اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

اس ام اس موزیک / دانلود آهنگ های جدید

انقلاب اکراین (۲۰۱۴)

انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین مجموعهٔ حوادثی است که در سال ۲۰۱۴ با تظاهرات در کیف پایتخت اوکراین اتفاق افتاد که در ادامهٔ واقعهٔ میدان اروپا و تظاهرات ضد دولتی صورت گرفت. در پایان آن پس از آنکه ویکتور یانوکوویچ رئیس‌جمهور با امضای توافق‌نامه‌ای با مخالفان با انتخابات زودهنگام موافقت کرد، با نقض توافقنامه از سوی معترضان وی با رای مجلس از سمت ریاست جمهوری عزل شد و چند روز بعد دولت جدید به ریاست آرسنی یاتسنیوک بر سر کار آمد.

اوکراین منافع بسیاری برای شرق و غرب دارد،[۱][۲] از همین رو موضع‌گیری‌ها در برابر حوادث اکراین متفاوت است. برخی کشورها از جمله کشورهای غربی این حادثه را انقلاب می‌نامند،[۳] ولی روسیه آن را کودتا می‌داند[۴][۵][۶] و مدعی است که برکناری رئیس‌جمهور خلاف قانون‌اساسی بوده‌است.[۷][۸] پیش از برکناری یانکویچ، نیکلای آزاروف نخست‌وزیر قانونی وقت اوکراین نیز برکنار کردن رییس‌جمهور را خلاف قانون اساسی خوانده‌بود.[۹]

محتویات

    ۱ مرور تحولات
    ۲ تهاجم روسیه
    ۳ پیامد
        ۳.۱ پیوستن کریمه به روسیه
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

مرور تحولات
درصد اوکراینی‌هایی که معتقدند این کشور باید به روسیه بپیوندد. براساس نظرسنجی موسسه بین‌المللی جامعه‌شناسی کیف در فوریه ۲۰۱۴

تظاهرات مردمی در ۱۸ فوریه ۲۰۱۴ و بعد از برخورد پلیس با مردم به صورت ناگهانی شروع شد. در این انقلاب حداقل ۸۲ نفر کشته شدند که ۱۳ نفر آن‌ها پلیس بودند و ۱۱۰۰ نفر مجروح شدند.

آغاز این شورش در ۱۸ فوریه ۲۰۱۴ و با تظاهرات ۲۰ هزار نفر مردمی در واقعه میدان اروپا اتفاق افتاد.
تهاجم روسیه
نوشتار اصلی: بحران کریمه (۲۰۱۴)
نوشتار اصلی: مداخله نظامی روسیه در اوکراین


در پی انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین و برکناری دولت و تشکیل دولت جدید، نیروهای روسی اول به طور غیر رسمی وارد شبه جزیره جنوبی و خودمختار کریمه شدند و بعد از دریافت مجوز دخالت نظامی ولادمیر پوتین از مجلس روسیه، به طور رسمی نیروهای خود را به دلیل حفظ امنیت شهروندان روسی، به طور گسترده وارد خاک اوکراین کرد و ساختمان‌های دولتی و فرودگاه‌ها و پایگاه‌های نظامی را اشغال کرد.
پیامد

انقلاب اوکراین منجر به وقوع بحران شبه جزیره کریمه شد و این بحران به اعتقاد برخی از تحلیلگران به بزرگترین بحران بین روسیه و غرب پس از جنگ سرد تبدیل شد.[۱۰]
پیوستن کریمه به روسیه

به دنبال بحران کریمه در ۱۶ مارس ۲۰۱۴ یک همه‌پرسی از مردم کریمه برای پیوستن به روسیه برگزار گردید. ۸۱ درصد واجدان شرایط در این انتخابات شرکت کرده و ۹۶٫۷۷٪ به جدایی این شبه جزیره از اوکراین و الحاقش به روسیه رأی مثبت دادند.[۱۱] پس از جدایی کریمه از اوکراین شهروندان روسیه باید برای ورد به خاک اوکراین درخواست ویزا کنند. همچنین اوکراین از مجمع کشورهای مشترک‌المنافع تحت رهبری روسیه خارج خواهد شد و به زودی خود را آماده مانور نظامی مشترک با بریتانیا و آمریکا می‌کند.[۱۲] برخی از کشورها از جمله ایالات متحده امریکا، این واقعه را اشغال نظامی کریمه توسط روسیه نامیدند.

