سرمازدگی

سرمازدگی یک بیماری عمومی است، که به دنبال کاهش دمای بدن باعث آسیب به همه اندام‌ها و اختلال کارکرد آن‌ها میشود. متابولیسم گلوکز کاهش یافته و در نتیجه اسدوز متابولیک رخ می دهد.[۱]این وضعیت در صورت پیشرفت و عدم درمان می‌تواند باعث مرگ موجود زنده شود. درمان در این حالت شامل گرم کردن و مراقبت دقیق از فرد آسیب دیده می باشد.

محتویات

    ۱ علایم سرما زدگی یا هیپوترمی
    ۲ در گیاه‌شناسی
        ۲.۱ تفاوت سرمازدگی و یخ زدگی
        ۲.۲ انواع سرما
        ۲.۳ عواملی که باعث حساس شدن گیاهان به سرما می‌شوند
        ۲.۴ منابع

علایم سرما زدگی یا هیپوترمی

    تغییر وضعیت روانی؛اولین نشانه ی ایجاد هیپوترمی است. نمونه های آن نداشتن آگاهی از زمان-مکان،کرختی ، بی تفاوتی و پرخاشگری غیر عادی
    لرز؛اولین و مهم ترین واکنش بدن در برابر پایین آمدن دما لرز است.
    شکم خنک؛اگر دمای شکم خنک تر از پشت دست فرد باشد هیپوترمی اتفاق افتاده است.
    پایین بودن دمای مرکزی بدن

[۲]
در گیاه‌شناسی
تفاوت سرمازدگی و یخ زدگی

سرمازدگی در فصل رویش و در دماهای بالای صفر اتفاق می‌افتد، در صورتی که یخ‌زدگی در فصل رویش و یا زمستان و در دماهای زیر صفر اتفاق می‌افتد.
انواع سرما

    سرمای انتقالی یا جبهه‌ای

این نوع سرما گسترده وسیعی دارد و همراه با بادهای سرد و هوای ابری است و محلی نمی‌باشد و با کاهش دمای شدید همراه است و به دلیل وسعت زیاد کنترل و مقابله با آن مشکل است.

    سرمای تشعشعی

این سرما محلی است و به واسطه از دست رفتن حرارت ذخیره شده در زمین بر اثر تشعشع به وجود می‌آید. این نوع سرما در هوایی کاملاً آرام، بدون باد و ابر و در ساعات نزدیک به طلوع آفتاب اتفاق می‌افتد و در صورتی که از روش مناسبی استفاده شود می‌توان با آن مقابله کرد.
عواملی که باعث حساس شدن گیاهان به سرما می‌شوند

    ضعف‌های تغذیه‌ای
    آفات و بیماری‌ها
    سن گیاه، گیاهان خیلی جوان و خیلی پیر به سرما حساس‌تر هستد.
    سرعت افت درجه حرارت
    مدت سرما
    میزان ابری و صاف بودن و رطوبت هوا
    میزان رطوبت بافت‌های گیاهی و موارد ذخیره‌ای آن.
    محل باغ، نوع خاک، جهت شیب، پستی و بلندی زمین.

یخ‌زدگی

یَخ‌زدگی در پزشکی به معنی آسیب موضعی بخشی از بدن در اثر سرمای شدید است.

در اثر یخ‌زدگی بلورهای یخ در بافت اعضاء بدن پدید می‌آید که باعث آسیب زدن به یاخته‌های این بافت‌ها می‌شود.

در دماهای زیر منفی ۱۵ درجه سانتیگراد، رگ‌ها در اندام‌ها و پوست بدن انسان آغاز به تنگ شدن می‌کنند. این سازوکاری است تا بدن گرمای کم‌تری از دست بدهد. سرماهای شدید و طولانی باعث می‌شود تا این تنگی رگ‌ها باعث رسیدن کم خون به آن اندام یا پوست بشود. همراهی سرمای زیاد و گردش خون پایین می‌تواند باعث نابودی بافت بشود.

احتمال آسیب در نقاطی که دورتر از قلب هستند یا سطح بیشتری در معرض سرما دارند بیشتر است. انگشت‌های پا و دست، گوش‌ها و بینی از این گونه اندام‌ها هستند.

یخ‌زدگی با سرمازدگی مربوط است ولی تفاوت دارد.

بامبوی خوش قدم

بامبوی خوش قدم (با نام علمی Dracaena sanderiana) از گیاهان بوته‌ای با ساقه باریک و انعطاف‌پذیر است که در کف جنگهای بارانی رشد می‌کند.[۱] این گیاه، بومی کشور کامرون در مناطق گرمسیر غرب آفریقا است. درازای این گیاه بوته‌ای به یک و نیم متر می‌رسد. طول برگهای آن ۱۵ تا ۲۵ سانتی‌متر و قطر آن یک و نیم تا ۴ سانتی‌متر است. این گیاه با خیزران که بومی آسیاست ارتباطی ندارد و معمولاً در قطعات کوچک و در آب قلمه زنی می‌شود.

این گیاه با شرایط درون خانه سازگار بوده، نور غیر مستقیم برای آن بهتر از نور مستقیم است؛ چون نور مستقیم باعث زرد شدن و سوختن برگ‌ها می‌شود. اگرچه این گیاه در خاک بهتر رشد می‌کند ولی معمولاً در حالی که ریشه‌های آن در آب است فروخته می‌شود. آب این گیاه باید هر دو هفته یک بار عوض شود. بهتر است آب بطری، آب شهری با فلوئور کم یا آب آکواریوم تصفیه شده باشد.

