پولمن، واشینگتن

پولمن (به انگلیسی: Pullman) شهری در شهرستان ویتمن ایالت واشنگتن است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۹۷۹۹ نفر جمعیت داشته است.

دانشگاه ایالتی واشینگتن

دانشگاه ایالتی واشینگتن (به انگلیسی: Washington State University) یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا بوده و در پولمن، واشینگتن واقع است.

دانشگاه بزرگترین دانشگاه از لحاظ وسعت می‌باشد و در بیش از ۲۰۰ رشته مختلف تحصیلی فعالیت دارد، همچنین یکی از ۹۶ دانشگاهی است در بین دانشگاه‌های خصوصی و عمومی که دارای فعالیت‌های بالا در زمینه تحقیقات دارد.

ایالت واشینگتن

ایالت واشنگتن (به انگلیسی: Washington state) از ایالت‌های غرب آمریکا است. پایتخت آن الیمپیا و شهرهای مهم آن سیاتل و سپوکین هستند.

پارک ملی المپیک، پارک ملی کوه رینیر، و پارک ملی کسکیدز شمالی در این ایالت قرار دارد.

محتویات

    ۱ اقتصاد
    ۲ مشاهیر
    ۳ دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی
    ۴ پیوند به بیرون
    ۵ منابع

اقتصاد

در سال ۲۰۱۲، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۴۱۲,۹۰۶ میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور اتریش (۳۹۴,۴۵۴ میلیارد دلار) بود.[۳]
مشاهیر

از افراد مشهور این سرزمین می‌توان کنی جی، کرت کوبین٫ بیل گیتس٫ و جیمی هندریکس را نام برد.
دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی

آزمایشگاه ملی شمالغربی پاسیفیک در این ایالت قرار دارد. از دانشگاه‌های مشهور این ایالت می‌توان به موسسات زیر اشاره کرد:

    دانشگاه واشینگتن
    دانشگاه ایالتی واشینگتن

منطقه شهری

منطقهٔ شهری (به انگلیسی: Metropolitan area) متشکل شده‌است از یک هستهٔ پرجمعیت شهری با درجهٔ اشتغال بالا به همراه حومهٔ آن که از لحاظ اجتماعی و اقتصادی توسط رفت‌وآمد با هستهٔ مرکزی شهری در ارتباط است. از منطقهٔ شهری با عنوان‌های دیگری نظیر کمربند شهری و بازار کار منطقه نیز نام برده می‌شود.

پهنهٔ کلانشهری از مفاهیم مهم برای سنجش بزرگترین شهرهای دنیاست. این مفهوم مبنتی بر گسترهٔ بازار کاری است که به نوعی به عنوان هستهٔ اشتغال (ناحیه‌ای با انبوهی از مشاغل در دسترس) و نواحی مجاور آن تعریف می‌شود که گره‌های ارتباطی مستحکمی با هسته دارد. [۱]

محتویات

    ۱ منطقه‌های شهری جهان به ترتیب جمعیت
    ۲ منطقه‌های شهری جهان به ترتیب تولید ناخالص داخلی یا GDP
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ پانویس
    ۵ منابع

منطقه‌های شهری جهان به ترتیب جمعیت

این ترتیب بر اساس آمارهای سال ۲۰۱۰ میلادی تنظیم شده‌است.
ترتیب     منطقه شهری     جمعیت     کشور
۱     توکیو     ۳۶٬۶۶۹٬۰۰۰      ژاپن
۲     دهلی     ۲۲٬۱۵۷٬۰۰۰      هند
۳     سائوپائولو     ۲۰٬۲۶۲٬۰۰۰      برزیل
۴     بمبئی     ۲۰٬۰۴۱٬۰۰۰      هند
۵     مکزیکوسیتی     ۱۹٬۴۶۰٬۰۰۰      مکزیک
۶     نیویورک     ۱۹٬۴۲۵٬۰۰۰      ایالات متحده آمریکا
۷     شانگهای     ۱۶٬۵۷۵٬۰۰۰      چین
۸     کلکته     ۱۵٬۵۵۲٬۰۰۰      هند
۹     داکا     ۱۴٬۶۴۸٬۰۰۰      بنگلادش
۱۰     کراچی     ۱۳٬۱۲۵٬۰۰۰      پاکستان
منطقه‌های شهری جهان به ترتیب تولید ناخالص داخلی یا GDP

این ترتیب بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۸ میلادی تنظیم شده‌است.[۲]
ترتیب     منطقه شهری     کشور     GDP
(برحسب میلیون دلار آمریکا$)
۱     توکیو      ژاپن    
۱٬۱۹۱
۲     نیویورک      ایالات متحده آمریکا    
۱٬۱۳۳
۳     لوس‌آنجلس      ایالات متحده آمریکا    
۶۳۹
۴     شیکاگو      ایالات متحده آمریکا    
۴۶۰
۵     پاریس      فرانسه    
۴۶۰
۶     لندن      بریتانیا    
۴۵۲
۷     اوساکا      ژاپن    
۳۴۱
۸     مکزیکوسیتی      مکزیک    
۳۱۵
۹     فیلادلفیا      ایالات متحده آمریکا    
۳۱۲
۱۰     واشنگتن      ایالات متحده آمریکا    
۲۹۹

استان آتیک

ستان آتیک (به یونانی: Περιφέρεια Αττικής)، یکی از استان‌های یونان است که آتن، پایتخت یونان را در خود جای داده‌است. امروزه این استان منطقهٔ وسیع‌تری را نسبت به منطقهٔ تاریخی آتیک در بر می‌گیرد.
جغرافیا

آتیک که در جنوب یونان قرار دارد، مساحتی معادل ۳٬۸۰۸ کیلومتر مربع دارد. استان آتیک، علاوه بر آتن شهرهای پیره، الوسیس، مگار، لوریوم، ماراتون و هم‌چنین قسمت کوچکی از شبه جزیرهٔ پلپونز و جزایر سالامیس، اژه، پروس، هیدرا، اسپتسس، کیتیرا و آنتیکیترا را در بر می‌گیرد.

در حدود ۳٬۷۵۰٬۰۰۰ نفر در این استان زندگی می‌کنند که بیش از ۹۵٪ آن‌ها ساکن منطقهٔ شهری آتن می‌باشند.
مدیریت

استان آتیک در اصلاحات مدیریتی سال ۱۹۸۷ تاسیس شد و تا سال ۲۰۱۰ شامل چهار شهرستان آتن، آتیک شرقی، پیره وآتیک غربی بود.
با اجرای طرح کالیکراتیس، قدرت و اقتدار استان افزایش یافت. از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۱، استان آتیک به هشت واحد استانی تقسیم شد:

    آتن شمالی
    آتن غربی
    آتن مرکزی
    آتن جنوبی
    آتیک شرقی
    پیره
    جزایر
    آتیک غربی

استان‌دار آتیک از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۱، یونیس اسگوروس است که در انتخابات شورای محلی نوامبر ۲۰۱۰ از جنبش سوسیالیستی پان‌هلنیک انتخاب شد.

