رستوران این ۵۰۰۰ تومان در ساعت را به عنوان هزینهٔ تهیهٔ غذا در نظر نخواهد گرفت. در واقع اینجا، هزینهٔ از دست دادن ۵۰۰۰ تومان در ساعت در عوض یک ساعت کار کردن در رستوران، یک هزینهٔ ضمنی می‌باشد. در واقع اگر شخص در رستوران کار کند، هیچ ۵۰۰۰ تومانی را پرداخت نخواهد کرد. اما یک اقتصاددان این ۵۰۰۰ تومان که از آن صرف نظر شده است را هم جزء هزینه‌ها در نظر می‌گیرد، چرا که این ۵۰۰۰ تومان در ساعت هم بر روی تصمیم‌گیری شخص در مورد فعالیت رستورانش تأثیرگذار خواهد بود. برای مثال اگر این میزان دستمزد، از ۵۰۰۰ تومان به ۱۵۰۰۰ تومان در ساعت افزایش پیدا کند، ممکن است شخص به این نتیجه برسد که رستوران خود را تعطیل کرده و به عنوان یک برنامه‌نویس تمام وقت شروع به فعالیت کند.
    یک هزینهٔ ضمنی بسیاری از فعالیت‌ها، هزینهٔ فرصت سرمایه مالیای است که در آن فعالیت سرمایه‌گذاری شده است. برای مثال فرض کنید که شخصی ۱۰۰،۰۰۰،۰۰۰ تومان از پس‌اندازش را صرف خرید یک سوپر مارکت کرده است. اگر این شخص به جای خرید سوپر مارکت، پولش را در حساب بانکیاش قرار می‌داد و از نرخ سود سالیانهٔ ۱۵ درصد بهره‌مند می‌شد، آنگاه به ازای هر سال، سودی معادل با ۱۵،۰۰۰،۰۰۰ تومان بدست می‌آورد. بنابراین این شخص با خرید این سوپر مارکت، از این ۱۵،۰۰۰،۰۰۰ تومان صرف نظر کرده است. در واقع این ۱۵،۰۰۰،۰۰۰ تومان یکی از هزینه‌های ضمنی این شخص برای خرید سوپرمارکت است.

هزینه‌های فرصت در مصرف

هزینه فرصت نه تنها برای اصطلاحات مادی و مالی به کار نمی‌رود بلکه اصطلاحی است برای هر چیز دارای ارزش. به عنوان مثال شخصی که تمایل دارد هر دو برنامه تلویزیونی را که همزمان پخش می‌شود نگاه کند می‌تواند فقط یکی از آن برنامه‌ها را نگاه کند بنابراین هزینه فرصت تماشای "دلاس" نمی‌تواند باعث لذت از دیگر برنامه‌های موردعلاقه‌اش شود (همچون برنامهٔ سلسله). اگر شخصی یکی از برنامه‌ها را ضبط کند وقتی که برنامهٔ دیگر را نگاه می‌کند هزینه فرصت می‌تواند مدت زمانی باشد که فرد برای تماشای برنامه در مقابل برنامه‌های دیگر می‌گذارد. در موقعیت رستوران هزینه فرصت می‌تواند آزمایش غذای ماهی باشد. هزینه فرصت هزینهٔ سفارش هردو غذا می‌تواند دوگانه باشد. بیش از۲۰ دلار برای خرید غذای دوم: یک خانواده ممکن است تصمیم بگیرد که دورهٔ تعطیلی کوتاه مدت را برای سفر به " دایسنیلند" استفاده کند بیش از آنکه به کارهای خانه رسیدگی کند. هزینه فرصت داشتن فرزندان شادتر می‌تواند یک حمام تعمیر شده باشد. در حفاظت محیطی هزینه فرصت همچنین قابل اجراست این مطب می‌تواند در قانون اثبات شود که باید بوی سرطانزای بنزین به طور کامل از بین برود. متأسفانه این مسئله نیازمند پالایشگاه‌هایی است که تجهیزاتی با قیمت میلیون‌ها دلار را نصب کند و هزینه را به عهدهٔ مصرف کننده‌ها بگذارد. تعداد قابل توجهی از موارد سرطانی مربوط به بنزین است. اگرچه کم است اما چند مورد را در سال می‌توان در کشور ایالات متحده تخمین زد. بنابراین تصمیم کاهش بوها به خاطر هزینه فرصت مورد انتقاد قرار گرفته است. صدها میلیون دلار که برای این طرح صرف شده می‌توانست در مورد دیگری که بسیار سودمندتر است همچون کاهش مرگ و میر از طریق سرطان و اتومبیل مصرف شود. این اعمال (یا صریح تر یکی از بهترین آنها) هزینه فرصت کاهش بوی بنزین هستند