مولداوی

جمهوری مولداوی (به مولداویایی: Republica Moldova) کشوری محصور در خشکی در اروپای شرقی است که از غرب با رومانی و از شرق با اوکراین همسایه است. مرزهای مولداوی با رومانی در راستای رودهای پروت و دانوب کشیده شده‌است. این کشور از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ با نام جمهوری شوروی سوسیالیستی مولداوی بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود و در ۲۷ اوت ۱۹۹۱ اعلام استقلال نمود. پایتخت مولداوی شهر کیشیناو است. منطقه‌ای در ساحل شرقی رود نیسترو از سال ۱۹۹۰ تاکنون تحت حاکمیت دولت ترانس‌نیستریا است.

مولداوی به وسیله یک جمهوری پارلمانی اداره می‌شود که رئیس‌جمهور در آن ریاست کشور و نخست‌وزیر ریاست حکومت را بر عهده دارد. این کشور عضو سازمان ملل متحد، شورای اروپا، سازمان جهانی تجارت و چندین سازمان بین‌المللی دیگر است و متقاضی عضویت در اتحادیه اروپا شده‌است.

مولداوی در سال ۲۰۱۰ با کمترین میزان درآمد سالانه ملی، افزایش مهاجرت شهروندان برای یافتن شغل و کاهش میزان مبادلات بازرگانی، فقیرترین کشور در همسایگی اتحادیه اروپا شناخته شده‌است. بخاطر مشکل بیکاری ناشی از بحران اقتصادی تقریباً یک سوم از مردم مولداوی مجبور به ترک این کشور به منظور یافتن کار در کشورهای همسایه شده‌اند و قدرت خرید مردم نیز بطور جدی کاهش یافته و در عین حال میزان مبادلات بازرگانی بین این کشور و اروپا نیز تقریباً به یک سوم کاهش یافته‌است. دولت مولداوی بخاطر مشکلات اقتصادی پیش از این مجبور شده تا درخواست کمک مالی خارجی کند.[۱]

محتویات

    ۱ ارتباط
    ۲ تقسیمات کشوری
    ۳ جغرافیا
    ۴ جمعیت‌شناسی
        ۴.۱ ترکیب قومیتی
        ۴.۲ زبان
        ۴.۳ مذهب
    ۵ سیاست
    ۶ فرهنگ
    ۷ جستارهای وابسته
    ۸ منابع

ارتباط

مولداوی یک کشور محصور در خشکی می‌باشد و تنها راه ارتباطی بین‌المللی آن مرز آبی به طول تقریبی ۲۰۰۰ متر در کنار رود دانوب می‌باشد. این منطقه پس از استقلال، با تلاش زیاد دولت مولداوی به سمت بندر شدن پیش می‌رود وهرنوع سرمایه‌گذاری وکمک یک کشورخارجی جهت تاسیس و تجهیز بندر فوق و ایجاد ارتباطات جاده‌ای با کیشینو اقدامی کاملاً حیاتی برای مولداوی بوده، اجازه ارتباط آزاد وتجارت آزاد را به این جمهوری خواهد داد و در آینده‌ای نزدیک پتانسیل اقتصادی مولداوی را افزایش خواهد داد و بنابر این مشکل همیشگی قیمت‌های حمل و نقل با امتیاز دسترسی به مهمترین راه آبی اروپا کم خواهد شد.
تقسیمات کشوری
جغرافیا