فهرست شهرهای یونان

فهرست شهرهای یونان که بیش‌تر از ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارند. ارقام جمعیت شامل حومه‌ها و یا شهرهای مجاور نمی‌باشد لذا در شهرهای بزرگ‌تر ارقام تنها نشان‌دهندهٔ بخش‌های مرکزی است و نه منطقهٔ شهری وسیع‌تر. اسامی حومه‌های آتن یا سالونیک مورب نگاشته شده‌اند.
توضیحات اعداد:
۱ حومه‌ای از آتن در ابرشهر آتن
۲ حومه‌ای از سالونیک در ابرشهر سالونیک
۳ شهری از شهرستان پیره
۴ حومه‌ای از سالونیک در منطقهٔ شهری سالونیک
۵ حومه‌ای از آتن در منطقهٔ شهری آتن
آتن
سالونیک
پیره
پاتراس
هراکلیون
ولس
یوآنینا
رتبه     شهر     سرشماری ۱۹۹۱     سرشماری ۲۰۰۱     محاسبه ۲۰۰۷     ناحیه‌
۱     آتن۱     ۷۷۲٬۰۷۲     ۷۴۵٬۵۱۴     ۷۲۰٬۹۷۹     آتیک
۲     سالونیک۲     ۳۸۳٬۹۶۷     ۳۶۳٬۹۸۷     ۳۴۸٬۹۲۰     مقدونیه مرکزی
۳     پیره۱٬۳     ۱۸۲٬۶۷۱     ۱۷۵٬۶۹۷     ۱۷۰٬۷۱۵     آتیک
۴     پاتراس     ۱۵۲٬۵۷۰     ۱۶۰٬۴۰۰     ۱۶۴٬۷۴۱     یونان غربی
۵     هراکلیون     ۱۱۵٬۲۷۰     ۱۳۰٬۹۱۴     ۱۴۰٬۳۵۷     جزیره کرت
۶     پریستری۱     ۱۳۷٬۲۸۸     ۱۳۷٬۹۱۸     ۱۳۷٬۴۷۲     آتیک
۷     لاریسا     ۱۱۲٬۷۷۷     ۱۲۴٬۳۹۴     ۱۳۰٬۹۴۶     تسالی
۸     کالیته‌آ۱     ۱۱۴٬۲۳۳     ۱۰۹٬۶۰۹     ۱۰۶٬۷۵۷     آتیک
۹     نیکایا۱٬۳     ۸۷٬۵۹۷     ۹۵٬۴۰۳     ۹۴٬۶۰۸     آتیک
۱۰     کالاماریا۲     ۸۰٬۶۹۸     ۸۷٬۲۵۵     ۹۳٬۵۸۴     مقدونیه مرکزی
۱۱     گلیفادا۱     ۶۳٬۳۰۶     ۸۰٬۴۰۹     ۹۲٬۷۸۵     آتیک
۱۲     آخرنس۱     ۶۱٬۰۵۲     ۷۵٬۳۲۹     ۸۶٬۰۳۳     آتیک
۱۳     ولس     ۷۷٬۱۹۲     ۸۲٬۴۳۹     ۸۵٬۳۹۴     تسالی
۱۴     ایلیو۱     ۷۸٬۳۲۶     ۸۰٬۸۵۹     ۸۱٬۹۹۷     آتیک
۱۵     کراتسینی۱٬۳     ۷۱٬۹۸۲     ۷۶٬۱۰۲     ۷۷٬۸۰۳     آتیک
۱۶     هلیوپولیس۱     ۷۵٬۰۳۷     ۷۵٬۹۰۴     ۷۶٬۵۰۸     آتیک
۱۷     نئااسمیرنی۱     ۶۹٬۷۴۹     ۷۳٬۹۸۶     ۷۶٬۱۳۲     آتیک
۱۸     کالاندری۱     ۶۶٬۲۸۵     ۷۱٬۶۸۴     ۷۵٬۴۱۸     آتیک
۱۹     ماروسی۱     ۶۴٬۰۹۲     ۶۹٬۴۷۰     ۷۳٬۶۴۳     آتیک
۲۰     زگرافو۱     ۸۰٬۴۹۲     ۷۶٬۱۱۵     ۷۳٬۴۷۲     آتیک
۲۱     اگالئو۱     ۷۸٬۵۶۳     ۷۴٬۰۴۶     ۷۱٬۳۹۷     آتیک
۲۲     آژیوس دیمیتریوس۱     ۵۷٬۵۷۴     ۶۵٬۱۷۳     ۶۹٬۶۹۲     آتیک
۲۳     کوریدالوس۱٬۳     ۶۳٬۱۸۴     ۶۷٬۴۵۶     ۶۹٬۶۱۶     آتیک
۲۴     اووزموس۲     ۲۸٬۸۲۱     ۵۲٬۶۲۴     ۶۹٬۵۹۰     مقدونیه مرکزی
۲۵     نئایونیا۱     ۶۰٬۶۳۵     ۶۶٬۰۱۷     ۶۸٬۷۷۲     آتیک
۲۶     پالئو فالیرو۱     ۶۱٬۳۷۱     ۶۴٬۷۵۹     ۶۷٬۰۰۱     آتیک
۲۷     یوآنینا     ۵۶٬۶۹۹     ۶۱٬۶۲۹     ۶۵٬۱۴۷     ایپیروس
۲۸     آیه باراسکوی۱     ۴۷٬۴۶۳     ۵۶٬۸۳۶     ۶۲٬۶۹۵     آتیک
۲۹     ویروناس۱     ۵۸٬۵۲۳     ۶۱٬۱۰۲     ۶۲٬۲۶۹     آتیک
۳۰     کاوالا     ۵۶٬۵۷۱     ۵۸٬۶۶۳     ۵۹٬۵۱۶     مقدونیه شرقی و تراکیه
۳۱     گالاتسی۱     ۵۷٬۲۳۰     ۵۸٬۰۴۲     ۵۸٬۸۳۴     آتیک
۳۲     رودس     ۴۲٬۴۰۰     ۵۲٬۳۱۸     ۵۸٬۱۹۷     اژه جنوبی
۳۳     سرس     ۵۰٬۰۱۷     ۵۴٬۲۶۶     ۵۶٬۶۹۴     مقدونیه مرکزی
۳۴     الکساندروپولیس     ۳۷٬۹۰۴     ۴۸٬۸۸۵     ۵۵٬۱۸۳     مقدونیه شرقی و تراکیه
۳۵     خانیا     ۵۰٬۰۷۷     ۵۳٬۳۷۳     ۵۵٬۱۴۳     جزیره کرت
۳۶     کالسیس     ۵۱٬۶۴۶     ۵۳٬۵۸۴     ۵۴٬۹۸۱     یونان مرکزی
۳۷     پتروپولیس۱     ۳۸٬۲۷۸     ۴۸٬۳۲۷     ۵۴٬۹۳۰     آتیک
۳۸     کاترینی     ۴۳٬۶۱۳     ۵۰٬۵۱۰     ۵۴٬۷۳۵     مقدونیه مرکزی
۳۹     کالاماتا     ۴۳٬۶۲۵     ۴۹٬۱۵۴     ۵۲٬۱۳۱     پلپونز
۴۰     تریکالا     ۴۵٬۸۳۵     ۴۸٬۶۸۶     ۵۰٬۳۴۰     تسالی
۴۱     زانتی     ۳۷٬۴۳۰     ۴۵٬۱۱۱     ۴۹٬۸۵۶     مقدونیه شرقی و تراکیه
۴۲     لامیا     ۴۴٬۰۸۴     ۴۶٬۴۰۶     ۴۷٬۶۴۹     یونان مرکزی
۴۳     ایراکلیو، آتیک۱     ۴۲٬۹۰۵     ۴۵٬۹۲۶     ۴۷٬۵۴۰     آتیک
۴۴     کموتینی     ۳۷٬۰۳۶     ۴۳٬۳۲۶     ۴۶٬۸۴۷     مقدونیه شرقی و تراکیه
۴۵     کیفیسیا۱     ۳۹٬۱۶۶     ۴۳٬۹۲۹     ۴۶٬۶۹۴     آتیک
۴۶     سیگز۲     ۳۴٬۰۵۹     ۴۱٬۷۲۶     ۴۶٬۶۷۰     مقدونیه مرکزی
۴۷     ورویا     ۳۷٬۸۵۸     ۴۲٬۷۹۴     ۴۵٬۳۴۴     مقدونیه مرکزی
۴۸     کائیداری۱     ۴۴٬۸۳۱     ۴۵٬۲۲۷     ۴۵٬۲۶۹     آتیک
۴۹     دراما     ۳۷٬۶۰۴     ۴۲٬۵۰۱     ۴۵٬۱۳۱     مقدونیه شرقی و تراکیه
۵۰     آگرینیو     ۳۹٬۳۶۸     ۴۲٬۳۹۰     ۴۴٬۰۸۲     یونان غربی
۵۱     استاوروپولی۲     ۳۷٬۵۹۶     ۴۱٬۶۵۳     ۴۴٬۰۱۲     مقدونیه مرکزی
۵۲     آلیموس۱     ۳۲٬۰۲۴     ۳۸٬۰۴۷     ۴۱٬۷۸۴     آتیک
۵۳     پولیخنی۲     ۲۷٬۸۹۴     ۳۶٬۱۴۶     ۴۱٬۷۳۰     مقدونیه مرکزی
۵۴     آبلوکیپی۲     ۴۰٬۰۹۳     ۴۱٬۳۰۲     ۴۱٬۲۰۶     مقدونیه مرکزی
