محمدرضا کاتب

محمدرضا کاتب (زاده ۱۳۴۵، تهران) کارگردان و نویسنده ایرانی است.

محتویات

    ۱ زندگی
    ۲ فعالیت ها
        ۲.۱ فعالیت‌های اولیه
        ۲.۲ ادامه فعالیت ها
        ۲.۳ فعالیت‌های دیگر
        ۲.۴ خصوصیات رمان‌های او
    ۳ خصوصیات اخلاقی
    ۴ جمع بندی آثار
        ۴.۱ مجموعه داستان
        ۴.۲ رمان
        ۴.۳ فیلم‌نامه
        ۴.۴ کارگردانی
    ۵ پانویس
    ۶ پیوند به بیرون

زندگی

در رشته کارگردانی تلویزیونی فارغ التحصیل شد و به سریال سازی و فیلم‌نامه نویسی اشتغال یافت. رمان «هیس-۱۳۶۹» باعث مطرح شدن او در جامعه نویسندگان ایران شد که البته این رمان به عنوان کتاب سال نیز برگزیده شد. کاتب قبل از انتشار رمان هیس هم جوایزی را برای برخی از آثارش که عمدتا مربوط به داستان نوجوانان بود، دریافت کرده‌است.[۱]
فعالیت ها
فعالیت‌های اولیه

وی نویسندگی را از نوجوانی آغاز کرد و آثاز اولیه خود در که در جمع داستان نویسان مسجد جوادالائمه می‌نوشت در مجله کیهان بچه‌ها چاپ می‌کرد. کاتب از جوان ترین اعضای آن جمع به شمار می‌رفت. کتاب‌های ابتدایی او نیز درون مایه طنز داشته‌است. بعد از آن در دانشکده صدا و سیما مشغول به تحصیل شد. از نویسندگان هم سن و سالش پرکارتر و نه داستان «اولین قدم»، «شب چراغی در دست»، «قطره‌های بارانی»، «نگاه زرد پاییز»، «ختم ارباب والا»، «جای شما خالی»، «بلاهای زمینی»، «عبور از پیراهن» و «پری در آبگینه» را تنها در دهه ۶۰ به چاپ رسانیده‌است. درون مایه کتاب‌های ابتدایی وی، عمدتا جنگ و مخصوص گروه سنی کودکان است.[۱][۲]
ادامه فعالیت ها

همسایه مسیح، دست‌ها پشت گردن، فقط به زمین نگاه کنید (منتخب دومین دوره کتاب سال دفاع مقدس -۷۳)، یک حرف قشنگ تر بزن و دوشنبه‌های آبی ماه، کتاب‌های بعدی او هستند. پس از آن بود که رمان مطرح هیس را در سال ۷۸ به چاپ رسانید که جایزه برترین رمان سال منقدان و نویسندگان مطبوعات را برد.[۲] پس از آن «پستی»، «وقت تقصیر» و در سال ۱۳۸۸، رمان «آفتاب‌پرست نازنین» را منتشر کرد.[۳]
فعالیت‌های دیگر

وی گاهی فیلم نامه نیز می‌نویسد. از جمله کارهای او، همکاری وی با بهمن قبادی است که در نگارش فیلم نامه لاک پشت‌ها پرواز می‌کنند کرده‌است. کار دیگر او همکاری وی با محمدعلی طالبی درفیلم نامه فیلم سرخی سیب کال است که در جشنواره فیلم کودک سال ۸۴ از آن تقدیر شد. علاوه بر فیلم نامه، وی فیلم مستند نیز می‌سازد.[۲]
خصوصیات رمان‌های او

مهم ترین خصوصیت داستان‌های او عدم قطعیت است. نتیجه گیری قطعی در مورد وقایع و شخصیت‌های وی قبل از به پایان بردن داستان امکان پذیر نیست و شاید نتیجه گیری‌های زودهنگام، در ادامه داستان با چالش روبرو شوند. شخصیت‌ها در رمان‌های او گسترش نمی‌یابند و شاید سرانجامی نداشته باشند، این موضوع‌ها باعث شده‌است وی را از نویسندگانی که به پست مدرنیسم گرایش دارند به حساب آوریم. رمان «هیس» از این نظر بسیار برجسته‌است. اگر چه این خصوصیت در رمان آخر او، «آفتاب پرست نازنین»که رمان، ابتدا و انتهایی دارد، تا حدودی فرق کرده و رمان گرایشی به مدرنیسم را نشان می‌دهد.[۲][۴] [۵] بارزترین و آشکارترین خصوصیت کتاب‌های کاتب، پاورقی‌های زیادی است که کاتب در آن‌ها به دنبال کردن داستان و به گونه‌ای تکمیل داستان خود می‌پردازد.[۲] گفت و گوی گهگاه طولانی و چند صفحه‌ای این شخصیت‌ها از خصوصیات مهم دیگر رمان‌های اوست. این گفت و گوها هم شامل گفتگوی شخصیت‌ها با یکدیگر و هم شامل گفت و گوی درونی شخصیت‌ها می‌شود. این دو نوع گفت و گو در بعضی اوقات به هم گره خورده و تشخیص نوع آن برای خواننده دشوار می‌گردد.[۲] عنصر دیگر تشکیل دهنده بیشتر رمان‌ها و داستان‌های او خشونت است. در واقع رمان وقت تقصیر موضوعی جز خشونت ندارد. خشونتی که بر بدن‌ها اعمال می‌شود. در حقیقت عنصر دیگر تشکیل دهندهٔ رمان‌های کاتب بدن است. حتی بعضی رمان او تا حدودی به گزارش کالبدشکافی شباهت دارد. در رمان «پستی» پیش برندهٔ داستان، بدنی است که بر اثر برخورد با قطار از هم پاشیده‌است، در «آفتاب پرست نازنین» بدن شخصیتی به نام مریم که به گروگان گرفته شده‌است، موضوع قرار گرفته‌است و در رمان «وقت تقصیر» باز بدن‌ها هستند که عنصر اصلی هستند. در حقیقت در رمان «وقت تقصیر» که تا حدودی تداعی کننده رمان «سرزمین محکومان» اثر فرانتس کافکا می‌باشد، داستان بدن‌هایی است که شکنجه می‌شوند و در این رمان از روش‌های شکنجه‌ای که در قدیم مرسوم بوده‌است، بسیار صحبت شده‌است. [۲] [۳] این شباهت رمان‌های او به گزارشات کالبدشکافی سبب شده‌است تا بعضی رمان‌های او، همچون آفتاب پرست نازنین، به رمان‌های پلیسی نیز شباهت داشته باشد. [۴] بنابراین کاتب برای خوانندگانی که از کتاب آرامش بخواهند، نویسنده مطلوبی نخواهد بود. [۳] از این رو طنزی که کاتب از ابتدای نویسندگی خود از آن استفاده می‌کرده‌است، تحت تاثیر این خشونت قرار گرفته و رفته رفته به طنز سیاه و تلخ تبدیل شده‌است. [۲] به دنبال این خشونت، مرگ نیز تمام آثار کاتب را تحت تاثیر قرار داده‌است. در تمام رمان‌های وی، یک یا چند شخصیت با مرگ مواجه می‌شوند و این مرگ‌ها، نقاط عطف داستان‌های او نیز هستند. از این نظر که وی داستان نویسی است که توجه بسیاری به مرگ نشان می‌دهد، می‌توانیم وی را از وفاداران به موریس بلانشو که معتقد بود ادبیات جز مرگ موضوع دیگری ندارد، بدانیم. حتی اغلب شخصیت‌های وی که به مرگ دچار نمی‌شوند نیز بین مرز حیات و مرگ قرار دارند و زندگی بیهوده و بی هدفی را دنبال می‌کنند.[۶] از این نظر نیز می‌توانیم وی را تحت تاثیر ویلیام فاکنر بدانیم. ایستادن بر مرز زندگی و مرگ یا به عبارتی بی دلیل بودن شخصیت‌های ابداعی کاتب برای ادامه زندگی، کاتب را از نویسندگان معاصر او که اغلب، زندگی پربار را موضوع خود قرار داده‌اند، متمایز ساخته‌است.[۷] البته تاثیر پذیری او به گونه‌ای نیست که سعی در رونویسی و یا تقلید داشته باشد بلکه این تاثیرپذیری را به گونه‌ای در خود حل کرده و به عبارتی می‌توان وی را، علی رغم تاثیر پذیری که از دیگران داشته‌است، نویسنده‌ای مستقل محسوب کرد.[۵] اطناب سخن و کم توجهی به خلاصه گویی یکی از نواقص جدی رمان نویسی او قلمداد می‌شود. کاتب به دادن توضیحات اضافی و زیاده گویی‌های ملال آور (به ویژه در آفتاب پرست نازنین) علاقه زیادی نشان داده‌است. شخصیت ویراستاری به نام ف. باقری پای ثابت رمان‌های او است. در کتاب «هیس» حتی با فونت‌ها هم بازی شده‌است. [۷] طرح جلد کتاب‌های کاتب و محتوای آن کتاب‌ها حداقل در نگاه اول بی ارتباط به نظر می‌رسند؛ موقعیت جغرافیایی سرد کوهستانی که داستان آفتاب پرست نازنین در آن جریان دارد با طرح جلد کتاب که نشان دهندهٔ شالیزاری با گندم‌های طلایی در بهار است، همراه شده‌است. در مورد کتاب‌های دیگر او نیز همین ایراد وجود دارد.[۸]
خصوصیات اخلاقی