تولید

تولید یا فرآوری، از اصطلاحات علم اقتصاد، به معنی تهیه کالا و خدمات مورد نیاز با استفاده از منابع و امکانات موجود است. فعالیّت تولیدی سلسله اقداماتی است که برای تبدیل منابع به کالاهای مورد نیاز صورت می‌گیرد. واژه Production در لغت به معانی استخراج، فراورده، محصول، کار، عمل، نتیجه، ارائه و تولید آمده است.

محتویات

    ۱ تعریف
        ۱.۱ تولید کل
        ۱.۲ تولید نهائی (Marginal Product)
        ۱.۳ تولید متوسط (Average Product)
    ۲ منابع

تعریف

تولید یا ساخت نام صنعت بسیار مهمّی ست که از ماقبل تاریخ ایجاد شد. شاید بتوان تولید را اوّلین صنعت بشر دانست. نیاز به تولید، منجز به پیشرفت تمام رشته‌های مهندسی شد.

تولید یا فرآوری، از اصطلاحات علم اقتصاد، به معنی تهیه کالا و خدمات مورد نیاز با استفاده از منابع و امکانات موجود است. فعالیّت تولیدی سلسله اقداماتی است که برای تبدیل منابع به کالاهای مورد نیاز صورت می‌گیرد.

در اقتصاد، خلق مطلوبیت از طریق فعالیت انسانی است. تولید از نظر علم اقتصاد، دربردارنده خلق اشیا توسط انسان نیز هست؛ ولی شامل دیگر فعالیت‌های خدماتی چون حفاظت و نگهداری، پاکیزه‌سازی و ... هم می‌شود.[۱]

تولید عبارت است از هرگونه فعالیت و کار (صرف انرژی) که عنصر یا عناصری از طبیعت را به مصرف انسان نزدیک کند.[۲]