۵۵     کوزانی     ۳۱٬۵۵۳     ۳۵٬۲۴۲     ۳۷٬۱۳۳     مقدونیه غربی
۵۶     آسپروپیرگوس۴     ۱۵٬۷۱۵     ۲۷٬۷۴۱     ۳۵٬۸۱۱     آتیک
۵۷     آیی انارگیری۱     ۳۰٬۷۳۹     ۳۲٬۹۵۷     ۳۴٬۱۴۷     آتیک
۵۸     آرییروپولی۱     ۳۱٬۵۳۰     ۳۳٬۱۵۸     ۳۳٬۹۸۱     آتیک
۵۹     کاردیتسا     ۳۰٬۰۶۷     ۳۲٬۰۳۱     ۳۳٬۱۵۶     تسالی
۶۰     کیوس     ۲۲٬۸۹۴     ۲۳٬۷۷۹     ۳۲٬۷۰۰     اژه شمالی
۶۱     نئایونیا، ماگنسیا     ۲۷٬۹۰۴     ۳۰٬۸۰۴     ۳۲٬۶۰۱     تسالی
۶۲     ویرلیسیا۱     ۱۶٬۵۷۱     ۲۵٬۵۸۲     ۳۲٬۵۸۹     آتیک
۶۳     آییا واروارا۱     ۲۸٬۷۰۶     ۳۰٬۵۶۲     ۳۱٬۵۴۰     آتیک
۶۴     کورینتوس     ۲۷٬۴۱۲     ۲۹٬۷۸۷     ۳۱٬۴۳۰     پلپونز
۶۵     خلارگوس۱     ۳۳٬۶۹۱     ۳۲٬۱۶۶     ۳۱٬۲۰۵     آتیک
۶۶     وولا۱     ۱۷٬۹۹۸     ۲۵٬۵۳۲     ۳۱٬۰۰۵     آتیک
۶۷     رتیمنون     ۲۳٬۴۲۰     ۲۷٬۸۶۸     ۳۰٬۹۵۵     جزیره کرت
۶۸     تولیمائیزا     ۲۵٬۱۲۵     ۲۸٬۶۷۹     ۳۰٬۷۵۴     مقدونیه غربی
۶۹     نئاپولی۲     ۳۰٬۵۶۸     ۲۹٬۹۹۵     ۳۰٬۱۰۶     مقدونیه مرکزی
۷۰     متامورفوسی۱     ۲۱٬۰۵۲     ۲۶٬۴۴۸     ۲۹٬۹۸۰     آتیک
۷۱     آنو لیوسیا۱     ۲۱٬۳۹۷     ۲۶٬۴۲۳     ۲۹٬۶۶۱     آتیک
۷۲     میتیلن     ۲۳٬۹۷۱     ۲۷٬۲۴۷     ۲۸٬۸۹۸     اژه شمالی
۷۳     یانیتسا     ۲۲٬۵۰۴     ۲۶٬۲۹۶     ۲۸٬۶۱۱     مقدونیه مرکزی
۷۴     الوزیس۴     ۲۲٬۷۹۳     ۲۵٬۸۶۳     ۲۷٬۶۷۳     آتیک
۷۵     سالامین۳     ۲۲٬۵۶۷     ۲۵٬۷۳۰     ۲۷٬۶۰۶     آتیک
۷۶     تریپولی     ۲۲٬۴۲۹     ۲۵٬۵۲۰     ۲۷٬۱۰۴     پلپونز
۷۷     پراما۱٬۳     ۲۴٬۱۱۹     ۲۵٬۷۲۰     ۲۶٬۵۶۷     آتیک
۷۸     کورفو     ۳۱٬۳۵۹     ۲۸٬۱۸۵     ۲۶٬۳۸۴     جزایر ایونی
۷۹     کیساریانی۱     ۲۶٬۷۰۱     ۲۶٬۳۲۳     ۲۶٬۰۰۵     آتیک
۸۰     آرگوس (شهر)     ۲۱٬۹۰۱     ۲۴٬۲۳۹     ۲۵٬۵۲۹     پلپونز
۸۱     کاماترون۱     ۱۷٬۴۱۰     ۲۲٬۲۳۴     ۲۵٬۴۳۹     آتیک
۸۲     الفریو-کویلو۲     ۱۶٬۵۴۹     ۲۱٬۶۳۰     ۲۵٬۰۹۸     مقدونیه مرکزی
۸۳     مگارا (شهر)     ۲۰٬۴۰۳     ۲۳٬۰۳۲     ۲۴٬۵۷۲     آتیک
۸۴     ملیسیا۱     ۱۳٬۴۶۹     ۱۹٬۵۲۶     ۲۴٬۰۰۶     آتیک
۸۵     پیلا۲     ۲۰٬۷۸۵     ۲۲٬۷۴۴     ۲۳٬۸۶۵     مقدونیه مرکزی
۸۶     مسکاتو۱     ۲۲٬۰۳۹     ۲۳٬۱۵۳     ۲۳٬۷۱۴     آتیک
۸۷     نئافیلادلفیا۱     ۲۵٬۲۶۱     ۲۴٬۱۱۲     ۲۳٬۳۸۹     آتیک
۸۸     دفنی۱     ۲۴٬۱۵۲     ۲۳٬۶۷۴     ۲۳٬۳۱۳     آتیک
۸۹     آرتمیسا۴     ۹٬۴۸۵     ۱۷٬۳۹۱     ۲۲٬۸۲۵     آتیک
۹۰     تبس     ۱۹٬۵۰۵     ۲۱٬۲۱۱     ۲۲٬۴۱۳     یونان مرکزی
۹۱     پیرگوس     ۲۸٬۴۶۵     ۲۳٬۲۷۴     ۲۱٬۸۱۰     یونان غربی
۹۲     کیلکیس     ۱۲٬۱۳۹     ۱۷٬۴۳۰     ۲۱٬۰۲۴     مقدونیه مرکزی
۹۳     لیوادیا     ۱۸٬۴۳۷     ۲۰٬۰۶۱     ۲۰٬۹۸۴     یونان مرکزی
۹۴     پفکی۱     ۱۷٬۹۸۷     ۱۹٬۸۸۷     ۲۰٬۹۶۸     آتیک
۹۵     اژیون     ۲۲٬۱۷۸     ۲۱٬۰۶۱     ۲۰٬۴۳۵     یونان غربی
۹۶     آمالادا     ۱۵٬۲۳۲     ۱۸٬۲۶۱     ۲۰٬۲۶۶     یونان غربی
۹۷     کوس     ۱۴٬۷۱۴     ۱۷٬۸۹۰     ۱۹٬۹۵۶     اژه جنوبی
۹۸     نائوسا     ۱۹٬۷۹۴     ۱۹٬۸۷۰     ۱۹٬۸۷۸     مقدونیه مرکزی
۹۹     آرتا (یونان)     ۱۹٬۰۸۷     ۱۹٬۴۳۵     ۱۹٬۵۸۲     ایپیروس
۱۰۰     ادسا     ۱۷٬۱۲۸     ۱۸٬۲۵۳     ۱۸٬۸۷۲     مقدونیه مرکزی
۱۰۱     الینیکو۱     ۱۳٬۵۱۷     ۱۶٬۷۴۰     ۱۸٬۸۲۳     آتیک
۱۰۲     یرگاس۱     ۸٬۵۱۲     ۱۳٬۹۲۱     ۱۸٬۳۲۸     آتیک
۱۰۳     کروپی۴     ۱۲٬۷۹۰     ۱۵٬۸۶۰     ۱۷٬۸۴۶     آتیک
۱۰۴     پروزا     ۱۳٬۶۹۵     ۱۶٬۳۲۱     ۱۷٬۷۹۱     ایپیروس
۱۰۵     پانوراما۵     ۱۰٬۲۷۵     ۱۴٬۵۵۲     ۱۷٬۶۷۰     مقدونیه مرکزی
۱۰۶     پرآ۵     ۲٬۹۴۹     ۱۳٬۳۰۶     ۱۷٬۶۱۷     مقدونیه مرکزی
۱۰۷     ارئوکسترو۵     ۵٬۴۵۸     ۱۱٬۸۹۶     ۱۷٬۰۲۹     مقدونیه مرکزی
۱۰۸     نئا اریترایا۱     ۱۲٬۹۹۳     ۱۵٬۴۳۹     ۱۶٬۹۵۷     آتیک
۱۰۹     اریستیادا     ۱۲٬۶۹۱     ۱۵٬۲۴۶     ۱۶٬۷۴۷     مقدونیه شرقی و تراکیه
۱۱۰     ترمی۵     ۵٬۱۵۶     ۱۱٬۳۶۰     ۱۶٬۳۳۸     مقدونیه مرکزی
۱۱۱     کالیویا توریکو۴     ۷٬۳۵۷     ۱۲٬۲۰۲     ۱۶٬۱۹۳     آتیک
۱۱۲     پالینی۱     ۸٬۰۲۱     ۱۲٬۵۵۲     ۱۶٬۱۱۷     آتیک
۱۱۳     منمنی۲     ۱۲٬۹۳۲     ۱۴٬۹۱۰     ۱۶٬۱۱۶     مقدونیه مرکزی
۱۱۴     اسپارت     ۱۳٬۰۱۱     ۱۴٬۸۱۷     ۱۵٬۸۵۱     پلپونز
۱۱۵     آیوس یوانیس ارنتیس۱٬۳     ۱۴٬۲۱۸     ۱۵٬۰۶۰     ۱۵٬۴۹۷     آتیک
۱۱۶     فلورینا     ۱۲٬۳۵۵     ۱۴٬۲۷۹     ۱۵٬۲۵۰     مقدونیه غربی
۱۱۷     نئا ماکری۴     ۱۲٬۱۲۰     ۱۳٬۹۸۶     ۱۵٬۱۰۸     آتیک
۱۱۸     پآنیا۴     ۹٬۷۱۰     ۱۲٬۸۵۵     ۱۵٬۰۱۲     آتیک