کاتب به ندرت تن به مصاحبه و سخنرانی می‌دهد و به عبارتی اهالی مطبوعات وی را گوشه گیر قلمداد می‌کنند و اغلب در پاسخ به خبرنگاران «مشغول به چکش کاری رمان جدید هستم» را تکرار می‌کند، حتی وی بعد از دریافت جایزه یلدا برای کتاب «وقت تقصیر» فقط به تشکر کردن بسنده کرده‌است. عده‌ای از دوستانش علت آن را خجالتی بودن او قلمداد می‌کنند. علی رغم آنکه وی در داستان‌های جدید خود به خشونت پرداخته‌است، اما عمدتا شوخ طبع و لبخند به لب است.[۲]
جمع بندی آثار
مجموعه داستان

    قطره‌های بارانی، ۱۳۷۱
    نگاه زرد پاییزی، ۱۳۷۱
    عبور از پیراهن، ۱۳۷۲

رمان

    شب چراغی در دست، ۱۳۶۸
    فقط به زمین نگاه کن، ۱۳۷۲
    دوشنبه‌های آبی ماه، ۱۳۷۴
    هیس، ۱۳۷۸؛ برنده بهترین رمان سال جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعاتی
    پستی، ۱۳۸۱
    وقت تقصیر، ۱۳۸۲
    آفتاب پرست نازنین، ۱۳۸۸ [۹]
    رام کننده، ۱۳۹۰

فیلم‌نامه

    ماه شب چهارده (۱۳۸۵)
    سرخی سیب کال (۱۳۸۴)

کارگردانی

    مجموعه داستانی گنجشک و ماه، ۱۳۷۸

جایزه ادبی یلدا

جایزهٔ ادبی یلدا از نخستین جایزه‌های ادبی ایران است.

انتشارات کاروان از سال ۱۳۸۱، جایزهٔ ادبی یلدا را بنیانگاری کرد و تا کنون چهار دوره از این جایزه را اهدا کرده‌است.

برندگان جایزهٔ یلدا در دوره‌های مختلف:

    ۱۳۸۰ : زویا پیرزاد
    ۱۳۸۱ : محمد محمدعلی – حسین سناپور
    ۱۳۸۲ : فریبا وفی – شیوا ارسطویی
    ۱۳۸۳ : محمدرحیم اخوت
    ۱۳۸۴ : محمدرضا کاتب

انتشارات کاروان

انتشارات کاروان به سال ۱۳۷۶ با مدیریت آرش حجازی، نویسنده و مترجم ایرانی، تأسیس شد. کاروان ناشر انحصاری همهٔ کتاب‌های پائولو کوئلیو در ایران و به زبان فارسی است.[۱].

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ زمینه فعالیت
    ۳ جایزهٔ یلدا
    ۴ ماهنامه جشن کتاب
    ۵ منابع
    ۶ پیوند به بیرون
    ۷ جستارهای وابسته

تاریخچه

انتشارات کاروان، ناشری خصوصی است که در سال ۱۳۷۶ در تهران تأسیس شد.
زمینه فعالیت

این انتشارات کتاب‌های متعددی در زمینه‌های علوم انسانی، ادبیات داستانی (رمان، داستان کوتاه)، شعر، مطالعات زنان، کتاب‌های نوجوانان، اساطیر و افسانه‌ها، کتاب‌های مرجع، حکمت و عرفان، کتاب‌های جیبی، فلسفه و روانشناسی منتشر کرده‌است. انتشارات کاروان ناشر رسمی پائولو کوئلیو، نویسندهٔ صاحب نام برزیلی در ایران است.
جایزهٔ یلدا

انتشارات کاروان از سال ۱۳۸۱، جایزه ادبی یلدا را بنینگاری کرد و تا کنون چهار دوره از این جایزه را اهدا کرده‌است.
ماهنامه جشن کتاب

انتشارات کاروان از سال ۱۳۸۳، ماهنامه جشن کتاب را منتشر کرده‌است. جشن کتاب به داستان کوتاه، اطلاعات عمومی و معرفی و بررسی کتاب می‌پردازد.

اومبرتو اکو

اُمبرتو اِکو (به ایتالیایی: Umberto Eco) (زاده ۵ ژانویه ۱۹۳۲) نشانه‌شناس، فیلسوف، متخصص قرون وسطی، منتقد ادبی و رمان‌نویس ایتالیایی است.

اکو پس از گرفتن مدرک دکترا در دانشگاه تورینو، در دانشگاه‌های میلان، فلورانس، بولونیا و کولژ دو فرانس تدریس کرده‌است.