تولید را ایجاد فایده و مطلوبیت برای ارضای خواسته¬های افراد می¬دانند؛ در عین حال تولید، رشته¬ای از فعالیت‌های انسانی است که عوامل تولید توسط آنها با یکدیگر ترکیب شده و کالاها و خدمات مورد نیاز افراد را فراهم می¬کند. تولید کردن یعنی ایجاد فواید اقتصادی جدید. مفهوم تولید، علاوه‌بر جریان تغییر کالاها، شامل کلیه خدماتی است که در بهبود فایده کالا مؤثر بوده و به‌هنگام نیاز در دسترس افراد قرار می¬گیرند. تولیدکنندگان اقتصادی برای کسب سود بیشتر عوامل تولیدی را به‌گونه‌ای مناسب با یکدیگر ترکیب می¬کنند. همچنین روند فعالیت‌های تولیدی آنها چنان است که کمترین هزینه های تولیدی را برای یک سطح تولید مشخصی به‌دنبال دارد. به این ترتیب، علاوه‌بر تولید و مباحث مربوط به آن، هزینه¬های تولید نیز نقش مهمی در فعالیت‌های اقتصادی ایفا می¬کنند[۳] مباحث تولید، بخش‌های عمده¬ای از علم اقتصاد را تشکیل می¬دهد. میزان تولیدات و ارزش اقتصادی آن یکی از مهم‌ترین ابزار اندازه¬گیری موفقیت‌های اقتصادی کشوهاست. به‌نظر ژان باتیست سی (Jean Baptiste Say: 1767-1832)، هر کالایی هنگامی تولید تلقی می¬شود، که ارزش آن برای مصرفکننده مساوی هزینه‌های تولید باشد. تولیدکننده¬ای که کالایی را تولید کند و قادر به فروش آن نباشد، در حقیقت چیزی تولید نکرده است[۴] منابع تولید: در علم اقتصاد مجموعه عواملی که موجب ایجاد کالاها و خدمات می¬شوند، منابع یا عوامل تولید نام دارند. از ترکیب انعطاف‌پذیری و قابلیت تغییرپذیری مزیت عوامل تولید، می‌توان کالاهای متنوعی تولید کرد. این منابع به منابع تولیدی اقتصادی نیز معروف¬اند. برخی منابع، مانند اکسیژن موجود در هوا فراوان بوده و افراد برای دریافت آنها پولی پرداخت نمی¬کنند. منابع تولید اقتصادی عبارتند از: منابع طبیعی؛ منابع انسانی؛ سرمایه مادی؛ [۵] انواع تولید 1) تولید با یک عامل متغیر برای تولید، مقادیر متفاوتی از محصول در نسبت‌های متفاوت، فرض می¬کنیم که یک عامل متغیر وجود دارد. دوره¬ای که در نظر می¬گیریم، دوره کوتاه‌مدت است؛ که تمام عوامل، به‌جز یکی ثابت در نظر گرفته می¬شود. شکل این تابع، به‌صورت زیر ترسیم می¬شود که در آن، تولید کل با TP و تولید متوسط با AP و تولید نهایی با MP نمایش داده می¬شود. تولید کل عبارت از حداکثر محصول قابل حصول از هر تعداد کارگر، تولید متوسط نیروی کار، عبارت از تقسیم تولید کل بر تعداد کارگران و محصول نهایی عبارت است از محصول اضافی منتسب به افزایش کمّی در مقدار عامل متغیر؛ که با یک کارخانه ثابت بهکار گرفته می¬شود. محصول نهایی را غالباً با تغییر متغیر به مقدار یک واحد به‌دست می‌آوریم. تولید نهایی ابتدا افزایش و سپس کاهش می¬یابد و نهایتاً هنگامی که کارگر اضافه می¬شود، تولید کل را کاهش می¬دهد و مقدارش را منفی می¬نماید.[۶] ) تولید یکسان؛ تولید با دو یا چند عامل متغیر به تولید یکسان معروف است. منحنی تولید یکسان مکان هندسی تمام مقادیر کار و سرمایه است که سطح معینی از محصول را به‌دست می¬دهد.[ سالواتوره، دومینیک؛ اقتصاد خرد، ترجمه احمد یزدان‌پناه، تهران، چاپ و نشر بازرگانی، 1385، چاپ سوم، ج1، ص255 و جمعی از نویسندگان؛ مجموعه مقالات اقتصاد خرد و کلان، مترجمین احمد جعفری صمیمی وغلامعلی فرجادی، نشر دانشگاه مازندران، وثقی، 1378، چاپ اول، ص127.]