جمهوری مولداوی با ۳۳۷۰۰ کلیومتر مربع در شمال و جنوب و شرق با اوکراین و در غرب با رومانی همسایه است. کیشینف پایتخت و تیراسپول، بلتسی، تیگینا و ریبیتسا از شهرهای مهم این کشور بشمار می‌رود. بخشهایی از مناطق خاوری این کشور که در ساحل شرقی دنستر قرار دارند به‌دنبال استقلال این جمهوری در ۲۷ اوت ۱۹۹۱ از شوروی، تحت نام جمهوری ترنسنیستریا اعلام استقلال کردند. این تصمیم آنان مورد پذیرش دولت مرکزی قرار نگرفت و متعاقب آن مناقشه مسلحانه آغاز و چندین ماه بطول انجامید. در حال حاضر حفاظت از صلح در این جمهوری خودخوانده توسط صلح‌بانان روس و مولداو انجام می‌شود.[۲]
جمعیت‌شناسی
ترکیب قومیتی

ترکیب قومیتی مولداوی بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۴ مولداوی و سرشماری سال ۲۰۰۴ ترنسنیستریا:
خودمعرفی     مولداوی
سرشماری     ٪
مولداوی اصلی     ترنسنیستریا
سرشماری     ٪ ترنسنیستریا
+ بندر     مجموع     ٪
مولداو۱     ۲٬۵۶۴٬۸۴۹     ۷۵٫۸۱٪     ۱۷۷٬۳۸۲     ۳۱٫۹۴٪     ۲٬۷۴۲٬۲۳۱     ۶۹٫۶۲٪
اوکراینی‌ها     ۲۸۲٬۴۰۶     ۸٫۳۵٪     ۱۶۰٬۰۶۹     ۲۸٫۸۲٪     ۴۴۲٬۴۷۵     ۱۱٫۲۳٪
روس‌ها     ۲۰۱٬۲۱۸     ۵٫۹۵٪     ۱۶۸٬۶۷۸     ۳۰٫۳۷٪     ۳۶۹٬۸۹۶     ۹٫۳۹٪
گاگااوز     ۱۴۷٬۵۰۰     ۴٫۳۶٪     ۴٬۰۹۶     ۰٫۷۴٪     ۱۵۱٬۵۹۶     ۳٫۸۵٪
رومانیایی‌ها۱     ۷۳٬۲۷۶     ۲٫۱۷٪     ۲۵۳     ۰٫۰۵٪     ۷۳٬۵۲۹     ۱٫۸۷٪
بلغارها     ۶۵٬۶۶۲     ۱٫۹۴٪     ۱۳٬۸۵۸     ۲٫۵۰٪     ۷۹٬۵۲۰     ۲٫۰۲٪
کولی     ۱۲٬۲۷۱     ۰٫۳۶٪     ۵۰۷     ۰٫۰۹٪     ۱۲٬۷۷۸     ۰٫۳۲٪
یهودی۲     ۳٬۶۰۸     ۰٫۱۱٪     ۱٬۲۵۹     ۰٫۲۳٪     ۴٬۸۶۷     ۰٫۱۲٪
لهستانی‌ها     ۲٬۳۸۳     ۰٫۰۷٪     ۱٬۷۹۱     ۰٫۳۲٪     ۴٬۱۷۴     ۰٫۱۱٪
دیگران/اعلام‌نشده     ۳۰٬۱۵۹     ۰٫۸۹٪     ۲۷٬۴۵۴     ۴٫۹۴٪     ۵۷٬۶۱۳     ۱٫۴۶٪
کل       ۳٬۳۸۳٬۳۳۲       ۱۰۰٪       ۵۵۵٬۳۴۷       ۱۰۰٪       ۳٬۹۳۸٬۶۷۹       ۱۰۰٪

۱اختلاف نظر ادامه‌داری در مورد این که آیا رومانیایی‌ها و مولداوها یک گروه قومیتی می‌باشند یا خیر وجود دارد. مثلاً برخی آن‌ها را دو گروه قومی متفاوت دانسته و برخی مولداوها را بخشی از رومانیایی‌ها می‌دانند. در سرشماری افراد فقط یک ملیت را می‌توانند معرفی کنند و کسی نمی‌تواند خود را هم مولداو و هم رومانیایی اعلام کند.