اومبرتو اکو بیشتر به رمان‌نویس معروف است. درحالی‌که او در وهلهٔ اول یک نشانه‌شناس و فلسفه‌دان است و در برابر بیش از ۴۰ کتاب علمی و صدها مقاله، تنها ۵ رمان نوشته‌است. وی یکی از مهمترین و پرکارترین اندیشمندان و روشنفکران دنیای معاصر است و از جمله مهمترین زبان‌شناسان و نشانه‌شناسان ساختارگرا قرار دارد.

اکو از طرفداران گفتگوی میان شرق و غرب است، از هواداران افزایش ارتباطات و فهم متقابل در محیط بین‌المللی است و علاقهٔ زیادی به زبان بین‌المللی اسپرانتو دارد.

اکو هم‌اکنون رئیس دانشکدهٔ انسان‌شناسی دانشگاه بولونیا است. او همچنین متن‌های آکادمیک فراوانی درزمینهٔ فلسفه، نشانه‌شناسی و نقد ادبی و کتاب‌هایی برای کودکان نوشته‌است.

سیارک ۱۳۰۶۹ به نام اوست.

محتویات

    ۱ زندگی شخصی
    ۲ داستان‌نویسی
    ۳ آثار
    ۴ رمان‌ها
    ۵ برخی از آثار فلسفی
    ۶ قصه‌های کودکان
    ۷ منابع
    ۸ پیوند به بیرون
        ۸.۱ فارسی
        ۸.۲ انگلیسی

زندگی شخصی

اومبرتو در شهر آلساندریا در استان پیدمونت به دنیا آمد. پدرش جولیو که در خانواده‌ای با ۱۳ فرزند بزرگ شده‌بود، قبل از آن‌که به جبههٔ جنگ جهانی دوم برود، حسابدار بود. در طول جنگ، اُمبرتو و مادرش جیووانا در دهکدهٔ کوچکی در کوه‌های پیدمونت زندگی می‌کردند.[۱] اکو پس از جنگ برای مطالعهٔ فلسفهٔ قرون وسطی و ادبیات وارد دانشگاه بولونیا شد. در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را با پایان‌نامه‌ای که درمورد توماس آکویناس با عنوان مسایل زیبایی‌شناسی در اندیشهٔ توماس قدیس نوشته‌بود، دریافت کرد. در همان سال اعتقاد به خدا را کنار گذاشت و از کلیسای کاتولیک خارج شد.[۲]

او در سال ۱۹۵۶ با بسط دادن تز دکترای خود اولین کتابش را با نام «مسائل اخلاقی سنت توماس» (Il problema estetico di San Tommaso) منتشر کرد.

در سال ۱۹۵۹ کتاب تکامل زیبایی‌شناسی سده‌های میانه را منتشر کرد. کتابی که در حکم تکامل رسالهٔ پیشین اوست. کتاب سوم او در این مورد، حدود سی سال بعد در سال ۱۹۸۷ با عنوان هنر و زیبایی در زیبایی‌شناسی سده‌های میانه است.

در سال ۱۹۶۱ وی در داشنگاه تورینو، میلان و فلورانس و بولونیا فلسفه و نشانه‌شناسی تدریس کرد. اثر گشوده کتابی که با موضوع هنر مدرن در سال ۱۹۶۲ منتشر شد شهرت وی را آغاز نمود.

اکو در سپتامبر ۱۹۶۲ با رِناته رامگه (Renate Ramge)، یک معلم هنر آلمانی، ازدواج کرد و از او یک پسر و یک دختر دارد. او در آپارتمانی در میلان و یک خانهٔ ویلایی در ریمینی سکونت دارد؛ در اولی کتابخانه‌ای با ۳۰ هزار جلد کتاب و در دومی کتابخانه‌ای ۲۰ هزار جلدی دارد.

اومبرتو اکو تاکنون بیش از ۳۰ دکترای افتخاری از دانشگاه‌های مختلف دنیا دریافت کرده‌است.
داستان‌نویسی

از میان پیشروان نشانه‌شناسی جدید و ساختارگرایی ادبی، اکو و ژولیا کریستوا رمان‌نویس نیز هستند. معروف‌ترین اثر اکو رمان نام گل سرخ» (Il nome della rosa) است که در سال ۱۹۸۰ آن را به چاپ رساند و در سراسر دنیا بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشته‌است. او درمورد موفقیت حیرت‌انگیز این کتاب می‌گوید:

    «ناشر آمریکایی‌ام به من گفت با اینکه عاشق کتابم شده اما انتظار ندارد که بیش از سه‌هزار نسخه فروش کند، آن هم در کشوری مثل آمریکا که هیچ‌کس صومعه ندیده یا لاتین نخوانده‌است. برای همین به من پیش‌پرداختی برای سه‌هزار نسخه داد. کتابم درنهایت در آمریکا دو تا سه میلیون نسخه فروش کرد. کتاب‌های زیادی پیش از این دربارهٔ قرون وسطی نوشته شده‌اند. من فکر می‌کنم موفقیت این کتاب، یک راز است. هیچ‌کس نمی‌توانست موفقیتش را پیش‌بینی کند.»[۳]

شش سال بعد، رمان بعدی وی، آونگ فوکو، منتشر شد، که موفقیتی نظیر رمان نخست وی داشت. این دو اثر، وی را به نویسنده‌ای همه‌پسند تبدیل کرد. وی برخلاف آدورنو، هنر مردمی و هنر مدرن را واقعیت‌های روزگار به حساب می‌آورد.
آثار
رمان‌ها

    نام گل سرخ | Il nome della rosa – ۱۹۸۰ (ترجمه‌شده توسط شهرام طاهری)
    آونگ فوکو | Il pendolo di Foucault- ۱۹۸۸(ترجمه‌شده توسط رضا علی‌زاده؛ انتشارات روزنه، ۱۳۹۰)
    جزیره روز گذشته | ((ترجمه فریده مهدوی دامغانی -نشر پیکان))L'isola del giorno prima _ ۱۹۹۴
    بائودولینو | Baudolino _ ۲۰۰۰ (ترجمه‌شده توسط رضا علی‌زاده؛ انتشارات روزنه، ۱۳۸۶)
    مشعل جادویی ملکه لوانا | fiamma della regina Loana ۲۰۰۴
    گورستان پراگ

برخی از آثار فلسفی

    ۱۹۶۲ اثر گشوده (Opera aperta)
    ۱۹۷۶ نظریهٔ نشانه‌شناسی | Trattato di semiotica generale
    نقش خواننده |۱۹۷۹ Il Superuomo di massa, Lector in Fabula
    نشانه‌شناسی و فلسفهٔ زبان | Semiotica e filosofia del linguaggio ۱۹۸۴
    حدود تأویل | I limiti dell'interpretazione ۱۹۹۰
    ایمان یا بی‌ایمانی | In cosa crede chi non crede?۱۹۹۶- به‌همراه کارلو ماریا مارتینی

قصه‌های کودکان

    سه فضانورد (با ترجمهٔ رضا علیزاده و ازطرف انتشارات کاروان در ایران منتشر شده‌است.)

فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ

در این مقاله فهرست های «پرفروش ترین کتاب های تک مجلد و مجموعه کتاب»، به روز و در تمامی زبان ها آورده شده است. منظور از «پرفروش» رقم تخمینی تعداد نسخه های فروخته شده ار تیراژ کتاب کتاب –و نه تعداد کتاب چاپ شده و موجود- است. کتاب های کمیک و آموزشی در این فهرست آورده نشده اند. کتاب ها بر اساس بیشترین تعداد فروش تخمینی و بر پایه منابع قابل اعتماد و مستقل دسته بندی شده اند.

کتاب های دینی، مخصوصا قرآن و انجیل، احتمالا پرتیراژترین کتاب های چاپ شده هستند اما پیدا کردن آمار قابل اعتماد برای تعداد فروش آنها تقریبا غیرممکن است. تعداد چاپ های بسیاری از این کتاب ها گمشده و یا توسط ناشران مستقل یا ناموثق به چاپ رسیده اند و همین طور بسیاری ار نسخه های قرآن و انجیل چاپ شده به جای فروش، رایگان در اختیار مردم قرار داده شده است. به همین ترتیب بسیاری از کتاب های سیاسی از جمله آثار مائو تسه‌تونگ و آدولف هیتلر. به همین خاطر نمی توان حدس زد که تعداد چاپ اینگونه کتاب ها و همچین تعداد فروش آنها چقدر بوده است. به این دلایل، این کتاب ها از فهرست زیر حذف شده اند.

پرفروش‌ترین کتاب‌های تک‌جلدی جهان، شازده کوچولو و داستان دو شهر با فروش بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه هستند. پرفروش‌ترین کتاب چند جلدی جهان مجموعهٔ هری پاتر با فروش کلی ۴۵۰ میلیون نسخه می‌باشد.

محتویات

    ۱ فهرست پرفروش ترین کتاب های تک مجلد
        ۱.۱ بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه
        ۱.۲ بین ۵۰ میلیون و ۱۰۰ میلیون نسخه
    ۲ منابع و پانویس

فهرست پرفروش ترین کتاب های تک مجلد
بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه
کتاب     عنوان اصلی     نویسنده(ها)     گونه     زبان اصلی     چاپ اول     فروش تقریبی
«داستان دو شهر»     A Tale of Two Cities     چارلز دیکنز     رمان تاریخی     انگلیسی     ۱۸۵۹     ۲۰۰میلیون[۱]
«شازده کوچولو»     Le Petit Prince     آنتوان دوسنت اگزوپری     فانتزی     فرانسوی     ۱۹۴۳     ۲۰۰میلیون[۲]
«ارباب حلقه ها»     The Lord Of The Rings     جی.آر.آر تالکین     خیال پردازی حماسی     انگلیسی     ۱۹۵۴-۱۹۵۵     ۱۵۰ میلیون[۳]
«هابیت»     The Hobbit     جی.آر.آر تالکین     فانتزی کودکانه     انگلیسی     ۱۹۳۷     ۱۰۰ میلیون[۴]
«رویای تالار سرخ»     红楼梦     کائو ژوکین     حماسه خانوادگی     چینی     ۱۷۵۹-۱۷۹۱     ۱۰۰ میلیون[۵]
«ده بچه زنگی»     Ten Little Niggers     آگاتا کریستی     کار آگاهی     انگلیسی     ۱۹۳۹     ۱۰۰ میلیون[۶]

نکته: ارباب حلقه ها توسط بسیاری از مردم یک کتاب واحد محسوب میشود. زیرا توسط نویسنده برای تک جلد بودن برنامه ریزی و نوشته شده است. عده ای دیگر بر این باورند که ارباب حلقه ها یک مجوعه کتاب است چرا که در سه مجلد (یاران حلقه، دو برج و بازگشت شاه) انتشار یافته است. این کار به دلیل کمبود کاغذ در زمان بعد از جنگ و بهینه کردن آمار فروش در زمان چاپ جلد اول توسط ناشر اتفاق افتاد. در چاپ های بعدی، کتاب چند بار به صورت تک جلد چاپ شد و در حداقل یک مورد، به صورت هفت جلدی به چاپ رسید.[۷]
بین ۵۰ میلیون و ۱۰۰ میلیون نسخه
کتاب     عنوان اصلی     نویسنده(ها)     زبان اصلی     چاپ اول     فروش تقریبی
«شیر٬ جادوگر و جالباسی»     The Lion، the Witch and the Wardrobe     سی اس لوئیس     انگلیسی     ۱۹۵۰     ۸۵ میلیون[۸]
«او، تاریخچه ماجراجویی»     She: A History of Adventure     هنری رایدر هگارد     انگلیسی     ۱۸۸۷     ۸۳ میلیون [۹]
«راز داوینچی»     The Da Vinci Code     دن براون     انگلیسی     ۲۰۰۳     ۸۰ میلیون [۱۰]
«فکر کن و پولدار شو»     Think and Grow Rich     ناپلئون هیل     انگلیسی     ۱۹۳۷     ۷۰میلیون [۱۱]
«هری پاتر و جام آتش»     Harry Potter and the Goblet of Fire     جوآن رولینگ     انگلیسی     2000     66میلیون
«هری پاتر و شاهزاده دورگه»     Harry Potter and the Half-Blood Prince     جوآن رولینگ     انگلیسی     2005     65میلیون
«ناتور دشت»     The Catcher in the Rye     جروم دیوید سالینجر     انگلیسی     ۱۹۵۱     ۶۵ میلیون[۱۲]
«کیمیاگر»     O Alquimista     پائولو کوئلیو     پرتغالی     ۱۹۸۸     ۶۵ میلیون[۱۳]
«پله هایی به سوی مسیح»     Steps To Christ     الن جی. وایت     انگلیسی     ۱۸۹۲     ۶۰ میلیون[۱۴]
«هری پاتر و زندانی آزکابان»     Harry Potter and the Prisoner of Azkaban     جوآن رولینگ     انگلیسی     1999     55میلیون
«هری پاتر و محفل ققنوس»     Harry Potter and the Order of the Phoenix     جوآن رولینگ     انگلیسی     2003     55میلیون
«لولیتا»     Lolita     ولادیمیر ناباکوف     انگلیسی     ۱۹۵۵     ۵۰ میلیون[۱۵]
«هایدی»     Heidis Lehr- und Wanderjahre     یوهانا اشپیری     آلمانی     ۱۸۸۰     ۵۰ میلیون[۱۶]
«کتاب عام کودک و پرستاری کودکان»     The Common Sense Book of Baby and Child Care     بنجامین اسپاک     انگلیسی     ۱۹۴۶     ۵۰ میلیون[۱۷]
«آن شرلی در گرین گیبلز»     Anne of Green Gables     لوسی ماد مونتگمری     انگلیسی     ۱۹۰۸     ۵۰ میلیون[۱۸]
«زیبای سیاه»     Black Beauty: His Grooms and Companions: The autobiography of a horse     آنا سیول     انگلیسی     ۱۸۷۷     ۵۰ میلیون[۱۹]
«نام گل سرخ»     Il Nome della Rosa     اومبرتو اکو     ایتالیایی     ۱۹۸۰     ۵۰ میلیون

سیلاب بهاری

سیلاب بهاری (به روسی: Вешние воды) نام یک کتاب ادبی است که توسط ایوان تورگنیف، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.