منحنی‌های تولید یکسان به سه شکل L، خطی و کاب داگلاس که عموماً به‌شکل محدب است، وجود دارند. در منحنی L شکل، سرمایه و نیروی کار تولید، به نسبت ثابت مصرف می‌شوند و فعالیت در نقطه¬ای به‌جز رأس منحنی یکسان، ناکارآ خواهد بود، در منحنی خطی، جانشینی کامل میان عوامل تولید وجود دارد که به‌معنای ثبات نسبت جانشینی میان عوامل تولید است و در تابع کاب داگلاس، حالتی متعادل میان دو حالت افراطی خطی و L شکل به‌شمار می¬رود. منحنی تولید یکسان برای تابع کاب-داگلاس دارای حالت متعارف محدب است[۷] تولیدکنندگان برای تولید کالاها و خدمات به عوامل تولید نیاز دارند. تهیه این عوامل، مستلزم پرداخت هزینه¬هایی است. این مخارج، برای صاحبان عوامل، درآمد و برای تولیدکنندگان، هزینه محسوب می‌شود. هزینه تولید، قیمت عوامل تولیدی است که برای ساخت و تولید کالاها و خدمات به‌کار می¬رود[۸] انواع هزینه¬ تولید هزینه¬های تولید از تنوع چشم‌گیری برخوردارند: 1. هزینه ثابت کل (Total Fixed Cost: TFC)؛ مؤسسات تولیدی هزینه¬های ثابتی دارند. هزینه‌های ثابت، غیرمستقیم یا عمومی، با تغییرات میزان تولیدات تغییر نمی¬کنند و برای حفظ عوامل ثابت تولید، به‌کار می¬روند[۹] . هزینه فرصت (Opportunity Cost)؛ بیانگر ارزش واقعی محصول تولیدشده در صورت به‌کارگیری منابع در مطلوب¬ترین گزینه ممکن و بالاترین ارزش تولید کالاهای دیگری که در صورت عدم تولید این کالا می¬توانستند با استفاده از عوامل موجود تولید شوند، است[۱۰] . هزینه نیمه متغیر (Semi Variable Cost)؛ هزینه¬ها تا آستانه معینی ثابت است و با افزایش ظرفیت از حد معینی، مجدداً تغییر کرده تا آستانه بعدی ثابت می¬ماند[۱۱] . هزینه متغیر کل (Total Variable Cost: TVC)؛ هزینه متغیر یا مستقیم، شامل کلیه هزینه‌های عوامل تولیدی است که مقدارشان در کوتاه‌مدت با افزایش یا کاهش میزان تولیدات، تغییر می‌کند. وقتی کالایی تولید نشود، میزان این هزینه¬ها برابر با صفر است. این هزینه¬ها دو گروه¬اند: الف) هزینه¬های متغیری که به تغییرات تولید کل وابسته¬اند؛ مثل مواد اولیه که متناسب با افزایش سطح تولیدات، میزان این هزینه¬ها نیز بالا می¬رود. . هزینه کل (Total Cost: TC)؛ هزینه کل، از جمع هزینه¬های ثابت و متغیر به‌دست می¬آید. عدم تولید کالا، موجب برابری میزان هزینه کل با هزینه¬های ثابت می¬شود؛ در غیر این صورت، همانند هزینه¬های متغیر افزایش پیدا می¬کند. هزینه¬های تولید در کوتاه‌مدت به هزینه¬ کل و هزینه نهایی تقسیم می‌شوند[۱۲] . هزینه متوسط کل (Average Total Cost: ATC)؛ هزینه متوسط از تقسیم هزینه کل بر مجموع تولیدات و یا از راه جمع متوسط هزینه¬های ثابت و متغیر حاصل می¬شود[۱۳] . هزینه ثابت متوسط (Average Fixed Cost: AFC)؛ از تقسیم هزینه ثابت کل بر مقدار تولیدات هزینه ثابت متوسط حاصل می¬شود. با افزایش تولیدات، میزان این هزینه¬ها کم می¬شود[۱۴] . متوسط هزینه متغیر (Average Variable Cost: AVC)؛ با تقسیم تمام هزینه¬های متغیر را بر مقدار تولیدات، هزینه متغیر متوسط به‌دست می¬آید. با توجه به قانون بازدهی غیر نسبی در آغاز هزینه متغیر متوسط سیر نزولی داشته، اما با عبور از یک حداقل، افزایش پیدا می¬کند[۱۵] . هزینه نهایی Marginal Cost: MC))؛ در فعالیت‌های تولیدی هزینه مربوط به هر واحد اضافی تولید را هزینه نهایی می‌نامند. این نوع هزینه¬ها مانند هزینه¬های متوسط، براساس هزینه کل یعنی از تفاوت هزینه کل در تولید قبلی و هزینه کل در تولید بعدی، به‌دست می¬آید. در این هزینه¬ها، فقط هزینه‌های متغیّر دخالت دارند؛ به‌عنوان مثال، تولید یا عدم تولید یک واحد اضافی محصول، تغییری در هزینه¬های ثابت ندارد. یعنی افزایش تولید در حد یک واحد، افزایش هزینه-های ثابت را به‌دنبال نخواهد داشت؛ اما برای تولید یک واحد اضافی کالا، باید مواد اولیه اضافی داشته باشیم؛ که این، خود، موجب بالا رفتن هزینه متغیر می¬شود. منحنی هزینه نهایی ابتدا سیر نزولی داشته، سپس سیر صعودی پیدا خواهد کرد[۱۶] تولید متوسط (AP)