هراکلیون

شهر Herāklio در استان کرت در کشور یونان واقع شده است که دارای جمعیت140,357 [۱] نفر می‌باشد.

دریای مدیترانه

دریای مدیترانه یا دریای میانه (درگذشته: بحر روم) دریایی است که به اقیانوس اطلس متصل است و در شمال آن توسط اروپا، از جنوب آفریقا و از شرق توسط آناتولی و شام فرا گرفته شده‌است.

نام مدیترانه از واژهٔ لاتین مدی (میان) + ترا (زمین) به معنی «دریای میان سرزمین‌ها» گرفته شده‌است.[۱]

در منابع عربی و اسلامی از این دریا به دریای روم، دریای سفید و دریای میانه (بحرالروم، بحر متوسط، بحر ابیض) نیز یاد شده‌است. دریای فلسطین، دریای بزرگ و دریای مغرب از دیگر نام‌های قدیمی آن در متون شرقی است.[۲]

مدیترانه میان سه قاره آسیا و اروپا و آفریقا واقع است. این دریا از راه تنگه جبل‌الطارق به اقیانوس اطلس راه دارد و به وسیله کانال سوئز در مصر با دریای سرخ مربوط است. این دریا از لحاظ کشتیرانی و ترابری دریایی از مهمترین دریاهای جهان به‌شمار می‌رود.[۳]

وسعت این دریا ۲٬۹۶۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع است.[نیازمند منبع]

میانگین ژرفای مدیترانه ۱۵۰۰ متر و عمیق‌ترین نقطه ثبت‌شده آن ۵٬۲۶۷ متر در محلی به نام ژرفنای کالیپسو در دریای ایونی است.

محتویات

    ۱ پیشینه
    ۲ کشورها و سرزمین‌های کرانه‌ای مدیترانه
    ۳ شهرها
    ۴ جزایر دریای مدیترانه
    ۵ منابع

پیشینه
دریای مدیترانه در نقشه ایران در زمان خلفای عباسی در این نقشه نام دریا بحرروم (سمت چپ) ذکر شده است. برگرفته از کتاب جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی

مدیترانه مسیری مهم برای بازرگانان و مسافران جهان قدیم بود و از همان زمان دادوستد فرهنگی و بازرگانی را میان مردمان گوناگون ممکن می‌کرد. فرهنگ‌های حاضر در محدوده این دریا از دوران باستان عبارت بوده‌اند از فرهنگ‌های میان‌رودان، ایران (هخامنشی)، مصری، فنیقی، کارتاژی، ایبریایی، یونانی، مقدونی، ایلریایی، تراکیه‌ای، لوانتی، گالی، رومی، آلبانیایی، ارمنی، عربی، بربر، یهودی، اسلاوی و ترک.