نور غیر مستقیم و دمای ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد برای این گیاه بهتر است. رنگ برگها می‌تواند در اثر نور زیاد، آب کلر دار یا فلوئور دار یا شور به زرد یا قهوه‌ای تغییر کند. می‌توان آب شهری را یک روز در ظرف جداگانه نگه داشت و بعد آب گلدان را عوض کرد.

با استفاده از نیروی جاذبه زمین و جهت نور می‌توان حالت پیچشی به گیاه داد. این کار با شکیبایی قابل انجام است.

اغلب، این گیاه در فروشگاه‌ها به عنوان گیاه آکواریومی فروخته می‌شود؛ در این شرایط پس از چند ماه گیاه می‌پوسد مگر این که جوانه‌های آن از سطح آب خارج شوند.

خیزران

خـِیزَران یا بامبو که در زبان فارسی نی گفته می‌شود . گیاهی است چندساله از تیره گندمیان. بامبو درخت نیست بلکه علفی غول پیکر است. ساقه‌های نی در ردیفهای متراکم رشد می‌کند و می‌تواند تا ارتفاع ۴۰ متر (۱۳۰ پا) برسد.[۱]

محتویات

    ۱ چکیده
    ۲ مقدمه
    ۳ خصوصیات بامبو
    ۴ جنگل‌های بامبو در چین
    ۵ مواردمصرف
    ۶ جستارهای وابسته
    ۷ منابع

چکیده

از چوب های بامبو در مصارف ساخت سازه های مدرن می توان استفاده کرد. امروزه به دلیل آلودگی های زیست محیطی و و گرم شدن زمین و افزایش گاز های گلخانه ای توجه جهانیان را به حفظ محیط طبیعی و کاهش آلودگی ها افزایش یافته. صنعت ساختمان سهم عظیمی در تولید این آلودگی ها دارد. امروزه معماری پابدار و معماری سبز نقش اصلی در معماری دارد. [۲]
مقدمه

به عنوان مصالح ساختمانی ، بامبو به به عنوان پوشش بام ، سازه سقف و دیوار و عناصر باربر سازه ساختمان مورد استفاده قرار می گیرد. هر کدام از کشور هایی که در آنها بامبو رشد می کند دارای نوع خاصی از روش های سنتی استفاده از بامبو در آنها رشد می کند. [۳]
خصوصیات بامبو

در مناطق گرمسیری رشد می کند تا کنون بیش از 1000 نوع در 90 گروه متفاوت شناسایی و نام گذاری شده است. وجود چوب های بامبو با عث ترمیم خاک می شود. بامبو به صورت استوانه ای که به ئسیله دیافراگمی عرضی در گروه ها تقسیم می شود بامبو با محور اصلی عمودی است
جنگل‌های بامبو در چین

در چین اکثر جنگلهای کم ارتفاع، قرنها پیش از بین رفتند. با این وجود، هنوز نیزارهایی که بامبو در خود دارند سراشیبی تپه‌ها را در غرب کشور می‌پوشانند. بامبو در کوههای استان ساچوان برای آخرین پانداهای باقی‌مانده که در حیات وحش زندگی می‌کنند خوراک تأمین می‌کند. این ناحیه احتمالاًَ دارای ۱۳۰۰ پاندا است.[۴]
    در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشده‌است. شما می‌توانید با افزودن منابع برطبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید. مطالب بدون منبع ممکن است در آینده مورد چالش قرار گیرند و زدوده شوند.

بامبو گیاهی است که در دامنه کوه‌ها و تپه‌هایی که دارای رطوبت ۶۵ تا ۹۰ درصد باشد روئیده یا کشت می‌شود . میزان رطوبت، حرارت موجود در منطقه و نوع خاک تعیین کننده کیفیت و مرغوبیت بامبو بوده و هر چه میزان رطوبت و حرارت بیشتر باشد کیفیت محصول نیز بهتر خواهد بود . گیاه بامبو که تاکنون بیش از ۶۶۲ نوع آن شناخته شده دارای قطر و ضخامت‌های متفاوت است و در حال حاضر بهترین نوع بامبو در ژاپن، چین و بطور کلی کشورهای شرق آسیا و هند روئیده و کشت می‌شود و در ایران می‌توان لیالستان لاهیجان ،علی آباد ، در فاصله رامسر تا نوشهر،به خصوص در منطقه عباس آباد (باغ بامبو اختصاصی بامبوجان)، قاسم آباد در رودسر و تقریباً بیشتر نقاط شمال کشور را در زمره مساعدترین مناطق رویش بامبو بحساب آورد . در این مناطق بیشه‌های کوچکی وجود دارد که در فصل پائیز و اوایل زمستان یعنی هنگام بریدن و قطع ساقه‌های بامبو از هر یک بین ۵۰ الی ۲۰۰ شاخه نی بدست می‌آید. بامبو از چهار قسمت سطح داخلی (دارای پوشش نرم )، دیافراگم ( متصل کننده بخش‌های ساقه به یکدیگر) می‌باشد و پوشش رویه که بسیار سخت و دیرشکن است تشکیل شده و دیافراگم کاملاً فشرده بوده و آب در آن نفوذ نمی‌کند. بامبو معمولاً به رنگهای مختلفی مانند سبز، مشکی، متمایل به قهوه‌ای، عنابی، و زرد مایل به کرم دیده می‌شود
مواردمصرف
اندازه بامبو در برابر یک فرد

۱) خوراک دام و انسان

۲) بهره برداری به منظور تهیه کاغذ و سایر مصارف صنعتی .