در رابطه با تابع تولید سه مفهوم اساسی وجود دارد که از طریق آنها اصول و قوانین فیزیکی موجود بین عوامل تولید و محصول قابل بررسی است. این مفاهیم عبارتند از: تولید کل، تولید نهائی، تولید متوسط.
تولید کل

تولید کل که گاهی به آن محصول کل یا تولید فیزیکی کل نیز گفته میشود، عبارت از ماکزیمم مقدار محصولی است که میتوان با هر ترکیب خاصی از نهاده‌های متغیر و ثابت تولید نمود.

در واقع توابع تولید کوتاه‌مدت، کل مقدار محصول را به مقدار نهاده متغیر ارتباط میدهند. یادآوری این نکته ضروری است که تولید کل مربوط به یک محصول است. به عبارت دیگر نمیتوان مقادیر کالاهای مختلف را با یکدیگر جمع کرد. بنابراین تولید کل فقط در ارتباط با یک محصول همگن تعریف میشود
تولید نهائی (Marginal Product)

تولید نهائی یا محصول نهائی عبارت از محصول اضافی (Extra output)، حاصل از به‌کارگیری یک واحد اضافی نهاده متغیر است. به بیان دیگر تولید نهائی در هر سطحی از محصول، خالص اضافه شده به تولید کل در اثر اضافه نمودن یک واحد بیشتر نهاده متغیر است. همچنین میتوان گفت MP عبارت از تغییر در TP است که در اثر یک واحد تغییر در نهاده متغیر ایجاد میشود. البته در تمام تعاریف سایر نهاده‌ها ثابت فرض میشود. بنابراین در تعریف MP توجه به نکات زیر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است:

۱- MP در هر سطحی از محصول تعریف میشود. ۲- MP مربوط به یک نهاده متغیر (مثل نیروی کار) است. ۳- سایر نهاده‌های تولید ثابت هستند.
تولید متوسط (Average Product)

تولید یا محصول متوسط یک نهاده متغیر، مقدار محصول تولید شده به ازاء هر واحد آن نهاده در هر سطحی از محصول است. در واقع AP از تقسیم تولید کل حاصل از یک‌سری نهاده (اعم از ثابت و متغیر) به مقدار نهاده متغیر مورد استفاده به‌دست میآید. به بیان دیگر برای محاسبه مقدار تولید متوسط یک نهاده متغیر بایستی مقدار تولید کل مربوط به نقطه موردنظر تابع تولید را بر تعداد واحدهای نهاده متغیر تقسیم نمود.

در تعریف تولید متوسط نیز توجه به نکات زیر اهمیت دارد:

۱- تولید متوسط در هر سطحی از محصول تعریف میشود. ۲- تولید متوسط مربوط به یک نهاده متغیر در تولید یک محصول خاص است. ۳- سایر نهاده‌های تولید ثابت فرض میشوند.