دو تمدن مهم باستانی مدیترانه یکی دولت‌شهرهای یونانی بودند و دیگر فنیقیه که اولی تمدنی هندواروپایی و دومی سامی بود. زمانی که آگوستوس امپراتوری روم را بنیاد نهاد، نام مدیترانه به مرور از سوی رومیان Mare Nostrum (دریای ما) نامیده شد.

داریوش بزرگ به دلیل اهمیت راه دریایی میان مصر و ایران دستور ساخت آبراهی میان دریای سرخ و دریای مدیترانه را از راه نیل در اواخر سدهٔ ششم پیش از میلاد داد تا کشتی‌های ایرانی بتوانند به راحتی از آن عبور کنند. سرپرستی ساخت این آبراه را مهندس «ارتاخه» از مهندسان ایرانی عصر هخامنشی به عهده داشت.[۴]

جنگ‌های پونیک میان روم و کارتاژ که بر سر تصاحب جزیرهٔ سیسیل آغاز شده‌بود مدت‌ها منطقه مدیترانه را دچار تنش کرد و این جنگ‌ها با پیروزی رومیان به پایان رسید.
کشورها و سرزمین‌های کرانه‌ای مدیترانه

    مراکش
    الجزایر
    تونس
    لیبی
    مصر
    فلسطین
    اسراییل
    لبنان
    سوریه
    ترکیه
    یونان
    آلبانی
    صربستان و مونتنگرو
    بوسنی و هرزگووین
    کرواسی
    اسلوونی
    ایتالیا
    فرانسه
    اسپانیا

و دو کشور زیر جزیره‌هایی در این دریا هستند:

    قبرس
    مالت

شهرها

شهرهای پرجمعیت‌تر از ۲۰۰ هزار نفر که در کرانه دریای مدیترانه واقع شده‌اند:
کشور     شهرها
اسپانیا     بارسلون، آلیکانته، کارتاگنا، مالاگا، پالما د مایورکا، والنسیا
فرانسه     مارسی، نیس، مون‌پلیه
موناکو     موناکو
ایتالیا     باری، کاتانیا، جنوا، مسینا، ناپل، پالرمو، رم، تارانتو، تریسته، ونیز
مالت     والتا
کرواسی     اسپلیت
آلبانی     دراج
یونان     آتن، پاتراس، پیره، سالونیک
قبرس     لیماسول
ترکیه     آنتالیا، اسکندرون، ازمیر، مرسین، آدانا، طرسوس
سوریه     لاذقیه
لبنان     بیروت, طرابلس
اسرائیل     اشدود, حیفا, تل‌آویو
مناطق فلسطینی     غزه
مصر     اسکندریه, دمیاط, پورت‌سعید
لیبی     الخمس, بنغازی, مصراته, طرابلس
تونس     صفاقس‎, تونس
الجزایر     الجزیره, عنابه, وهران
مراکش     تطوان, طنجه, ناظور
جزایر دریای مدیترانه
نام جزیره     کشور     مساحت     جمعیت     پایتخت/شهر مرکزی
سیسیل     ایتالیا     25,460     5,010,000     پالرمو
ساردنی     ایتالیا     24,090     1,656,000     کالیاری
قبرس     قبرس     9,251     1,088,503     نیکوزیا
کرس     فرانسه     8,681     275,000     آژاکسیو
کرت     یونان     8,312     624,000     هراکلیون

لبنان

لُبْنان کشوری کوچک و کوهستانی در غرب آسیا و خاورمیانه و در کنار کرانه خاوری دریای مدیترانه است که پایتخت آن شهر بندری بیروت است. لبنان از شمال و شرق با کشور سوریه، از جنوب با کشور اسرائیل و از غرب با دریای مدیترانه همسایه است و جزیره قبرس نیز در نزدیکی سواحل این کشور قرار دارد.

تا پیش از جنگ داخلی ۱۹۹۰-۱۹۷۵ لبنان کشوری متمول در منطقه و پایتخت بانکداری جهان عرب به‌شمار می‌آمد و شمار زیادی گردشگر را به خود جذب می‌کرد، تا حدی که بیروت را به عنوان پاریس خاورمیانه می‌شناختند و همچنین به دلیل قدرت مالی بسیار لبنان را به عنوان سوئیس خاورمیانه می‌شناختند. بلافاصله بعد از پایان جنگ تلاش‌های بسیاری صورت گرفت تا اقتصاد را بهبود بخشند و زیرساخت‌های کشور را از نو بسازند که نتایج مثبت آن در سال‌های اخیر آشکار شده‌است. تا قبل از ابتدای سال ۲۰۰۶، بازسازی لبنان به پایان رسید و تعداد بسیاری توریست به گردشگاه‌های لبنان سرازیر شدند. اما با آغاز جنگ اسرائیل لبنان در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ تعداد بسیاری نظامی و غیرنظامی صدمه دیدند و خسارات بسیاری به زیرساخت‌های کشور وارد شد و جمعیت گسترده‌ای بی خانمان شدند. از سپتامبر ۲۰۰۶ دولت لبنان برنامه رسیدگی به اموال مخروبه بیروت، طیر و دیگر دهات واقع در جنوب لبنان را شروع کرده‌است.

نام لبنان (با تلفظ لُبنان در زبان عربی استاندارد و لِبنان در گویش محلی) از ریشه سامی "LBN" گرفته شده که دارای معانی متعددی همچون «شیر» و «سفید» است که شاید اشاره به کوه‌های برف پوش لبنان دارد.

پرچم لبنان به شکل یک درخت سدر سبزرنگ با پس‌زمینه سفید در وسط با دو حاشیه قرمز در بالا و پایین می‌باشد. بنا به ساختار خاص قومی و اجتماعی، لبنان ساختار و نظام سیاسی ویژه‌ای دارد و قدرت سیاسی در بین قومیت‌ها و مذاهب مختلف تقسیم گردیده‌است.

محتویات

    ۱ جغرافیا
        ۱.۱ اقلیم
    ۲ تاریخ
        ۲.۱ جنگ داخلی
    ۳ تقسیمات کشوری لبنان
    ۴ مردم
        ۴.۱ زبان
    ۵ اقتصاد
    ۶ دین
    ۷ فرهنگ و هنر
    ۸ سیاست
    ۹ جاذبه‌های گردشگری
    ۱۰ جستارهای وابسته
    ۱۱ پانویس
    ۱۲ منابع
    ۱۳ پیوند به بیرون

جغرافیا

لبنان سرزمینی بلند و کوهستانی است که در کرانه شرقی دریای مدیترانه قرار دارد. کرانه‌های لبنان ۲۵۵ کیلومتر درازا دارد. رودخانه‌های مهم لبنان عبارت‌اند از: عاصی و لیطانی در دره سهل‌البقاع، و کلب. رشته‌کوه‌های لبنان عبارت‌اند از: رشته‌کوه‌های لبنان شرقی و رشته‌کوه‌های لبنان غربی که میان این دو رشته کوه، دره سهل‌البقاع قرار گرفته‌است.