۳) کاشت در اطراف باغها و مزارع جهت حفاظت محل .

۴) صنایع دستی (بامبو گری و بامبو بافی)

گیاه بامبو محتوی مقدار فراوانی سلولز است که می‌تواند برای تهیه کاغذ و همچنین ابریشم مصنوعی مورد استفاده قرار گیرد. در ایران کشت بامبو هنوز رواج چندانی ندارد و صرفنظر از بخشهای کوچکی در شمال کشور که در آنها مقدار محدودی بامبو کشت می‌شود صنعتگران سایر نقاط از نیزارهایی که در بیشتر شهرهای شمالی و به ویژه منطقه لیالستان لاهیجان وجود دارد، استفاده می‌کنند. استفاده از بامبو جهت تولید محصولات مختلف تقریباً از زمان کشت چای در ایران، رواج یافت چرا که بامبو برای محفاظت از محل چایکاری بکار گرفته شد و صنعتگران همزمان با بهره برداری چایکاران از مزارع چای به موارد استفاده متعدد آن برای ساخت فراوردههای گوناگون پی بردند و ساخت محصولات بامبو در گیلان متداول گردید. هم اکنون استاد کاران جوانی که اکثراً نیز برخوردار از مهارت و کارآیی کافی هستند به کار در این رشته اشتغال دارند و مهمترین مرکز تولید محصولات بامبو لبالستان لاهیجان می‌باشد. از بامبو محصولاتی نظیر شکلات خوری، میوه خوری، لوستر، کلاهک آباژور، جای نان، صندلی و انواع دیگر وسایل مصرفی در اندازههای مختلف تولید می‌گردد. برای تهیه یک ظرف بامبو ابتدا نئی را که قبلاً در انبار گذشته شده و خشک شده‌است با اره نجاری و به قطعات ۸۰ الی ۱۰۰ سانتی متری در می‌آورند و لبه این نوارها را با وسیلهای که در اصطلاح محلی «ماشین» نامیده می‌شود به عرض مساوی در می‌آورند و پس از زنده کردن آماده بافت می‌نمایند . کار بافت معمولاً بر روی میزی که روی آن چند دایره به اندازه کف و ته ظرفی که می‌خواهند ببافند قرار دارد انجام می‌شود . صنعتگران ابتدا دایره کف ظروف را تهیه و سپس بدنه آنرا می‌بافند . گاهی نیز برای وصل کردن برخی از قطعات به یکدیگر از مفتولهای سیمی بسیار نازک استفاده کرده و با انبردست معمولی آنها را به هم میپیچانند و در انتهای کار، تمامی اطراف نی را که معمولاً بزرگ و کوچک است با قیچی مخصوص که به شکل قیچی باغبانی است، برش می‌دهند تا نیها یک اندازه شود و محصول شکل یکنواختی پیدا کند . یک محصول از نوع مرغوب باید دارای ویژگیهای زیر باشد :

    رنگ آن طلایی متمایل به سفید باشد .

قابل ذکر است که بامبوئی که رنگ آن سبز باشد نشان دهنده خشک نبودن آن بوده و احتمالاً سیاه می‌شود .

    شبکه‌هایی که بعد از بافت ایجاد می‌شود باید منظم و یک اندازه باشد .
    مفتولی که برای وصل کردن بعضی از قسمتهای بامبو از آن استفاده می‌شود باید بسیار ظریف بوده و دقت کافی در پیچاندن آن بکار رود .
    از آنجا که برخی از ظروف بامبو رنگی هستند مسلماً در انتخاب نوع رنگ و نحوه بکار گرفتن آن باید دقت کافی بعمل آید .

 بامبو گری :

در این روش از صنایع دستی ، غالبا از قطعات درشت تر بامبو استفاده می شود . به گو نه ای که بعد از برشهای عرضی ،لوازمی همچون آباژور،گلدان،لیوان، مبل و... درست می شود . که غالب آنها را می توان در مجموعه تولیدی بامبو جان مشاهده نمود .بامبوجان

گیاه خیزران (بامبو) Bamboo، جنسی از گیاهان خانواده گندمیانGraminees است که شامل چندین گونه مختلف می‌باشد .بعضی از گونه‌های این گیاه را در مناطق معتدل سرد می‌توان کاشت ولی برخی دیگر را زمستانها در گلخانه سرد باید نگهداری کرد .ریشه اش ساقه‌های زیر زمینی ( ریزوم) و ساقه‌های هوائی آن بند بند می‌باشد که چندین متر بلند می‌شود . برگهایش باریک و نوک تیز است . بامبو را می‌توان در نارنجستان کاشت یا آنکه در صندوقهای بزرگ چوبی کاشته زمستان آنها را در گلخانه سرد یا نارنجستان برده بمحض اینکه هوا مساعد شد آنها را بیرون آورده در نقاط مناسب چمن زار بکارند . بوته بامبو که در نواحی گرمسیر تا ۴۰ متر قد می‌کشد در آن مناطق جنگلهای عظیمی را تشکیل می‌دهد . پس از چند سال که بامبو گل داده و میوه کرد، بوته اش خشکیده و بوته‌های جدیدی از پاجوشهای ریشه بجای آن می‌روید . جوانه تازه، مغز و میوه‌های رسیده این گیاه خوراکی است و از چوب آن برای عصا و انواع صندلی و میز باغی استفاده می‌کنند.

روش تکثیر : برای زیاد کردن بامبو، بهار ریشه‌های زیادی را گرفته جای دیگر می‌کارند .