۲اقلیت یهودی این کشور در گذشته بسیار پرشمار بود (۲۲۵٫۶۳۷ یهودی در بسسارابیا در سال ۱۸۹۷ یا ۱۱٫۶۵٪ جمعیت).[۳]
زبان

قانون اساسی سال ۱۹۹۴ این کشور زبان رسمی مولداوی را مولداویایی اعلام کرده اما در اعلامیه استقلال ۱۹۹۱ زبان رسمی جمهوری مولداوی رومانیایی اعلام شده بود.

زبان روسی با عنوان «زبان ارتباطات بین قومیت‌ها» موقعیت رسمی در این کشور دارد و در تمام سطوح جامعه و حکومت مورد استفاده است. اوکراینی و گاگااوز دو زبان اقلیت عمده هستند که در گاگااوزیا و ترانس‌نیستریا زبان رسمی به شمار می‌روند.
مذهب

بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۴ در این کشور ۹۳٫۳٪ مردم مولداوی پیرو کلیسای ارتدوکس شرقی هستند. ۲٪ پروتستان، ۱٫۲٪ پیرو سایر مذاهب، ۰٫۹٪ بی‌دین، ۰٫۴٪ خداناباور و ۲٫۲٪ هم به سؤال پاسخ نداده‌اند.
سیاست

در این کشور رئیس حکومت رئیس جمهور است و نخست وزیر رئیس دولت. رئیس جمهور با رای اعضا مجلس برای دوره‌ای چهار ساله تعیین می‌شود. او کابینه را تعیین می‌کند. اعضای کابینه باید از مجلس رای اعتماد بگیرند. مجلس این کشور ۱۰۱ کرسی دارد. نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای چهار ساله تعیین می‌شوند.

در انتخابات پارلمانی بر‌گزار شده در روز پنجم آوریل ۲۰۰۹ (۱۶ فرودین ۸۸)، حزب کمونیست مولداوی توانست ۵۰ درصد آراء را به خود اختصاص دهد و پیروز انتخابات باشد. در نتیجه این پیروزی، تنش سیاسی و تظاهرات مخالفان دولت در مولداوی گسترش یافت و تظاهرکنندگان، دولت کمونیست این کشور را به تقلب در انتخابات پارلمانی ماه گذشته متهم کردند.[۴]

هدف این کشور پیوستن به اتحادیه اروپا است ولی در حال حاضر بسیاری از این نگرانند که روسیه سعی خواهد کرد با پیشروی در نرانس‌نیستریا و بعد مولدوا مانع این کار شود.[۵]

رئیس‌جمهوری مولداوی نیکلای تیموفتی از ائتلاف حاکم 'همگرایی اروپایی است. تیموفتی چهارمین رئیس جمهوری مولداوی در تاریخ این کشور در دو دهه پس از فروپاشی شوروی سابق می‌باشد. مولداوی از سال ۲۰۰۹ به دلیل اختلافات در پارلمان که مانع انتخاب رئیس جمهوری شده بود، دچار بحران سیاسی است.

لوری لینکا، نخست وزیر با نزاکت و محتاطی است. آقای لینکا، مخالفان خود را متهم می‌کند که از تبلیغات برای مسموم کردن افکار رای دهندگان استفاده می‌کنند ولی اذعان دارد که یک چنین احساساتی، به مصمم بودن او و سرعت بخشیدن به اجرای سیاست‌هایش کمک کرده است. او می‌خواهد هر چه زوتر قرارداد وابستگی به اتحادیه اروپا را امضا کند که مشابه همان قراردادی است که موجب شروع انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین|تظاهرات در اوکراین شد. وی برای الحاق به اتحادیه اروپا با خوش بینی تاریخ ۲۰۱۹ را در نظر گرفته است. آقای لینکا با وجود سیاست رسمی بی طرفی نظامی، همچنین می‌خواهد موقعیت مولدوا را به عنوان یک متحد ناتو تحکیم بخشد.[۵]