لبنان به عنوان یک کشور خاورمیانه‌ای از غرب با دریای مدیترانه حدود ۲۲۵ مرز ساحلی دارد و از شمال و شرق با سوریه و از جنوب با اسرائیل هم مرز است. مرز لبنان با سوریه ۳۷۵ کیلومتر است در حالیکه مرز لبنان با اسرائیل تنها ۷۹ کیلومتر است. قسمتی از مرز جنوبی لبنان که همچنان تحت اشغال اسرائیل است مزارع شبعا نام دارد. لبنان یکی از کوچک‌ترین کشورهای دنیاست که مساحتی حدود ۱۰۴۵۲ کیلومتر مربع (۴۰۳۵ مایل مربع) دارد و از لحاظ بزرگی، رده  ۱۶۶  را در بین کشورهای جهان داراست.. بسیاری از مناطق آن کوهستانی است به جز مناطق ساحلی کم عرض و دره بقاع که بخش مهمی از صنعت کشاورزی لبنان را تشکیل می‌دهد.
اقلیم

سرزمین لبنان آب‌وهوای مدیترانه‌ای دارد، هوای سواحل در زمستان‌ها سرد و بارانی و در تابستان‌ها گرم و شرجی است. در نواحی بلندتر به ویژه کوهستان‌ها، زمستان‌ها با بارش برف همراه است و دمای هوا به زیر صفر می‌رسد. بخش‌های دیگر این کشور، تابستان‌های گرم و خشک دارد.

در مناطق ساحلی زمستانها کلاً سرد و بارانی و تابستانها گرم و مرطوب هستند. در مناطق مرتفع تر در طول زمستان دما به زیر صفر درجه می‌رسد. تابستان‌ها از سوی دیگر گرم و خشک هستند. اگر چه اکثر مناطق لبنان سالانه شاهد بارانهای بسیاری است (در مقایسه با مناطق خشک کنارش) ولی در مناطق خاصی در شمال شرق لبنان به دلیل وجود قله‌های مرتفع کوه‌های غرب که راه ابرهای بارانی به وجود آمده از مدیترانه را سد می‌کنند باران زیادی نمی‌بارد.

لبنان دارای جنگل‌های وسیع درختان سدر می‌باشد که سدر به نماد ملی لبنان نیز تبدیل شده‌است.[۱]
تاریخ

    نوشتار اصلی: تاریخ لبنان


تاریخ لبنان به  ۵۰۰۰  سال قبل از میلاد بازمی‌گردد. نخستین ساکنان شناخته شده لبنان، کنعانی‌ها، مردمی از نژاد سامی پوده‌اند که به احتمال زیاد با یونانیان دادوستد داشته‌اند، و یونانیان آنان را فنیقی می‌نامیده‌اند. فنیقی‌ها قومی دریانورد و بازرگان بودند و قلمرو آنان شامل دولت-شهرهایی مستقل در شرق مدیترانه و مهاجرنشین‌هایی در کرانه‌های مدیترانه بود. کوروش بزرگ، فنیقیه را گشود، و به مدت دو سده، هخامنشیان فرمانروای این منطقه بوده‌اند. پس از آن، اسکندر مقدونی، شهر صور (پایتخت فنیقیه) را فتح نمود.

دولت‌ها و امپراتوری‌های گوناگونی بر لبنان فرمان رانده‌اند، از جمله شاهنشاهان هخامنشی و ساسانی، یونانیان، امپراتوران روم و بیزانس، خلفای مسلمان، صلیبیان و خلفای عثمانی. لبنان برای  ۴۰۰  سال در قلمرو عثمانی بود (در منطقه‌ای که سوریه بزرگ نامیده می‌شد). سال  ۱۹۱۶، این مناطق به قسمتی از حاکمیت فرانسه درآمد (در طول جنگ اول جهانی). پس از جنگ جهانی اول سوریه و لبنان کنونی تحت حاکمیت فرانسه قرار گرفت.
جنگ داخلی
نوشتار اصلی: جنگ داخلی لبنان

در ماه آوریل ۱۹۷۵ (میلادی) مردان مسلح به روی کلیسایی در شرق بیروت آتش گشودند تا پیر جمیل موسس حزب فالانژ لبنان را ترور کنند. البته او جان سالم به در برد ولی این سوءقصد باعث مجموعه‌ای از اقدامات متقابل شد که در نهایت به جنگ داخلی ۱۵ ساله در لبنان منجر شد.
تقسیمات کشوری لبنان
Lebanon governorates english.png
نوشتارهای اصلی: فهرست استان‌های لبنان و فهرست شهرهای لبنان


از آنجا که مردم لبنان در ۶۰ سال گذشته به شهرنشینی روی آورده‌اند، بیشتر جمعیت این کشور در شهرها یه ویژه در پایتخت آن بیروت و اطراف آن سکنی گزیده‌اند. بیش از نیمی از لبنانی‌ها در بیروت زندگی می‌کنند.

لبنان شامل  ۶  استان و  ۲۵  ناحیه است. نواحی خود به چندین منطقه تقسیم می‌شوند که این نواحی نیز شامل چندین شهر و روستا می‌باشند. استان‌های لبنان شامل استان بیروت (که تنها محدود به شهر بیروت می‌گردد)، استان بقاع (که شامل نواحی هرمل، بعلبک، زهله، بقاع غربی و رایشه می‌گردد)، استان نبطیه (جبل عامل) که شامل نبطیه، حصبیه، مرجعیون و نبت جبیل می‌گردد، استان شمالی (الشمال) شامل  ۷  ناحیه عکار، طرابلس، زغرتا، بشری، البترون، الکوره و المینیه دانیه می‌گردد، استان جنوبی (الجنوب) شامل صیدا، صور و جزین و استان جبل لبنان (جبل البنانیه) شامل جمیل، کسروان، المتن، بعبدا، عالیه، و الشموف می‌باشد.[۲]

لبنان از شش استان (به عربی: ألمحافظة) تشکیل شده‌است.

    استان بیروت
    استان جبل لبنان
    استان شمالی لبنان
    استان بقاع
    استان نبطیه
    استان جنوبی لبنان

[نمایش]

    ن
    ب
    و

استان‌ها و شهرستان‌های لبنان


مردم
نوشتار اصلی: مردم لبنان


۶۰  درصد از جمعیت لبنان مسلمان (سنی، شیعه، دروزی و علوی) و  ۴۰  درصد مسیحی هستند (غالباً مارونی، ارتدوکس یونانی، کاتولیک یونانی، کلیسای آشوری و ارضی) می‌باشند. لبنان دارای جمعیت کوچکی از کردها نیز می‌باشد که از مناطق شمالی سوریه و جنوب شرق ترکیه مهاجرت نموده‌اند و بین  ۷۵  تا  ۱۰۰  هزار نفر تخمین زده می‌شوند که در مناطق سنی‌نشین زندگی می‌کنند. کردها طی سال‌های اخیر توانسته‌اند شهروندی دولت لبنان را کسب نمایند. شیعیان (به تنهایی) بزرگ‌ترین فرقه در لبنان می‌باشند. حدود ۱۶ میلیون نفر با نسب و اصالت لبنانی در سراسر دنیا زندگی می‌کنند. برزیل دارای بزرگ‌ترین جوامع لبنانی است. آرژانتین، استرالیا، کانادا، کلمبیا، فرانسه، انگلیس، مکزیک، ونزوئلا و آمریکا دارای جوامع لبنانی بزرگی هستند. حدود  ۴۰۰  هزار نفر آواره فلسطینی نیز از سال  ۱۹۴۸  در لبنان زندگی می‌کنند..[۳]

گروه‌های نژادی و قومی لبنان: عربها ۶۰٪، آسوریان و سریانیها ۳۶٪ و ارمنیها ۴٪، کردها و یهودیان ۱٪ جمعیت را تشکیل می‌دهند.