ابریشم

ابریشم (هندی resham रेशम) یک نخ طبیعی است که از پیلهٔ کرم ابریشم گرفته می‌شود. عمده تشکیل دهنده آن پروتئین است. از نخ ابریشم، پارچه‌های ابریشمی می‌بافند که یکی از بهترین و نرمترین پارچه‌های دنیا به شمار می‌روند. به دلیل خاصیت براقی نخ ابریشم، پارچه‌های بافته شده از ابریشم همانند منشورهایی هستند که اگر از جهات مختلف به آن‌ها نگاه کنید رنگهای متفاوتی از آن می بینید.[نیازمند منبع]

در حدود ۲٬۷۰۰ سال پیش از میلاد انسان نخستین بار ابریشم‌بافی در چین را انجام داد.[۱]
تاریخچه

چینی ها روش تهیه ابریشم را از ۴۰۰۰ سال پیش می دانستند.داستان جالبی در مورد نحوه ی تهیه ابریشم بین چینی ها است که می گوید:روزی ملکه ی چین "سی لینگ-شی" یک پیله کرم ابریشم را به اشتباه داخل آب جوشی که مخصوص شست و شوی دست ها بوده،می اندازد.روز بعد می بیند که تارهای ابریشمی از داخل ظرف بیرون می آیند.از این عمل لذت می برد و از آن زمان شروع به نگهداری از کرم های ابریشم می کند تا بتواند از ابریشم آن ها برای لباس ها استفاده کند.تا مدت ها چینی ها راز تهیه ابریشم را حفظ کرده بودند.ژاپنی ها جزو اولین کسانی بودند که توانستند در قرن سوم به این راز پی ببرند.

حدود ۵۵۰ سال بعد از میلاد مسیح "جاستینین" پادشاه بیزانس،دو راهب را به عنوان جاسوس به چین فرستاد.زمانی که آن دو برگشتند چندین کرم ابریشم را در داخل یک استوانه ی چوبی از بامبو با خود آوردند.بعد از آن هنر به دست آوردن ابریشم از کرم ابریشم کم کم در تمام جهان شناخته شد.امروزه کشور هایی مانند چین،ژاپن،هندوستان،فرانسه،اسپانیا،روسیه و ایتالیا به عنوان کشور تولید کننده ی ابریشم شناخته شده اند.امروزه ابریشم ایتالیا به لحاظ زیبایی و کیفیت در جهان بهترین نوع ابریشم است.[۲]


سابقه تولید لباس و پارچه در ایران به قبل از اسلام برمیگردد.در آن دوره سه نوع لباس و پارچه از ابریشم تهیه میشده است:[نیازمند منبع]

    نوع اول دیبا بوده که به لباس ابریشمی ساده رنگی گفته میشده است.
    نوع دوم بر خلاف گفته لغتنامه دکتر معین پرنیان بود که به لباس ابریشمی چند رنگ و اغلب هفت رنگ اطلاق میشده که در بعضی موارد دارای طرح گل در میان پارچه هم بوده است.
    نوع سوم و کاملا درباری ایرانی پرند بوده است که به پارچه رنگین ابریشمی و دارای طرح های حاشیه ای گفته میشده و مخصوص خاندان امپراطوری ایرانی بوده است.

مراحل تولید

نخ ابریشم توسط حشره ی کوچکی به نام کرم ابریشم تولید می شود.کرم ابریشم پیله ای را به دور خود می تند که هر قدر کرم بزرگتر باشد،اندازه ی پیله بزرگتر است.زمانی که پیله به اندازه ی کافی بزرگ شد آن را داخل آب جوش انداخته و می جوشانند.در این مرحله کرم داخل پیله می میرد و ابریشم از پیله به دست می آید.اگر کرم ابریشم به رشد کامل برسد به پروانه تبدیل می شود.

در اوایل فصل تابستان کرم ابریشم ماده،حدود ۵۰۰ تخم بر روی برگ درخت توت می گذارد.بعد از ۱۰ روز لارو کرم ابریشم از آن تخم ها بیرون می آید.به علت اینکه بیمار شدن یکی از آن ها باعث از بین رفتن همه ی لارو های کرم ابریشم می شود،از آن ها به دقت مراقبت می گردد.کرم های ابریشم روی برگ های درخت توت رشد و از آن ها تغذیه می کنند.ابریشم از مایعی که از سوراخ کوچکی در دهان این کرم ها ترشح می شود،به دست می آید.آن ها پیله ها را در حدود ۲۵ روز می سازند.یک پنجم وزن پیله ها را ابریشم تشکیل می دهد. پیله های کرم ابریشم در آب جوش کشته می شوند و بعد از آن ابریشم تابیده می شود.یک پیله تاری در حدود ۵۰۰ تا ۱۳۰۰ متر دارد.استحکام تار ابریشم به اندازه ی یک سیم استیلی است که هم اندازه با خود تار می باشد.ابریشمی که با کتان و یا مواد ترکیبی دیگری تولید می شود بسیار زیباست.

سمنان

سمنان یکی از شهرهای ایران، مرکز استان سمنان و شهرستان سمنان است. این شهر در جنوب رشته کوه البرز و شمال دشت کویر در راه تهران به خراسان قرار گرفته است. آب و هوای آن خشک و معتدل می‌باشد.