ایوان تورگنیف

ایوان سرگئی‌یویچ تورگنیف (به روسی: Ива́н Серге́евич Турге́нев) (زاده (۹ نوامبر ۱۸۱۸ در استان اریول، روسیه - درگذشته ۳ سپتامبر ۱۸۸۳ در بوگیوال؛ حوالی پاریس) رماننویس، شاعر و نمایش‌نامهنویس روس بود که نخستین بار توسط او کشورهای غربی با ادبیات روسی، آشنا شدند. آثار او تصویری واقع‌گرایانه و پرعطوفت از دهقانان روس و بررسی تیزبینانه‌ای از طبقه روشنفکر جامعه روسیه که در تقلای سوق دادن کشور به عصری نوین بودند، ارائه می‌دهد[۱].

ایوان تورگنیف» Ivan Turgenev رمان نویس مشهور روسی در نهم نوامبر ۱۸۱۸ در «اورال» به دنیا آمد و در سوم سپتامبر ۱۸۸۳ در سن شصت و پنج سالگی درفرانسه درگذشت.او به یک خانواده اشرافی روسیه متعلق بود. اجدادش از شخصیت های معروف روس بودند. گفته شده سنگین‌ترین مغز سالم جهان، متعلق به اوست که ۲۰۱۲ گرم وزن داشته است.

پدر وی در ارتش روس مقام سرهنگی داشت. این مرد در سال ۱۸۲۰ وقتی «ایوان» دو ساله بود زن و سه پسرش را به اروپا غربی برد و به گردش در کشورهای این منطقه پرداخت. در بازگشت به روسیه «تورگنیف» مانند دیگر مَلاک زادگان روس در نزد استادان و آموزگاران مجرب تعلیم و تربیت یافت. او زبان روسی را خیلی دوست می داشت و همیشه از این که استادان، زبان مادری اش را به او یاد نمی‌دادند متاسف بود، اما سرانجام به وسیله یکی از دهقانان املاک پدر توانست یک کتاب روسی به دست آورد و با شوق بسیار بخواند. ایوان در شانزده سالگی به دانشگاه مسکو رفت. اما در سال ۱۸۳۵ او را به دانشگاه «سن پترزبورگ» منتقل ساختند. آنجا در رشته زبان شناسی به تحصیل پرداخت ودر این زمان احساس کرد که می خواهد چیز بنویسد و به نویسندگی بپردازد. او نخست با تقلید از یکی از آثار «بایرون» شاعر بزرگ انگلیسی یک قطعه شعر خوب سرود اما استادش بدون آن که او را رسوا سازد به او گفت: «فکر می کنم تو می توانی چیزی شوی»!و در این زمان تشجیع شد و در روزنامه ها آثار شعری خود از جمله «کاج کهن» را منتشر ساخت.

محتویات

    ۱ سفر به المان
    ۲ بازگشت به روسیه
    ۳ سفر به فرانسه
    ۴ سبک
    ۵ آثار
        ۵.۱ رمان‌ها
        ۵.۲ داستان کوتاه
        ۵.۳ نمایشنامه‌ها
    ۶ پانویس
    ۷ منابع

سفر به المان

در سال ۱۸۳۸ به برلین رفت چون تصور می کرد که تحصیل حقیقی در خارج از روسیه میسر است. وی در آنجا دو سال به فلسفه و زبان های قدیمی وتاریخ پرداخت. تورگنیف در این دوره سخت تحت تاثیر افکار فیلسوف آلمانی «هگل» قرار گرفت. او بدین ترتیب خود را از زیر بار افکار نژاد اسلاو خارج ساخت و به افکار غربی ها گروید و تا آخر عمر غربی می اندیشید.
بازگشت به روسیه

وی در بازگشت به روسیه یکراست به «مسکو» رفت، چون مادرش که زن تندخو و دیکتاتوری بود در مسکو زندگی می کرد. تورگنیف داستان های زیادی درباره رفتار خشن مادرش با دهاقین روسی تعریف کرده است. او در سال ۱۸۴۳ یک داستان شعر منتشر کرد و چنانکه در خاطراتش می نویسد با انتشار آن پای در اقلیم ادبیات گذاشت. «بلینسکی» نقاش بزرگ روس اولین اثر او را پسندید.

تورگنیف می گوید: ستایش بلینسکی بیشتر مرا دست پاچه کرد ... من هر جا می رفتم تکذیب می کردم که من آن اثر را منتشر کرده‌ام . نخستین اثر منثور او کتابی به نام «خاطرات یک ورزشکار» بود که بین سال های ۱۸۴۱ تا ۱۸۵۰ نوشته شد، وی در این کتاب وضع بد زندگی دهاقین روسیه را مورد تنقید قرار داد و آن را سخت کوبید. مقامات دولت تزاری از انتشار این کتاب رنجیدند اما بهانه ای برای بازداشت وی پیدا نکردند. ولی وقتی او در مقاله ای، از «گوگول» نویسنده روسی تمجید کرد او را یکماه به زندان انداختند و بعد تبعیدش کردند. او از این دوره برای مطالعه و نگارش استفاده زیادی کرد و در این زمان «آشیانه یک اشراف زاده» و «پدران و پسران» را نگاشت .
سفر به فرانسه

در سال ۱۸۴۷ رمان خود وکالینچ، قسمت نخست از حکایات یکنفر شکارچی را نوشت. در سال ۱۸۶۴ در «ایالت باد» و در سال ۱۸۷۱ در پاریس مستقر گردید.

نویسندگان ناتورالیست فرانسوی و موپاسان و «ژرژساند» مخصوصاً فلوبر آشنا شد و محفلی ادبی به اتفاق هم در رستوران «ماینی» تشکیل دادند و چون خوش سخن بود توانست با زحمت فراوان روسیه و ادبیات آن را به پاریس بشناساند و مردم را به آثار ادبی روس علاقه‌مند کند. وی در سال ۱۸۶۲ در «بادن بادن» آلمان خانه بزرگی خریده بود و تا سال ۱۸۷۰ در آنجا زیست و چون مدتی در فرانسه زیسته بود بسیاری از داستان هایش را در اصل به زبان فرانسه نوشته است. ا
سبک
ایوان تورگنیف در اواخر عمر خود

این نویسنده ی اجتماعی روسی وضع زندگی هم میهنان خود را که اکثریت آنان از زارعین و طبقات ملی بودند در نوشته های خود توصیف کرده و حقایق تلخ و واقعیات ناگوار زندگی طبقات محروم را نشان داده است. کتاب های معروف او چون «یادداشتهای یک شکارچی» و «مین بکر» و غیر انتقاد شدیدی از ژریم غلامی دهقانان است که در دوره تزاری معمول بود. «آبهای بهاری»، «آسیه و اولین عشق»، «آدم زیادی»، «در آستانه فردا» ، «مومو» ، «رودن» از جمله کتاب های اوست. تورگنیف مرد مؤدب وخوش مشربی بود و در اثر ابتلا به به سرطان درگذشت.