میانگین سنی مردم لبنان ۲۴٫۶ سال است.
زبان

زبان رسمی لبنان عربی است، اما هر یک از اقلیتهای نژادی به زبان خود سخن می‌گویند. زبان فرانسه نیز کاربرد دارد. لهجه لبنانی از شاخهٔ عربی شامی است، در کاربرد و تلفظ کلمات با دیگر شاخه‌های زبان عربی تفاوت دارد اما به عربی سوری، فلسطینی و مصری نزدیک است. در تلفظ واج «ج»، «ژ» خوانده می‌شود. به جای «ق»، حرف «ئ» و به جای «ث» نیز «ت» تلفظ می‌شود. برای مثال کلمهٔ کثیر به معنای زیاد، کتیر. قلب به معنای دل، ئلب و جدید به معنای تازه، ژدید ادا می‌گردند.
اقتصاد
نوشتار اصلی: اقتصاد لبنان


دین



Circle frame.svg

نمودار پیروان مذهب‌ها لبنان (۱۳۸۹)      شیعیان لبنان (۲۷٪)     سنی (۲۷٪)     مارونی (۲۱٪)     ارتودوکس یونانی (۸٪)     کاتولیک یونانی (۵٪)     دروزی (۵٪)     دیگر (۷٪)





Circle frame.svg

پیروان دین‌ها در لبنان      مسلمان (۵۹٫۷٪)     مسیحی (۳۹٪)     دیگر (۱٫۳٪)

برآوردی که مردم لبنان را از نظر دین بررسی می‌کند این گونه است:

    ۵۹٫۷٪ مسلمان
        ۲۷٪ مسلمان اهل سنت/۲۷٪ مسلمان شیعه لبنان
    ۳۹٪ مسیحی
        ۲۱٪ مارونی/ ۸٪ ارتودکس یونانی/۵٪ دروز/۵٪ کاتولیک یونانی
    ۱٫۳٪ پیروان ادیان دیگر

موسسه بین‌المللی پژوهشی CIRI آمریکا در یک پژوهش نشان داد که لبنان در صدر کشورهای است که محدودیت‌هایی را بر آزادی شهروندان در زمینه دینی، اعمال نمی‌کنند.[۴]
فرهنگ و هنر

امروزه فرهنگ و هنر این ملت در آثار موسیقی آن ظاهر شده است[نیازمند منبع] که بر دیگر ملل عرب نیز تأثیر گذاشته است[نیازمند منبع]. خوانندگان مطرح جهان عرب اغلب از لبنان می‌باشند[نیازمند منبع]: الیسا، نوال الزغبی، هیفا وهبی، نانسی عجرم، وائل کفوری، راغب علامه.

لبنان برای هزاران سال محل عبور تمدن‌های مختلف بوده‌است. پس جای تعجب نیست که این کشور کوچک دارای فرهنگی فوق العاده غنی و زنده باشد. وجود گونه‌های بسیار قومی و مذهبی به رسوم پر بار موسیقی، آشپزی و جشنهای لبنان کمک بسیاری کرده‌است. مخصوصاً در بیروت دارای هنر غنی است و نمایش‌ها و نمایشگاه‌ها و شوهای مد و کنسرتهای زیادی در طول سال در نگارخانه‌ها، موزه‌ها، تئاترها و اماکن عمومی برگزار می‌شود.

جوان امروز لبنانی اگرچه ظاهری غربی و مدرن دارد و با سنت‌های خاورمیانه‌ای تفاوت دارد؛ اما به لبنان متحد همچنان وفادار است. فرهنگ جاری در لبنان تبلوری از فرهنگ چند هزار ساله فینیقی‌ها، یونانی‌ها، آشوری‌ها، ایرانی‌ها، رومی‌ها، اعراب و ترک‌های عثمانی می‌باشد و طی چند دهه اخیر فرهنگ فرانسوی نیز به این مجموعه اضافه گردیده‌است.[۵]

جامعه لبنان مدرن، تحصیلکرده و شاید قابل مقایسه با جوامع اروپایی مدیترانه است. اکثر لبنانی‌ها دو زبانه هستند و عربی و فرانسه صحبت می‌کنند. به همین دلیل لبنان عضو سازمان بین‌المللی کشورهای فرانسوی زبان است. با این حال زبان انگلیسی مخصوصا بین دانشجویان لبنانی رایج شده‌است. این کشور نه تنها محل تلاقی مسیحیت با اسلام بلکه دروازه‌ای است که جهان عرب را به اروپا متصل می‌کند.

لبنان همچنین میزبان دانشگاه‌های معتبر مختلفی همچون دانشگاه لبنان، دانشگاه آمریکایی بیروت، دانشگاه سنت جوزف و دانشگاه آمریکایی لبنان است.

فستیوالهای بین‌المللی مختلفی در لبنان برگزار می‌شوند که هنرمندان پر آوازه جهان و مردم بسیار از لبنان و کشورهای دیگر را به سوی خود جذب می‌کنند. مهم‌ترین آن‌ها فستیوالهای تابستانی در بعلبک[۶]، بیت الدین[۷] و بیبلوس[۸] است.
سیاست
نوشتار اصلی: سیاست در لبنان

سیستم سیاسی در لبنان پارلمانی است. نظام پارلمانی در لبنان متأثر از وضعیت فرقه‌ای، اجتماعی و مذهبی خاص این کشور می‌باشد. این سیستم به گونه‌ای طراحی شده‌است که تمامی اقوام و مذاهب در آن سهمی از قدرت سیاسی داشته باشند. برطبق این توافق، رئیس جمهور از میان مسیحیان مارونی، نخست‌وزیر از میان مسلمانان سنی مذهب، رئیس پارلمان از بین شیعیان و معاون نخست‌وزیر از بین مسیحیان ارتدوکس انتخاب می‌شود. پارلمان لبنان دارای  ۱۲۸  کرسی است که به طور مساوی بین مسیحیان و مسلمانان تقسیم شده‌است. این توافق حاصل قرارداد طائف (۱۹۹۰) می‌باشد که به جنگ‌های داخلی در لبنان پایان داد. تا قبل از این توافق سهم مسیحیان در قدرت سیاسی بیشتر از مسلمانان بود.

انتخابات پارلمانی هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود و فرد معرفی شده از جانب حزب یا ائتلاف پیروز نخست‌وزیر خواهد شد. رئیس‌جمهور لبنان برای یک دوره ۶ ساله توسط پارلمان برگزیده می‌شود. اما این مسئله با تمدید یک دوره ۳ ساله ریاست جمهوری الیاس هراوی (۱۹۹۵) و امیل لحود (۲۰۰۴)، رعایت نگردید.[۹]

تقسیم قضایی لبنان تابع قوانین ناپلئونی (نظام قضایی فرانسه) می‌باشد، اما هر کدام از مذاهب مختلف دادگاه‌های خاص خود را در مورد قوانین مربوط به ازدواج، طلاق و... دارا می‌باشند.

احزاب سیاسی مهم لبنان از این قرارند: گروه المستقبل به رهبری سعد حریری. حزب سوسیالیست ترقی‌خواه به رهبری ولید جنبلاط (نماینده دروزی‌ها). جنبش میهنی آزاد به رهبری ژنرال سابق میشل عون (هوداران وی بیشتر در بین مسیحیان شمال و منطقه متن قرار دارند و از حمایت سلیمان فرنجیه و شیل مور دو سیاست‌مدار برجسته مسیحی برخوردار است).