این شهر از سوی خاور با شهرهای دامغان شاهرود، از شمال به درجزین، مهدیشهر و شهمیرزاد و از باختر با سرخه همسایه است. در طول جغرافیایی ۵۳ درجه و ۲۳ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۵ درجه و ۳۴ دقیقه واقع شده و ارتفاع متوسط آن از سطح دریا ۱۱۳۰ متر است. همچنین فاصله آن تا تهران ۲۱۶ کیلومتر است و به راه آهن سراسری تهران_مشهد، متصل می‌باشد و دارای دو فرودگاه (یکی تجاری و دیگری نظامی) می‌باشد. جمعیت شهرستان سمنان بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰ خورشیدی، برابر بر ۱۸۲٬۲۶۰ نفر که با این آمار، نود و پنجمین شهرستان بزرگ ایران است.[۴][۵] شهر سمنان با ۱۵۳٬۶۸۰ نفر جمعیت، اولین شهر استان می‌باشد.[۶][۷] نژاد مردم سمنان آریایی است و به زبان فارسی و زبان سمنانی سخن می‌گویند.

سمنان از گزینه‌های مهم برای انتقال پایتخت سیاسی کشور در سال ۱۳۹۲ بود.[۸]

محتویات

    ۱ نام گذاری
    ۲ آب و هوا
    ۳ عوارض طبیعی
    ۴ مردم
    ۵ گردشگری
        ۵.۱ جاذبه‌های مذهبی
        ۵.۲ جاذبه‌های تاریخی و باستانی
        ۵.۳ موزه‌ها
    ۶ رسانه‌ها
        ۶.۱ صدا و سیمای استانی مرکز سمنان
        ۶.۲ نشریه‌ها و مطبوعات
    ۷ دانشگاه‌ها
    ۸ معادن
    ۹ راه و ترابری
        ۹.۱ جاده‌های شهر سمنان
    ۱۰ پایگاه فضایی
    ۱۱ هنر
        ۱۱.۱ صنایع دستی
    ۱۲ منابع
    ۱۳ جستارهای وابسته
    ۱۴ پیوند به بیرون
    ۱۵ پانویس

نام گذاری

بارتولد بر این باور بود که سمنان همان سرزمینی است که ایزیدور خاراکسی به نام “قومیسنه” از آن یاد کرده است.[۹]
آب و هوا

آب و هوای این شهر در تابستان گرم و در زمستان نسبتاً سرد می‌باشد. بارندگی‌های این شهر در فصول سرد سال صورت می‌گیرد و میزان متوسط بارندگی سالانه آن ۱۴۰ میلیمتر می‌باشد. متوسط درجه حرارت سالانه ۷/۱۷ درجه سانتیگراد است و این در حالی است که حداکثر مطلق حرارت ۵/۴۴ درجه سانتیگراد و حداقل مطلق ۴/۶- درجه سانتیگراد گزارش شده است. همچنین متوسط تعداد روزهای یخبندان در طول سال در حدود ۴۸ روز می‌باشد.[نیازمند منبع]
عوارض طبیعی

در جنوب سمنان مناطقی چون دشت کویر، ریگ جن، تپه‌های حصار، تپه دلازیان، و تپه‌های میرک از مهم ترین ویژگی‌های جغرافیایی به شمار می‌روند. رودخانه فصلی گل رودبار در شمال غرب این شهر و با سرچشمه گرفتن از رشته کوه‌های البرز و گذر از شهرستان مهدیشهر به دشت کویر می‌ریزد. رود گل رودبار از سه کیلومتری باختر مهدیشهر سرچشمه گرفته و شاخابه رودهای ده صوفیان و شهمیرزاد و کاریزهای روستای درجزین به این رود می‌پیوندند. رود گل رود در شمال سمنان در جایی به نام “آب پخش کن” به ۵ شاخه بخش می‌شود.[نیازمند منبع]
مردم

جمعیت شهر سمنان بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰ خورشیدی، بالغ بر ۱۵۳۶۸۰ نفر بوده‌است. جمعیت این شهر در سال‌های پیش به صورت زیر بوده است.
سال (هجری خورشیدی)     ۱۳۳۵     ۱۳۴۵     ۱۳۵۵     ۱۳۶۵     ۱۳۷۰     ۱۳۷۵     ۱۳۸۵     ۱۳۹۰
جمعیت[۱۰]     ۲۹۰۳۶     ۳۱۰۵۸     ۳۷۸۷۶     ۶۴۸۹۱     ۷۵۱۳۱     ۹۱۰۴۵     ۱۲۶۷۸۰     ۱۵۳۶۸۰
گردشگری
نوشتار اصلی: جاذبه‌های گردشگری شهر سمنان
نمایی از ارگ سمنان در شب

شهر سمنان ۷ محله معروف قدیمی دارد به‌نام‌های اسفنجان (اسپنژان)، لتیبارسی سر، شاهجو، جهادیه ناسار، زاوغان، کوشمغان و کدیور.[۱۱]
جاذبه‌های مذهبی

    امامزاده یحیی بن موسی الکاظم
    امامزاده علی بن جعفر الصادق
    امامزاده علی بن اشرف
    بقعه پیغمبران (سیم النبی و لام النبی)
    مصلی بزرگ سمنان (محل برگزاری نماز جمعه)
    امام زاده علویان
    امامزاده سی سر

جاذبه‌های تاریخی و باستانی

مهم ترین آثار تاریخی سمنان عبارتند از:

    مسجد جامع سمنان
    مسجد جامع زاوقان سمنان
    منار سلجوقی مسجد جامع
    مسجد امام سمنان
    گرمابه پهنه
    موزه گرمابه پهنه سمنان
    دروازه ارگ سمنان
    بازار سمنان
    بازار مرده‌ها
    برج چهل‌دختران
    قلعه‌های سارو
    کاروانسرای سنگی آهوان
    کاروانسرای شاه سلیمانی آهوان
    کاروانسراهای شاه عباسی
    مقبره درویش محمود