تورگنیف سال‌های زیادی را در اروپای غربی گذراند چرا که او به عنوان یک لیبرال از یکسو شاهد حکومت تزاری ارتجاعی رومانف‌ها در وطنش بود و از سوی دیگر در محافل هنری و علمی روسیه نیز روح انقلابی‌گری رادیکال را در جریان می‌دید[۲].

پدرش سرهنگ ارتش تزاری بود و وقتی او شانزده ساله بود درگذشت. او در دانشگاه‌های مسکو، سن پترزبورگ و برلین در رشته‌های ادبیات کلاسیک، ادبیات روس، زبان شناسی و فلسفه تحصیل کرد[۳].

او در ابتدا با لئو تولستوی و فئودور داستایوسکی رابطه دوستانه‌ای داشت، اما بعدها این رابطه به کدورت انجامید، در حدی که در سال ۱۸۷۳ تولستوی به او پیشنهاد دوئل داد[۳].
آثار
رمان‌ها

    رودین (۱۸۵۶)[۴] ترجمه آلک قازاریان انتشارات اساطیر
    آشیانه نجبا (۱۸۵۹)[۵] ترجمه محمود محرر خمامی تحت عنوان آشیانه اشراف
    در شرف وقوع (۱۸۶۰)[۶] ترجمه عباس خلیلی تحت عنوان قبل از ماجرا. این رمان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید قرار دارد.
    پدران و پسران (۱۸۶۲) ترجمه مهری آهی انتشارات ناهید. این رمان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید و همچنین لیست روزنامه گاردین (۱۰۰۰ رمان که هر شخص باید بخواند) قرار دارد.
    دود (۱۸۶۷)
    خاک بکر (۱۸۷۷) ترجمه عبدالرحمن رزندی انتشارات امیرکبیر. این رمان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید قرار دارد.
    مرداب آرام مرداب آرام نام یک کتاب ادبی است که توسط ایوان تورگنیف، نویسندهٔ اهل روسیه نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است

داستان کوتاه
ایوان تورگنیف، نویسنده روس

    خاطرات مرد زیادی (۱۸۵۰) ترجمه عباس باقری تحت عنوان آدم زیادی نشر علم
    زن روستایی
    خاطرات یک شکارچی (۱۸۵۲)[۷][۸] ترجمه کامل این مجموعه داستان توسط محمود محررخمامی نشر تیراژه و ترجمه گزیده توسط بهزاد برکت تحت عنوان شکارچی در سایه روشن زندگی نشر البرز
    یاکوف پاسینکف (۱۸۵۵)
    فاوست (۱۸۵۵)
    آسیه و اولین عشق (۱۸۵۸)
    نخستین عشق (۱۸۶۰)ترجمه ولی‌الله شادان انتشارات فرزان روز و همچنین ترجمه عبدالحسین نوشین در کتاب سه داستان عاشقانه (شامل دو داستان سیلاب بهاری و آسیه نیز می باشد)
    شاه لیر استپ‌ها (۱۸۷۰) این داستان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید قرار دارد.
    سیلاب بهاری (۱۸۷۲) این داستان در لیست ۱۰۰۱ کتاب که باید قبل از مرگ بخوانید قرار دارد.
    سرود عشق ظفرمند (۱۸۸۱)
    قصه‌های اسرارآمیز (۱۸۸۳)

نمایشنامه‌ها
پیکره ایوان تورگنیف در میدان مانژیانا، سن پترزبورگ

    یک کار شتابزده (۱۸۴۳)
    گفتگو در بزرگراه (۱۸۵۰)
    بزدنژ (۱۸۴۶)
    ابله سرنوشت (۱۸۵۲)
    یک ماه در روستا (۱۸۵۵)
    شامگاهی درسورنتو (۱۸۸۲)

۱۸۸۳ (میلادی)

زادروزها

    ۳ ژوئیه، فرانتس کافکا نویسندهٔ چکی
    عبدالحسین تیمورتاش

درگذشت‌ها

    ۱۳ فوریه، ریچارد واگنر آهنگساز آلمانی
    ۱۴ مارس، کارل مارکس فیلسوف آلمانی
    ۳۰ آوریل، ادوار مانه نقاش فرانسوی
    ۳ سپتامبر، ایوان تورگنیف نویسندهٔ روسی

۱۹۵۵ (میلادی)

رویدادها

    ۱۷ ژوئیه: گشایش دیسنی‌لند

زادروزها
ژانویه

    ۱ ژانویه - ماریو آندریاچیو، فیلمساز استرالیایی.
    ۲ ژانویه - تکس براشیر، صداپیشه آمریکایی.
    ۶ ژانویه - روان اتکینسون، بازیگر و کمدین انگلیسی.
    ۱۲ ژانویه - روکن اوبانون، نویسنده و تهیه کننده آمریکایی.
    ۱۳ ژانویه - جی مک اینرنی، نویسنده آمریکایی.
    ۱۵ ژانویه - نایجل بنسون، نویسنده و طراح بریتانیایی.
    ۱۷ ژانویه - استیو ارل، آهنگ‌ساز آمریکایی.
    ۱۸ ژانویه - کوین کاستنر، بازیگر آمریکایی.
    ۱۹ ژانویه - سیمون راتل، رهبر ارکستر آمریکایی.
    ۲۵ ژانویه - تری چایمس، طبال بریتانیایی.
    ۲۶ ژانویه - ادی وان هالن، آهنگ‌ساز هلندی.
    ۲۷ ژانویه - جان رابرتز، رئیس دیوان عالی ایالات متحده ارمیکا.
    ۲۷ ژانویه - الکساندر استوارت، نویسنده بریتانیایی.
    ۲۸ ژانویه - نیکلا سارکوزی، رئیس جمهور فرانسه.

مه

    ۱۸ مه - ونسانت دو وینیو، بیو-شیمیدان آمریکایی.
    ۲۰ مه - زبیگنف پرایزنر، آهنگ‌ساز لهستانی .


ژوئیه

    ۲۱ ژوئیه _ آصف علی زرداری، رئیس جمهور پاکستان.

درگذشت‌ها
ژانویه

    ۷ ژانویه - آرتور کیت، کالبدشناس و مردم‌شناس اسکاتلندی , (زاده ۱۸۸۶)
    ۱۳ ژانویه - یوری ایلان، گروهبان وظیفه در نیروهای دفاعی اسرائیل , (زاده ۱۹۳۵ (میلادی))
    ۳۱ ژانویه - موسی مرزوق، یهودی مصری , (زاده ۱۹۲۶)

فوریه
مارس

    ۶ مارس - محمدامین رسول‌زاده، از بنیانگذاران جمهوری آذربایجان و نخستین رییس جمهور آذربایجان (زاده ۱۸۸۴)
    ۹ مارس - ماتیو هنسون، کاشف سیاه پوست آمریکایی قطب شمال , (زاده ۱۸۶۶)
    ۱۱ مارس - الکساندر فلمینگ، و کاشف پنی‌سیلین، برنده جایزه جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی سال ۱۹۴۵ (زاده ۱۸۸۱)
    ۱۲ مارس - چارلی پارکر، نوازنده ساکسوفون آلتو و جاز , (زاده ۱۹۲۰)