جنبش مقاومت اسلامی حزب‌الله در سال  ۱۹۸۲  تشکیل گردید و عمدتاً شامل شیعیان جنوب لبنان می‌شود. دبیر کل پیشین جنبش سیدعباس موسوی در حمله تروریستی اسرائیل در  ۱۹۹۲  به شهادت رسید. از آن زمان به بعد سیدحسن نصرالله دبیرکل حزب‌الله شده‌است. مناطق نفوذ و حضور هواداران حزب‌الله بیشتر در مناطق جنوب و بقاع (مشرق لبنان) و عالیه (در استان جبل لبنان) می‌باشد. جنبش امل به دبیرکلی نبیه بری که سال‌هاست ریاست مجلس لبنان را در اختیار دارد. جنبش امل نیز بخشی از بدنه شیعیان لبنان را نمایندگی می‌کند. جنبش امل در ارتباط و نزدیکی کاملی با حزب‌الله می‌باشد.[۱۰]
جاذبه‌های گردشگری

مناطق ساحلی لبنان در مجاورت دریای مدیترانه واقع شده‌اند.

ستیز عرب‌ها و اسرائیل

کشورهای عربی و در رأس آنها سوریه و مصر به طور رسمی ۴ بار در سالهای ۱۹۴۸، ۱۹۵۶، ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ با اسرائیل وارد جنگ شدند و جز در یک مورد که موفقیت جزئی داشتند در بقیه موارد شکست خوردند.

محتویات

    ۱ جنگ ۱۹۴۸ (جنگ استقلال)
    ۲ جنگ ۱۹۵۶ (کانال سوئز)
    ۳ جنگ ۱۹۶۷ (جنگ ۶ روزه)
    ۴ جنگ ۱۹۷۳ (اصطکاک یا یوم کیپور)
    ۵ جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶)
    ۶ موضع‌گیری‌های دیپلماتیک
    ۷ منابع

جنگ ۱۹۴۸ (جنگ استقلال)
نوشتار اصلی: جنگ ۱۹۴۸

در سال ۱۹۴۸ قیومیت بریتانیا بر فلسطین در روز ۱۴ مه پایان یافت و در همان روز کشور اسرائیل رسماً اعلام موجودیت کرد. درست فردای آن روز، ارتش‌های کشورهای عربی و گروه زیادی از چریکهای داوطلب عرب به محدوده کشور تاره تاسیس اسرائیل از چند جبهه حمله بردند و جنگ استقلال اسرائیل از ماه مه ۱۹۴۸ تا ژوئیه ۱۹۴۹ به طول انجامید که نهایتاً به شکست اعراب منتهی شد.
جنگ ۱۹۵۶ (کانال سوئز)
نوشتار اصلی: جنگ ۱۹۵۶


پس از روی کار آمدن جمال عبدالناصر و اعلام ملی شدن کانال سوئز و بستن آن توسط دولت مصر در سال ۱۹۵۶ میلادی، کشور اسرائیل که مدعی بود حق عبور بی ضرر آن به آبهای آزاد خدشه دار شده، برای باز گشایی کانال سوئز اقدام نمود.[نیازمند منبع]

مجمع عمومی سازمان ملل ضمن اینکه این تهاجم یک جانبه به مصر را محکوم کرد و خواهان آتش بس فوری شد، اگر چه انگلیس و فرانسه آن را وتو کردند اما نهایتاً کانال سوئز برای مصر ملی اعلام شد.
جنگ ۱۹۶۷ (جنگ ۶ روزه)
نوشتار اصلی: جنگ شش روزه

در سال ۱۹۶۷ میلادی ارتش اسرائیل در پی تحریکات کشورهای عربی، طی ۶ روز صحرای سینا، کرانه باختری رود اردن، نوار غزه، ارتفاعات جولان(بلندی‌های گولان) و شهر قنیطره را به اشغال در آورد و بر تمام اورشلیم مسلط گردید. در پایان٬ اراضی تحت اداره اسرائیل به بیش از ۳ برابر افزایش پیدا کرد.

با این جنگ حدود ۱ میلیون نفر[نیازمند منبع] دیگر از اعراب مناطق اشغال شده توسط اسرائیل آواره شدند و کشور اسرائیل با تسلط بر بلندی‌های جولان سوریه به ۵۵ کیلومتری دمشق نزدیک شد.

قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت در پایان جنگ اسرائیل را ملزم به تخلیه این مناطق اشغال شده توسط اسرائیل کرد، اما این قطعنامه تاکنون به مرحله اجرا درنیامده‌است.
جنگ ۱۹۷۳ (اصطکاک یا یوم کیپور)
نوشتار اصلی: جنگ یوم کیپور


کشورهای عربی پس از شکست‌های پیاپی و خدشه دار شدن غرور ملی آنها توسط ارتش اسرائیل، در یک تبانی مخفیانه تصمیم به جبران شکست‌های قبلی گرفتند و در یک عملیات غافلگیرانه در سال ۱۹۷۳ اقدام به حمله به استحکامات خط بارلو واقع در جنب کانال سوئز و ارتفاعات جولان کردند. در هنگام انعقاد قرارداد آتش‌بس نیروهای مصری قسمت‌های شمالی ساحل شرقی کانال سوئز را به کنترل خود درآورده بودند اما ارتش اسرائیل از کانال سوئز گذشته و در خاک مصر در غرب کانال سوئز پیشروی کرده بود. در جبهه سوریه هم قسمت‌های دیگری از ارتفاعات جولان را هم به تصرف اسرائیل درآورد.
جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶)
نوشتار اصلی: جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶)

جنگ اسرائیل و لبنان، در لبنان معروف به جنگ ژوئیه [۱] و در اسرائیل معروف به جنگ دوم لبنان [۲]، نام مجموعه درگیری‌هایی است که از تاریخ ۱۲ ژوئیه سال ۲۰۰۶ بین ارتش اسرائیل و حزب‌الله لبنان به وقوع پیوست و دامنه آن شمال اسرائیل و سراسر لبنان را دربرگرفت و با قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل در تاریخ ۱۴ آگوست ۲۰۰۶ پایان یافت، به طوری که مرزی در این جنگ تغییر نکرد، و درباره پیروزی در این جنگ هم اختلاف نظرهایی بوجود آمد به طوری که یا هرکدام خود را پیروز می‌خوانند یا دیگری را شکست خورده معرفی می‌کنند.

یهودیه

یهودیه (به عبری: יהודה)، (به یونانی: Ιουδαία)، (به لاتین: Iudæa) نام بخش کوهستانی جنوب سرزمین تاریخی اسرائیل است. امروزه این بخش میان دولت خودگردان فسلطین و اسرائیل قرار دارد. گاه در برخی بخش‌بندی‌های جغرافیایی بخشی از اردن را نیز جزء سرزمین باستانی یهودیه می‌دانند.

زیست بشری در این سرزمینی به عصر سنگ بازمی‌گردد و در دورهٔ تاریخی شاهد دودمان‌ها و رویدادهایی چون کنعانیان، پادشاهی یهودا، بابلیان، هخامنشیان، مقدونیان، بطلمیوسیان، سلوکیان، دودمان حسمونی، رومیان، بیزانس، عربهای مسلمان، جنگ‌های صلیبی، عثمانی، استعمار انگلستان و جنگ‌های اعراب و اسرائیل بوده‌است.