بورگوین

بورگوین (بورگونی، بورگاندی) یا (به فرانسوی: Bourgogne)یکی از ناحیه‌های کشور فرانسه است. مرکز این ناحیه، شهر دیژون (Dijon) است.

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ جمعیت
    ۳ تقسیمات کشوری
    ۴ بادهٔ بورگونی
    ۵ گیتاشناسی
    ۶ فرهنگ
    ۷ چند نکته
    ۸ منابع

تاریخچه

از دوره نوسنگی مردمانی در این منطقه زیسته‌اند و پس از آن هم تیره‌هایی از گُل‌ها، گلهای رومی، و تیره‌های گوناگونی از ژرمن‌ها و از همه مهم‌تر بورگوندی‌ها و فرانک‌ها در درازای تاریخ در آن زیسته‌اند.

بورگوندیها نام خویش را بر این سرزمین گذاردند.
Map France 1477-fr.svg

بورگوندیها یکی از تیره‌های ژرمن بودند که پس از فروپاشی بخش باختری امپراتوری روم به این سرزمین آمدند. در ۴۱۱ ترسایی آنان از رود راین گذشتند و در ورمز یک پادشاهی را پایه‌ریزی نمودند. در میانه زد و خوردهای میان رومیان و هون‌ها بورگوندیها سرزمینی را امروزه در مرز میان سه کشور سوئیس، ایتالیا و فرانسه هست را به چنگ آوردند. در ۵۳۴ فرانکها گودومار واپسین شاه بورگوندی را شکست دادند و این سرزمین را در خاک در حال گسترش خود حل کردند.

پیدایش بورگونی کنونی به فروپاشی فرانکها باز می‌گردد . از سال ۸۸۰ ما سه بورگوندی در تاریخ داریم :

پادشاهی بورگوندی بالا در کنار دریاچه ژنو - پادشاهی بورگوندی پایین در پرووانس - دوکنشین بورگوندی در فرانسه

دو پادشاهی بورگوندی در ۹۳۷ میلادی به هم پیوستند ولی در در ۱۰۳۲, کنراد دوم, امپراتور مقدس روم این سرزمین را به خاک خویش چسباند . حال آنکه دوکنشین بورگونی از ۱۰۰۴ به فرانسه پیوسته بود.

در دوره‌های میانه بورگونی جایگاه کلیساها و صومعه‌های بسیاری شده بود.

در زمان جنگهای صدساله، ژان دوم پادشاه فرانسه این دوکنشین را به پسرش سپرد، البته پیش از آنکه او را وارث تاج و تخت خود بخواند . دوکهای بورگوندی در آن زمان توانسته بودند از راه پیوند زناشویی امپراتوری‌ای از سوئیس تا دریای سیاه به راه بیاندازند . این امپراتوری در برگیرنده زمیندارانی بود که هم از فرانسه و هم از امپراتوری ژرمن‌ها هواخواهی می‌کردند . این سرزمین اقتصادی حیاتی سرزمینهای پستی را چون فلاندر و برابان در بر می‌گرفت.دیژون پایتخت این سرزمین بی‌شک از دید فرهنگی و اقتصادی بسیار پربار بود.