آوریل

    ۱۷ آوریل - جرج هاو، معمار آمریکایی , (زاده ۱۸۸۶)
    ۱۸ آوریل - آلبرت اینشتین، فیزیکدان آلمانی، برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۲۱ , (زاده ۱۸۷۹)

مه
ژوئن
ژوئیه

    ۲۳ ژوئیه - احمد قوام، سیاستمدار ایرانیِ , (زاده ۱۸۷۶)

اوت

    ۲ اوت - والاس استیونز، شاعر آمریکایی , (زاده ۱۸۷۹)
    ۱۲ اوت - جیمز بچلر سامنر، شیمیدان آمریکایی, برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۴۶ (زاده ۱۸۸۷)
    ۱۲ اوت - توماس مان، نویسنده آلمانی , (زاده ۱۸۷۵)
    ۱۴ اوت - هربرت پوتنام، هشتمین کتابدار کتابخانه ملی کنگره آمریکا , (زاده ۱۸۶۱)


سپتامبر

    ۳۰ سپتامبر - جیمز دین، بازیگر آمریکایی , (زاده ۱۹۳۱)

اکتبر
نوامبر

    ۱۵ نوامبر - چارلز تامسون ریس ویلسون، فیزیک‌دان و هواشناس اسکاتلندی, برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۲۷ (زاده ۱۸۶۹)
    ۲۷ نوامبر - آرتور هونگر، آهنگساز سوئیسی-فرانسوی , (زاده ۱۸۹۲)

دسامبر

    ۱۵ دسامبر - هوراس مک‌کوی، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی , (زاده ۱۸۹۷)
    ۲۱ دسامبر - گارگین نژده، سیاست‌مدار، فدایی، متفکر سیاسی ارمنی و یکی از رهبران فدراسیون انقلابی ارمنی , (زاده ۱۸۸۶)


نامعلوم

    آرتور میلسپو، حقوقدان و کارشناس مالی آمریکایی , (زاده ۱۸۸۳)
    حقی العظم، سیاستمدار سوری و نخست‌وزیری سوریه , (زاده ۱۸۶۴)
    اشرف‌الملوک فخرالدوله، از بانوان پرنفوذ روزگار قاجاری (زاده ۱۸۸۳)

عملیات آخوندک

عملیات آخوندک (به انگلیسی: Operation Praying Mantis) حملهٔ نیروی دریایی آمریکا به دو سکوی نفتی ایران در اواخر جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۷ است که به تلافی برخورد یک مین دریایی رهاشده از کشتی مین‌گذار ایران اجر به ناوچهٔ آمریکایی ساموئل بی. رابرتز (به انگلیسی: USS Samuel B. Roberts) اجرا شد. به دنبال این حمله نیروی دریایی دو کشور با یکدیگر درگیر شدند که خسارت‌های فراوانی به نیروهای ایران وارد شد.

محتویات

    ۱ توان رزمی ارتش آمریکا در عملیات
    ۲ شرح نبرد
    ۳ پس از نبرد
    ۴ پی آمد
    ۵ دیوان دادگستری بین‌المللی
    ۶ جستارهای وابسته
    ۷ منابع
    ۸ پیوند به بیرون

توان رزمی ارتش آمریکا در عملیات

نیروی دریایی آمریکا در این عملیات نیروهای مشارکت‌کننده را به ۳ گروه تقسیم کرد:[۱]

۱-گروه عملیات سطحی براوو شامل:

    USS Merrill (DD-976) ناوشکن
    USS Lynde McCormick (DDG-8) ناوشکن
    USS Trenton (LPD-14) کشتی آبی خاکی
    Marine Air-Ground Task Force (MAGTF) 2-88

۲-گروه عملیات سطحی چارلی شامل:

    USS Wainwright (DLG/CG-28) ناو
    USS Bagley (FF-1069) ناوچه
    USS Simpson (FFG-56) ناوچه
    SEAL platoon

۳-گروه عملیات سطحی دلتا شامل:

    USS Jack Williams (FFG-24) ناوچه
    USS O’Brien (DD-975) ناوشکن
    USS Joseph Strauss (DDG-16) ناوشکن

شرح نبرد

در ۲۹ فروردین ۱۳۶۷ نیروهای نظامی آمریکا با چند گروه سطحی نبرد را آغاز کردند. ابتدای کار هجوم به دو سکوی نفتی ایران بود. عملیات با هماهنگی نیروی هوایی امریکا از ناو هواپیمابر «یواس اس انترپرایز» آمریکا و دو گروه سطحی آغاز شد. گروهی به همراه دو ناوشکن و یک کشتی تدارکاتی آبی-خاکی به سکوی نفتی ساسان (سلمان) هجوم بردند، گروه دیگر هم -که یک ناو موشک انداز و دو ناوچه بود- به سکوی نفتی سیری حمله کردند. تفنگداران دریایی آمریکا از شاخهٔ واکنش سریع به سکوی نفتی ساسان حمله کردند و شروع به جمع‌آوری مدارک و کارگذاشتن مواد منفجره برای از کار انداختنش کردند.
نیروهای دریایی آمریکا در حال بررسی ادوات جنگی ایران بر روی سکوی نفتی ساسان

ایران با اعزام قایق‌های تندرو بوگهامار و حمله به چند هدف متفاوت، کشتی‌ای تدارکاتی با پرچم آمریکا و کشتی‌ای با پرچم پاناما در خلیج فارس به این حمله پاسخ گفت. سپس هواپیماهای آ-۶ای آمریکا با راهنمایی ناوچه‌های آمریکایی به سوی قایق‌های تندرو رفت. هواپیماها چند بمب خوشه‌ای راک‌آی به قایق‌های تندرو انداخته، یکی را غرق کرد و به چندی آسیب رساند که پس از خسارت دیدن به جزیره ابوموسی پناه بردند.

سپس قایق توپ دار کلاس کمان جوشن، به کارزار آمد و چند «موشک هارپون» به‌سوی ناو آمریکایی «واین رایت» (به انگلیسی: USS Wainwright) پرتاب کرد، در پاسخ ناوچه «سیمپسون» (به انگلیسی: USS Simpson) چهار موشک ریم-۶۶ استاندارد انداخت و در همین میان «وین رایت» هم با پرتاپ دو «موشک استاندارد» این حمله را پی گرفت. سازهٔ اصلی کشتی ویران شد و باعث شد فوری غرق شود. ناوچه «بیگلی» (به انگلیسی: USS Bagley) آمریکا هم یک فروند «هارپون» بدان شلیک کرد که بدان نخورد. سه کشتی آمریکا با نزدیک شدن به جوشن با استفاده از آتش‌بار توپخانه غرقش کردند.

دو فروند «اف-۴» نیروی هوایی به «وین رایت» نزدیک شده، که با پرتاب چند فروند «موشک استاندارد» از منطقه گریختند.