او که فارغ‌التحصیل یکی از دانشگاه‌های برجسته روسیه برای دیپلمات هاست، می‌گوید می‌داند در مقابل رویارویی با قدرت روسیه تا چه حد می‌تواند جلو برود: "تجربه شخصی من این است که شما باید گفتمان بسیار خوب و فشرده‌ای با روسیه داشته باشید و هر قدر بیشتر بحث کنید پیشرفت بیشتری خواهید داشت. اگر اوکراینی‌ها فکر می‌کنند که این درس خوبی است، ما هم حاضریم در آن شریک شویم زیرا در شرایط ما جز مذاکره گزینه دیگری وجود ندارد.

فهرست کشورهای مستقل

نام کوتاه و نام رسمی انگلیسی     عضویت در سازمان ملل [Note ۱]     اختلاف درباره استقلال [Note ۲]     توضیحات در مورد به رسمیت شناخته شدن استقلال [Note ۴]
           
↓ |کشورهای عضو یا کشورهای ناظر ↓            
 افغانستان – Islamic Republic of Afghanistan     کشور عضو     ندارد    
 آلبانی – Republic of Albania     کشور عضو     ندارد    
 الجزایر – People's Democratic Republic of Algeria     کشور عضو     ندارد    
 آندورا – Principality of Andorra     کشور عضو     ندارد     Andorra is a co-principality in which the office of head of state is jointly held ex officio by the French president and the bishop of the Roman Catholic diocese of Urgell,[۲] who himself is appointed by the سریر مقدس.
 آنگولا – Republic of Angola     کشور عضو     ندارد    
 آنتیگوا و باربودا     کشور عضو     ندارد     Antigua and Barbuda is a قلمروی همسود[Note ۵] with 1 autonomous region, بارابودا.[Note ۶][۳]
 آرژانتین – Argentine Republic[Note ۷]     کشور عضو     ندارد     Argentina is a فدراسیون of ایالت‌های آرژانتین.
 ارمنستان – Republic of Armenia     کشور عضو     شناخته نمی‌شود توسط #پاکستان[۴][۵][۶]    
 استرالیا – Commonwealth of Australia     کشور عضو     ندارد     Australia is a قلمروی همسود[Note ۵] and a فدراسیون of ایالت‌ها و ناحیه‌های استرالیا. The external territories of Australia are:

     جزیره‌های آشمور و کارتیر
     Australian Antarctic Territory
     جزیره کریسمس
     جزایر کوکوس
     جزایر کورال
     جزیره هرد و جزایر مک‌دونالد
     جزیره نورفولک

 اتریش – Republic of Austria     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] Austria is a فدراسیون of ایالت‌های اتریش (Bundesländer).
 جمهوری آذربایجان – Republic of Azerbaijan     کشور عضو     ندارد     Azerbaijan contains two autonomous regions, جمهوری خودمختار نخجوان and ناگورنو قره‌باغ (Dağlıq Qarabağ).[Note ۶] In Nagorno-Karabakh, a de facto state has been established.
 باهاما – Commonwealth of the Bahamas     کشور عضو     ندارد     The Bahamas is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 بحرین – Kingdom of Bahrain     کشور عضو     ندارد    
 بنگلادش – People's Republic of Bangladesh     کشور عضو     ندارد    
 باربادوس     کشور عضو     ندارد     Barbados is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 بلاروس – Republic of Belarus     کشور عضو     ندارد    
 بلژیک – Kingdom of Belgium     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] Belgium is a فدراسیون divided into linguistic communities and regions.
 بلیز     کشور عضو     ندارد     Belize is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 بنین – Republic of Benin[Note ۸]     کشور عضو     ندارد    
 پادشاهی بوتان – Kingdom of Bhutan     کشور عضو     ندارد    
 بولیوی – Plurinational State of Bolivia     کشور عضو     ندارد    
 بوسنی و هرزگوین     کشور عضو     ندارد     Bosnia and Herzegovina is a federation of two constituent units:

     فدراسیون بوسنی و هرزگوین
     جمهوری صرب

and Brčko District, a self-governing administrative unit.[Note ۹]
 بوتسوانا – Republic of Botswana     کشور عضو     ندارد    
 برزیل – Federative Republic of Brazil     کشور عضو     ندارد     Brazil is a فدراسیون of ایالت‌های برزیل.
 برونئی – Nation of Brunei, Abode of Peace     کشور عضو     ندارد    
 بلغارستان – Republic of Bulgaria     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 بورکینافاسو[Note ۱۰]     کشور عضو     ندارد    
 میانمار – Republic of the Union of Myanmar[Note ۱۱][۸]     کشور عضو     ندارد    
 بوروندی – Republic of Burundi     کشور عضو     ندارد    
 کامبوج – Kingdom of Cambodia     کشور عضو     ندارد    
 کامرون – Republic of Cameroon     کشور عضو     ندارد    
 کانادا[Note ۱۲]     کشور عضو     ندارد     Canada is a قلمروی همسود[Note ۵] and a federation of استان‌ها و قلمروهای کانادا.
 کیپ ورد – Republic of Cabo Verde     کشور عضو     ندارد    
 جمهوری آفریقای مرکزی     کشور عضو     ندارد    
 چاد – Republic of Chad     کشور عضو     ندارد    
 شیلی – Republic of Chile     کشور عضو     ندارد     جزیره ایستر and the Juan Fernández Islands are "special territories" of Chile in the منطقه والپارایزو.
 چین – People's Republic of China[Note ۱۳]     کشور عضو     Not recognized by 22 states. ادعا شده توسط the تایوان     The People's Republic of China (PRC) contains five autonomous regions, گوانگشی, مغولستان داخلی, نینگ‌شیا, سین‌کیانگ and منطقه خودمختار تبت.[Note ۶] Additionally, it has sovereignty over the Special Administrative Regions of:

     هنگ کنگ
     ماکائو

China is not recognised by 22 کشور عضوs and the سریر مقدس, which instead recognise Taiwan (the Republic of China).[Note ۱۴]

China claims, but does not control, the de facto independent Taiwan.[Note ۱۵]
 کلمبیا – Republic of Colombia     کشور عضو     ندارد    
 کومور – Union of the Comoros     کشور عضو     ندارد     Comoros is a فدراسیون of 3 islands.[Note ۱۶][۹]
 جمهوری دموکراتیک کنگو[Note ۱۷]     کشور عضو     ندارد    
 جمهوری کنگو[Note ۱۸]     کشور عضو     ندارد    
ZZZCook Islands → Cook Islands            
 کاستاریکا – Republic of Costa Rica     کشور عضو     ندارد    
Côte d'Ivoire → Ivory Coast            
 کرواسی – Republic of Croatia     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 کوبا – Republic of Cuba     کشور عضو     ندارد    
 قبرس – Republic of Cyprus     کشور عضو     Not recognised by Turkey and Northern Cyprus     Member of the EU.[Note ۳] The northeastern part of the island is the de facto state of Northern Cyprus. See Foreign relations of Cyprus and Cyprus dispute. ترکیه refers to the Republic of Cyprus government as "The Greek Cypriot Administration of South Cyprus".[۱۰]
 جمهوری چک[Note ۱۹]     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 دانمارک – Kingdom of Denmark     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]

The Danish Realm also includes two self-governing territories:

     جزایر فارو (Føroyar/Færøerne)
     گرینلند (Kalaallit Nunaat/Grønland)