در پایان سده پانزدهم و آغاز سده شانزدهم میلادی پس از پیمان زناشویی ماکسمیلیان یکم امپراتور مقدس روم با دودمان هابسبورگ، این دودمان بسیار نیرومند شد. در۱۴۷۷ واپسین دوک بورگوندی شارل بی‌باک در جنگ با فرانسه کشته شد و این سرزمین به فرانسه چسبانده شد. دختر او ماری و همسرش ماکسیمیلیان پایتخت خویش را به بروکسل بردند و بر بازمانده امپراتوری فرمان راندند.
جمعیت

جمعیت این ناحیه بنا به آمار سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱٬۶۲۸٬۸۳۷ نفر بوده‌است.
تقسیمات کشوری
منطقه بورگونی در فرانسه

این ناحیه از ۴ شهرستان و ۱۵ بخش و ۲۰۴۵ َشهرداری تشکیل یافته‌است. شهرستانهای این ناحیه عبارتند از:

    Côte-d'Or
    Nièvre
    Saône-et-Loire
    Yonne

مراکز شهرستانهای این ناحیه عبارتند از :

    دیژون
    Nevers
    Mâcon
    اوسر Auxerre

بادهٔ بورگونی

سرزمین بورگونی شرابهای نامداری را به نام همین سرزمین فراوری می‌کند . شایان گفتن است که بهترین باده‌ها در کوت دور به عمل می‌آیند .

مراکز باده سازی بورگوندی اینهایند: بوژوله، شابلی و ماکون.
گیتاشناسی

بلندترین بخش این سرزمین به بلندای ۹۰۱ متر هوت فولن در موروان می‌باشد.

کانال بورگونی دو رودخانه یون و سائون را به هم می‌پیوندد. همچنین این کانال اجازه کشتیرانی را از شمال تا جنوب فرانسه را می‌دهد. دیژون مهم‌ترین شهر در طول کانال دارای بندری برای کرجیهای تفریحی است.
فرهنگ

نامدارترین خوراکیها در بورگونی جوجه پخته شده با می و بوف بورگونی Bœuf Bourguignon است. مردم بومی بورگوین به زبان بورگوندی تکلم می کنند. هرچند این زبان تحت نفوذ زبان فرانسه رو به نابودی می باشد.
چند نکته

    ژان دارک در سال ۱۴۳۰ بر بورگونی چیره شد.
    سازنده برج ایفل، گوستاو ایفل در دیژون زاده شد.
    در دیژون یک موزه خردل به نام لو موزه دو موتارد (Le Musee De Moutarde) یا موزهٔ خردل برپاست. خردل دیژون با انگور و سرکه‌ای که در همین شهر فرآوری می‌شود شاخته می‌گردد.

دودمان هابسبورگ

دودمان هاپسبورگ (به انگلیسی: House of Habsburg)، یکی از مهمترین دودمانهای پادشاهی در اروپا بوده است. شهرت این دودمان به خاطر انتخاب شدن بسیاری از امپراتوران امپراتوری مقدس روم از این دودمان می‌باشد، همین طور پادشاهان اتریش، امپراتوری اسپانیا و چندین کشور دیگر نیز از این دودمان بوده‌اند. این دودمان که اصلیت آن‌ها به سوئیس برمی‌گردد، حکمرانی را در ابتدا در اتریش آغاز کردند که شش سده به طول انجامید. سپس یک رشته از ازدواج‌ها، بورگوندی، اسپانیا بوهمیا و مجارستان را نیز به قلمرو آنان اضافه کرد. در سده ۱۶ میلادی، دودمان به دو بخش هاپسبورگ اسپانیا و هابسبورگ اتریش تقسیم شد.

دودمان

دودمان، خاندان یا سلسله یک دنباله از فرمانرواها هستند که از یک خانواده به حساب می‌آیند. تاریخ‌شناسان به طور سنتی تاریخ کشورها مانند ایران، چین و مصر را در چارجوب دودمان‌های پشت‌سرهم بررسی می‌کنند. بیشتر تاریخ سیاسی اروپا نیز با حکمفرمایی دودمان‌های مختلف مانند کارولنژی‌ها، کاپتی‌ها، استوارت، رومانوف‌ها و هابسبورگ تعریف می‌شود. تا سده نوزدهم میلادی، کارکرد یک حکمفرما با بزرگ کردن دودمان و قلمرو و افزرودن ثروت و قدرت اعضای خانواده شناخته می‌شد.