هنگامی که ناوچه سهند که از بندر عباس حرکت کرده بود به کشمکش با چند واحد سطحی نیروهای دریایی آمریکا رفت، هواپیماهای اینترودر که داشتند گشت‌زنی مراقبتی برای «جوزف استراس» (به انگلیسی: Uss joseph struss) آمریکا می‌کرد، ناوچه را ردیابی کردند.
ناوچهٔ سهند که پس از حمله در تاریخ ۲۹ فروردین ۱۳۶۷ برابر ۱۸ آوریل سال ۱۹۸۸ میلادی می‌سوزد

ناوچه سهند چند موشک به هواپیماهای «اینترودر» شلیک کرد که هواپیماها با دو موشک «هارپون» و چهار «بمب هدایت لیزری» اسکیپر پاسخ گفتند؛ ناوشکن «جوزف استراس» هم یک موشک هارپون. بیشتر سلاح‌های شلیک‌شده به کشتی ایرانی خورد، شعله‌های آتش از عرشهٔ سهند به آسمان سرکشید و رفته‌رفته به مخزن مهمات کشتی رسید و ترکید و کشتی را غرق کرد.

با وجود غرق شدن سهند یکی از پیشرفته‌ترین کشتی‌های ناوگان ایران، ایرانیان همچنان به نبرد ادامه دادند، کمی بعدتر در همان روز، خواهر خواندهٔ سهند ناوچه سبلان به کارزار آمد و با آتش چند فروند موشک زمین‌به‌هوا به اینترودرها بهشان حمله کرد. اینترودر با پرتاب یک «بمب هدایت‌شوندهٔ لیزری» به سبلان کشتی را کامل از کار انداخت که حتی نمی‌توانست حرکت کند که البته بعد یدک‌کش‌های ایرانی به بندر عباس بازش گرداند. در این هنگام مقامات ارشد در «واشنگتن» که در جریان بودند به واحدهای آمریکایی دستور دادند که نبرد را ترک کنند. فرمانده اول ناوچهٔ سهند ناخدا بهروز شاهرخ‌فر و فرمانده دوم ناخدا علی‌رضایی بود.

در جریان این درگیری ۴۵ تن از خدمهٔ ناوچه سهند و ۱۱ تن قایق توپدار جوشن کشته شدند و نیز ۲۲ نفر از خدمهٔ سهند به شدت مجروح گشتند.[۲]
پس از نبرد
بنای یادبود کشتگان ایران در عملیات آخوندک در بهشت‌زهرای تهران

با انجام عملیات واحدهای ناوگان آمریکا خسارات زیادی به نیروی دریایی ایران و تجهیزات استراق سمع بر دو سکوی نفتی ایرانی وارد کردند. البته سبلان در ۱۹۸۹ (۱۳۶۷ یا ۶۸) تعمیر شد و بعد از آن زمان به‌روز شده‌است و همچنان در خدمت نیروی دریایی است. سکوهای نفتی هم تعمیر شده کار می‌کند.

در این عملیات دو تن از خلبانان بالگرد کبرای توپ‌دار آمریکایی نیز کشته شدند. کبرا از متعلقات «ترینتون» (به انگلیسی: USS Trenton) آمریکایی بود که هنگام پرواز پیرامون وین رایت در ۲۴ کیلومتری جنوب غربی جزیره ابوموسی کمی پس از تاریکی سقوظ کرد. لاشهٔ دو خلبان را غواصان نیروی دریایی آمریکا در ماه اردیبهشت یا خرداد پیدا کردند، بدنهٔ بالگرد هم کمی بعدتر در آن ماه از آب بیرون کشیدند. منبع‌های رسمی نیروی دریایی آمریکا گفته‌اند که هیچ نشانه‌ای از برخورد بر روی بدنه بالگرد به چشم نخورده‌است و احتمالاً بالگرد برای گریز از آتش نیروهای ایران افتاده‌است.
ساموئل بی. رابرتز در جابه‌جایی پس از برخورد آتش بدان‌ها

یک ماه پس از آن ناو موشک‌انداز «وینسنز» (به انگلیسی: USS Vincennes) برای مراقبت برای بیرون رفتن ساموئل بی رابرتز و افزایش توان نظامی آمریکا پس از درگیری‌های متناوب با ایران به منطقه احضار شد. تنش فوق‌العاده باعث شد تا خدمه وینسنز به‌سوی هواپیمای پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر در پروازی تجاری عادی شلیک کنند که باعث کشته شدن ۲۹۵ نفر سرنشینان غیرنظامی و خدمه این هواپیما در ۱۲ تیر انجامید. پنتاگون تحقیقاتی را در باره این حادثه انجام داد که با گذشت بیش از ۲۰ سال هنوز گزارش این تحقیقات برای عموم منتشر نشده است. دولت آمریکا، مدعی شد که خدمه ناو امریکایی هواپیمای ایرباس ایران ایر را به اشتباه هواپیمای اف-۱۴ متعلق به نیروی هوایی ایران تشخیص داده اند و دولت ایران را در این اشتباه شریک دانست. دولت ایران هنوز بر این ادعا تاکید دارد که وینسنز با علم بر این که هواپیما غیرنظامی است آن را هدف قرار داده‌است.
پی آمد

به گفته علی‌اصغر کاظمی استاد علوم سیاسی و دریابان سابق، این عملیات باعث شد تا نیروی دریایی ایران استراتژی جنگی خود را تغییر داده و یک راهبرد چریکی را انتخاب کند. چراکه ایرانی ها متوجه شد در یک نبرد کلاسیک در برابر نیروی دریایی ایالات متحده٬ نمی‌تواند نیروی خود را حفظ کند.[۳]
دیوان دادگستری بین‌المللی

در ۶ نوامبر ۲۰۰۳ دیوان دادگستری بین‌المللی دادخواست ایران برای دریافت خسارت تحت این عنوان که ایالات متحده پیمان دوستی دو کشور در سال ۱۹۵۵ را زیر پا گذاشته را رد کرد. این دادگاه همچنین دادخواست متقابل ایالات متحده مبنی بر خیانت ایران به پیمان فوق را رد کرد.

سهند (ناوچه کلاس موج)

سهند سومین ناوچه کلاس موج است که توسط نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران طراحی و ساخته شده‌است. از سازه این کشتی در شهریور ماه سال ۱۳۹۱ رونمایی شد.[۱][۲]

این کشتی سومین نمونه از کلاس خود است و پس از جماران و دماوند (ولایت) ساخته شده است. رسانه‌های دولتی ایران از شناورهای این کلاس تحت عنوان ناوشکن و گاهی رزم‌ناو یاد می‌کنند، اما بر اساس سیستم طبقه‌بندی تمامی کشورهای دیگر دنیا این شناورها یک ناوچه سبک محسوب می‌شوند.[۳]
خصوصیات

به گفته مقامات ایرانی جنس به کار گرفته شده برای سازه این شناور یک جنس بخصوص و ویژه با قابلیت رادارگریزی است و این کشتی جنگی به سامانه‌های الکترونیکی و دفاعی مدرن و به‌روز، تجهیز شده‌است.[۱]

همچنین ساخت سهند به لحاظ زمانی یک پنجم زمان ساخت ناوشکن جماران طول کشیده‌است.[۱]

این شناور به یاد ناوچه سهند کلاس الوند که در سال ۶۷ در جریان عملیات آخوندک با ناوگان دریایی آمریکا در خلیج فارس درگیر شده و در این عملیات غرق شد، «سهند» نام گرفته‌است.