موزه‌ها

    موزه گرمابه پهنه سمنان
    پارک موزه دفاع مقدس سمنان
    موزه هنرهای معاصر شرق کشور
    موزه حیات وحش سمنان
    موزه سکه استان سمنان

رسانه‌ها
صدا و سیمای استانی مرکز سمنان

صدا و سیمای مرکزاستان سمنان فعالیت خود را ابتدا با نصب دو فرستنده رادیویی به قدرت ۱۰کیلووات (سمنان) و یک کیلووات (دامغان) در سال ۱۳۵۵ برای رله برنامه ­های شبکه سراسری آغاز نمود که بتدریج بردامنه و بعد این فعالیت افزوده شد. اولین قدم برای توسعه مرکز در سال ۱۳۶۰ و با تشکیل دفتر خبری در شهر سمنان برداشته شد که وظیفه کسب و انعکاس اخبار استان را به عهده داشت. درحال حاضرتمامی نقاط استان تحت پوشش شبکه‌های سراسری رادیویی و شبکه استانی صدا وشبکه اول، دوم، سوم، چهارم سیما، شبکه خبر و همچنین شبکه استانی سیما می‌باشد.[۱۲]
نشریه‌ها و مطبوعات

    روزنامه پیام استان سمنان
    روزنامه سمنان امروز
    هفته نامه هم نظر
    هفته نامه جوانه امروز
    ماهنامه ظفر
    ماهنامه چفیه
    ماهنامه چنته

دانشگاه‌ها

    دانشگاه سمنان
    دانشگاه صنعتی سمنان
    پردیس بین‌الملل دانشگاه سمنان
    دانشگاه فرزانگان سمنان
    دانشگاه امام حسین پردیس سمنان
    دانشگاه شهید عباسپور پردیس سمنان
    دانشگاه پیام نور استان سمنان
    دانشگاه پیام نور مرکز سمنان
    دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان
    دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات سمنان

معادن

در اطراف شهر سمنان معادن گچ، نمک، زئولیت، بنتونیت، سلستین و غیره وجود دارند. از موارد مهم منابع زیرزمینی شهر سمنان به چاه نفت خوریان در جنوب این شهر می‌توان اشاره نمود. مواد معدنی موجود در این معادن عبارتند از: سنگ گچ، نمک، سنگ آهن، سنگ لاشه، سنگ آهک، سنگ تزئینی، سنگ چینی، ذغال سنگ، سولفات سدیم، میکا، بنتونیت، زئولیت، کائولن، بوکیست، خاک صنعتی، سیلیس، دولومیت، فلدسپات، فیروزه، سلستین، سرب، مرمریت، تراورتن، فلورین و منگنز و...[۱۳]
راه و ترابری

شهر سمنان در ۲۱۶ کیلومتری تهران قرار گرفته و فاصله زمینی آن با آبهای آزاد خلیج فارس و دریای خزر به ترتیب ۱۶۰۰ و ۴۰۰ کیلومتر می‌باشد. این شهر دارای ۲ فرودگاه است که یکی از آنها نظامی و دیگری تجاری و فعال می‌باشد است، همچنین به راه آهن سراسری تهران_مشهد، متصل می‌باشد.
جاده‌های شهر سمنان
ردیف     جاده     شهرستان مقصد     مسیر
۱     ۳۶۳     مهدیشهر     درجزین
۲     ۴۴(شرق)     دامغان     مجن
۳     سفیر امید     پایگاه هوایی سمنان     علاء
۴     ۴۴(غرب)     سرخه    
۵     ۳۶(شمال)     فیروزکوه     مومن آباد،افتر
پایگاه فضایی

سمنان از آغاز دهه ۱۳۵۰ هجری خورشیدی تا کنون مرکز فضایی ایران بوده است. سازمان صنایع هوافضا در ۴۵ کیلومتری جنوب خاوری (شرقی) سمنان دارای پایگاه هوایی و در ۸۰ کیلومتری جنوب خاوری (شرقی) این شهر دارای پایگاه فضایی است، که پرتاب ماهواره سفیر امید و دیگر ماهواره‌ها و موشک‌های دوربرد از این پایگاه و مرکز انجام می‌گیرد. از سال ۱۳۸۷ هجری خورشیدی جاده نظامی راه مواصلاتی سمنان به پایگاه‌های هوا، فضا به بلوار سفیر امید تغییر نام یافت. همچنین پایگاه فضایی سمنان از پانزده خرداد ۱۳۹۱ به نام پایگاه فضایی امام خمینی نیز نامیده می‌شود.[۱۴]
هنر
صنایع دستی

صنایع دستی این شهر عبارت‌اند از:

    سفال و سرامیک
    دستباف‌ها
    پلاس و کرباس
    پارچه‌های پشمی
    چادرشب‌های ابریشمی و پشمی
    نمدمالی
    گلیم بافی
    قالی بافی

شهرک صنعتی

شهرک صنعتی (به انگلیسی: Industrial Estate یا Industrial park) به شهرکی در فاصله حداقل ۲۰ کیلومتری از شهر اصلی گفته می‌شود که فقط شامل تعدادی کارخانه و کارگاه تولیدی می‌شود. مانند: شهرک صنعتی اراک، قم، سمنان.
تعریف شهرک صنعتی

شهرک صنعتی منطقه‌ای است که به منظور توسعه صنعتی و متمرکزشدن تولیدات صنعتی در نظر گرفته شده است. هدف از ایجاد شهرک صنعتی، توسعه صنعتی کشور در خارج از مناطق شهری است تا تاثیرات منفی بار صنعتی بر ساکنین شهری را به حداقل رسانده، آلایندگی را کم کرده و با دسترسی آسان به مسیر حمل و نقل، کمترین بار ترافیکی را در مناطق شهرنشین به بار آورد.

شهرک صنعتی شهید سلیمی ممقان

شهرک صنعتی شهید سلیمی ممقان بزرگترین شهرک‌های صنعتی شمالغرب کشور است که در بخش ممقان و ۳۲ کیلومتری شهر تبریز واقع شده‌است. مخابرات، برق، نیروی انتظامی و شورای مدیریت شهرک سلیمی همگی زیر نظر نهادهای مربوطه بخش ممقان اداره می‌شود.
تاریخچه

این شهرک بیش از ۲۵ سال پیش در زمین‌های اهدایی مردم ممقان برای پیشرفت و اعتلای صنعت منطقه احداث شد و کارخانجاتی مانند صنایع غذایی شیرین عسل، مهر اصل و... در آن قرار گرفته است.

ممقان

ممقان یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که یکی از بخش‌های شهرستان تبریز[۱] به شمار می‌رود. جمعیت این شهر در سال۱۳۸۵ خورشیدی بالغ بر ۱۳۳۶۵ نفر بوده‌است که از این جهت شانزدهمین شهر پرجمعیت استان محسوب می‌شود. تاریخ بنیاد ممقان به دقت دانسته نیست؛ ولی قدمت زاویهٔ «باباجابر» -که قدیمی‌ترین اثر تاریخی این شهر محسوب می‌گردد- به سدهٔ هفتم هجری می‌رسد. از آثار تاریخی ممقان می‌توان به «آرامگاه پیرحیران»، «مسجد حاجی‌یعقوب» و «بیجووور» اشاره کرد. «مزیدلو»، «امشج»، «یوخاری محله» و «آشاقی کوچه» از مهم‌ترین محله‌های این شهر به‌شمار می‌روند.

محتویات

    ۱ وجه تسمیه
    ۲ مردم
    ۳ مشاهیر
    ۴ اماکن مهم
    ۵ دانشگاه‌ها
    ۶ صنایع
    ۷ منابع

وجه تسمیه

نقل‌قول‌های مختلفی دربارهٔ وجه تسمیهٔ ممقان ذکر شده‌است؛ از جمله این‌که نام واقعی این شهر «مامقان» و به‌معنای «شهر مادر غازان‌خان» بوده و بعدها به ممقان تغییر یافته‌است. عده‌ای نیز بر این عقیده‌اند که نام واقعی ممقان «مامغان» و به‌معنای «شهر مغان» بوده‌است. نقل‌قول دیگری حاکی از آن است که نام شهر در گذشته «مامگان» بوده و پس از یورش اعراب به «مامقان» و بعدها به ممقان تغییر پیدا کرده‌است. در بعضی اسناد آمده است که مغول‌ها پس از حمله به این منطقه و مقاومت مردم این شهر، پس از فتح آن دستور دادند سینهٔ زنان این شهر را بریدند و این مکان به سینه خونین معروف شد که با گذشت زمان تغییراتی در اسم آن صورت گرفته است.[نیازمند منبع]
مردم

هم‌اکنون بیش‌ترِ مردم ممقان به پخت و فراوری نخود مشغول اند. نام ممقان به صنعت نخودپزی‌اش آوازه دارد و این صنعت در ممقان پیشینه‌ای ۵۰ ساله در این شهر دارد. در مجموع نزدیک به ۱۳۰۰ کارگاه نخودپزی در ممقان مشغول فعالیت بوده‌اند.[نیازمند منبع]

جو، خربزه، زردآلو، گندم، نخودچی و هندوانه, گردو، بادام و سایر محصولات کشاورزی از عمده‌ترین محصولات کشاورزی این شهر محسوب می‌شوند. همچنین «سوزن‌دوزی»، «جاروبافی» و «قالی‌بافی» نیز از مهم‌ترین صنایع دستی این شهر به شمار می‌روند.
مشاهیر

    میرزا محمد تقی مامقانی
    محمدحسن ممقانی
    عبدالله مامقانی
    اسدالله ممقانی

اماکن مهم

از اماکن دیدنی ممقان می‌توان به پارک بزرگ ایرینجی (باران)، مقبره پیرحیران، مقبره پیرجابر، مقبره شهدای گمنام، حمام تاریخی و روستای متروکه تورامین نام برد.
دانشگاه‌ها

دانشگاه تربیت معلم (شهید مدنی) آذربایجان، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممقان، دانشکده سما ممقان، دانشگاه پیام نور واحد ممقان، دانشگاه علمی کاربردی ممقان
صنایع

این شهر به عنوان نگین صنعت آذربایجان شناخته می‌شود و صنایع بزرگی همچون ایران خودرو تبریز، ایران خودرو آذربایجان (ممقان)، شرکت بزرگ شیرین‌عسل، شرکت مهراصل، مادخودرو، گسترش فولاد (فولادگستر کوثر تبریز)، معدن دیاتومیت و شهرک صنعتی شهید سلیمی ممقان(بزرگ ترین شهرک صنعتی شمال غرب ایران) در آن وجود دارد و همچنین ممقان سالانه چهل درصد نخودخام ایران را تبدیل به نخوچی کرده و با صادرات آن به کشورهای اروپایی، آمریکایی، خاورمیانه و حوزه خلیج فارس سالانه ۵۰۰میلیون دلار ارز وارد ایران می‌کند.

شهرستان آذرشهر

آذَرشَهر یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی ایران است. مرکز آن، شهر آذرشهر است.

آذرشهر در حدود ۵۰ کیلومتری جنوب غربی تبریز واقع شده‌است.

آذرشهر در شرق دریاچه ارومیه واقع و از شمال محدود است به شهرستان اسکو، از جنوب به شهرستان عجب‌شیر و از غرب به دریاچه ارومیه. این شهر در جلگه و مسیر مراغه – تبریز قرار دارد.

نام قدیم این شهرستان دهخوارقان بود و دارای باغهای میوه و انگور و گردوی بسیار است. روستاهای شرقی این شهرستان در کوهستان و دارای آب و هوای سالم و روستاهای غربی آن در جلگه و کنار دریا می‌باشد که مالاریایی است. کارخانه‌های پتوبافی، برگه زردآلوسازی، کمپوت سازی، و کارخانه برق دارد. از بناهای تاریخی دارای یک مسجد قدیمی به نام مسجد حاج کاظم و بنایی به نام چهارسوق دارد که از چوب‌بست درست شده‌است.

محتویات

    ۱ جمعیت
        ۱.۱ روستاهای با جمعیت بیش از ۱٬۰۰۰ نفر
        ۱.۲ روستاهای با جمعیت بین ۵۰۰ تا ۱٬۰۰۰ نفر
        ۱.۳ روستاهای با جمعیت کم‌تر از ۵۰۰ نفر
    ۲ بخش‌ها
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ پیوند به بیرون
    ۵ منابع

جمعیت

در زیر، روستاهای این شهرستان به‌ترتیب جمعیت، بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمده‌اند.[۱]
روستاهای با جمعیت بیش از ۱٬۰۰۰ نفر
ردیف     نام روستا     دهستان     جمعیت     رتبه در
دهستان
1     شیرامین     شیرامین     ۳٬۲۸۰     ۱
2     قاضی‌جهان     قاضی‌جهان     ۳٬۱۲۸     ۱
3     آخی‌جهان     قاضی‌جهان     ۳٬۱۱۰    
4     نادیلو     قبله‌داغی     ۳٬۱۱۶     ۱
5     فیروزسالار     دستجرد     ۲٬۴۰۵     ۱
6     ینگجه     ینگجه     ۲٬۱۹۰     ۱
7     خان‌میر     ینگجه     ۱٬۸۰۳     ۲
8     هفت‌چشمه     قبله‌داغی     ۱٬۷۵۵     ۲
9     دستجرد     دستجرد     ۱٬۵۹۵     ۲
10     قراغیل     تیمورلو     ۱٬۵۲۷     ۲
11     سیلاب     شیرامین     ۱٬۴۱۴     ۲
12     خانقاه     شیرامین     ۱٬۳۸۸     ۳
13     امیردیزج     قبله‌داغی     ۱٬۰۱۸     ۳
روستاهای با جمعیت بین ۵۰۰ تا ۱٬۰۰۰ نفر
ردیف     نام روستا     دهستان     جمعیت     رتبه در
دهستان
۱۵     خاصلو     تیمورلو     ۹۷۵     ۳
۱۶     داش‌آلمالو     ینگجه     ۷۸۸     ۳
۱۷     قشلاق‌پیازی     دستجرد     ۷۳۲     ۳
۱۸     خراجو     قبله‌داغی     ۷۰۹     ۴
۱۹     صغایش     ینگجه     ۶۶۰     ۴
۲۰     قدمگاه     قبله‌داغی     ۵۸۹     ۵
۲۱     دین‌آباد     قبله‌داغی     ۵۸۲     ۶
۲۲     الوانق     شیرامین     ۵۵۵     ۴
روستاهای با جمعیت کم‌تر از ۵۰۰ نفر
ردیف     نام روستا     دهستان     جمعیت     رتبه در
دهستان
۲۳     داش‌کسن     شیرامین     ۴۴۷     ۵
۲۴     چراغیل     ینگجه     ۳۹۰     ۵
۲۵     کلوانق     قبله‌داغی     ۳۶۸     ۷
۲۶     زینتلو     شیرامین     ۳۰۶     ۶
۲۷     قرمزی‌گل     ینگجه     ۲۶۹     ۶
۲۸     پیرچوپان     شیرامین     ۲۶۹     ۷
۲۹     دیزج آقاحسن     قاضی‌جهان     ۲۳۷     ۳
۳۰     قوشقوا     قبله‌داغی     ۲۰۵     ۸
۳۱     کوخالو     شیرامین     ۲۰۳     ۸
۳۲     غله‌زار     قاضی‌جهان     ۱۹۸     ۴
۳۳     قلعه‌شیخ     دستجرد     ۱۹۶     ۴
۳۴     گواهر     ینگجه     ۱۵۸     ۷
۳۵     قاضی‌کندی     ینگجه     ۶     ۸
۳۶     تیرامین     شهرک     ۲     ۷
بخش‌ها

این شهرستان از لحاظ تقسیمات اداری شامل سه بخش است:

    بخش مرکزی شهرستان آذرشهر
        دهستان شیرامین
        دهستان قبله داغی
        دهستان قاضی جهان
        دهستان ینگجه

شهرها: آذرشهر

    بخش گوگان
        شهر تیمورلو
        دهستان دستجرد

شهرها: گوگان

    بخش ممقان
        دهستان شهرک

شهرها: ممقان

دهستان اوچ‌هاچا

دهستان اوچ‌هاچا یکی از دهستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان اهر واقع شده‌است.