 جیبوتی – Republic of Djibouti     کشور عضو     ندارد    
 دومینیکا – Commonwealth of Dominica     کشور عضو     ندارد    
 جمهوری دومینیکن     کشور عضو     ندارد    
 تیمور شرقی – Democratic Republic of Timor-Leste[Note ۲۰]     کشور عضو     ندارد    
 اکوادور – Republic of Ecuador     کشور عضو     ندارد    
 مصر – Arab Republic of Egypt     کشور عضو     ندارد    
 السالوادور – Republic of El Salvador     کشور عضو     ندارد    
 گینه استوایی – Republic of Equatorial Guinea     کشور عضو     ندارد    
 اریتره – State of Eritrea     کشور عضو     ندارد    
 استونی – Republic of Estonia     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 اتیوپی – Federal Democratic Republic of Ethiopia     کشور عضو     ندارد     Ethiopia is a فدراسیون of nine regions and two chartered cities.
 فیجی – Republic of Fiji     کشور عضو     ندارد     Fiji contains 1 autonomous region, روتوما.[Note ۶][۱۱][۱۲]
 فنلاند – Republic of Finland     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]

     جزایر آلند is a neutral and demilitarised autonomous region of Finland.[Note ۶][Note ۲۱]

 فرانسه – French Republic     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] France contains five overseas regions/departments: گویان فرانسه, جزیره گوادلوپ, مارتینیک, مایوت, and رئونیون. France also includes the overseas territories of:

     جزیره کلیپرتون
     پولی‌نزی فرانسه
     کالدونیای جدید
     سن بارتلمی
     سن-مارتن
     سن-پیر-ا-میکلون
     والیس و فوتونا
     سرزمین‌های قطب جنوب و جنوبی فرانسه

 گابون – Gabonese Republic     کشور عضو     ندارد    
 گامبیا – Republic of the Gambia     کشور عضو     ندارد    
 گرجستان     کشور عضو     ندارد     Georgia contains two autonomous regions, آجارستان and آبخاز.[Note ۶] In Abkhazia and South Ossetia, de facto states have been formed.
 آلمان – Federal Republic of Germany     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] Germany is a فدراسیون of ایالت‌های آلمان (Bundesländer).
 غنا – Republic of Ghana     کشور عضو     ندارد    
 یونان – Hellenic Republic     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] کوه آتوس is an autonomous part of Greece that is jointly governed by the multinational "Holy Community" on the mountain and a civil governor appointed by the Greek government.[۱۳]
 گرنادا     کشور عضو     ندارد     Grenada is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 گواتمالا – Republic of Guatemala     کشور عضو     ندارد    
 گینه – Republic of Guinea[Note ۲۲]     کشور عضو     ندارد    
 گینه بیسائو – Republic of Guinea-Bissau     کشور عضو     ندارد    
 گویان – Co-operative Republic of Guyana     کشور عضو     ندارد    
 هائیتی – Republic of Haiti     کشور عضو     ندارد    
 هندوراس – Republic of Honduras     کشور عضو     ندارد    
 مجارستان     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 ایسلند – Republic of Iceland     کشور عضو     ندارد    
 هند – Republic of India     کشور عضو     ندارد     India is a فدراسیون of ایالت‌ها و قلمروهای هند.
 اندونزی – Republic of Indonesia     کشور عضو     ندارد     Indonesia has استان‌های اندونزی with official special autonomy status: آچه, جاکارتا, منطقه ویژه یوگیاکارتا, پاپوآ, and پاپوآی غربی (استان).[Note ۶]
 ایران – Islamic Republic of Iran     کشور عضو     ندارد    
 عراق – Republic of Iraq     کشور عضو     ندارد     Iraq is a فدراسیون[Note ۱۶][۱۴] of استان‌های عراق, three of which make up the autonomous کردستان عراق.[Note ۶]
 جمهوری ایرلند[Note ۲۳]     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 اسرائیل – State of Israel     کشور عضو     Not recognised by 32 states     Israel exerts strong control over the territory ادعا شده توسط Palestine. Israel annexed East Jerusalem,[۱۵] an annexation not recognised by the international community.[۱۶] Israel maintains varying levels of control over the rest of the کرانه باختری رود اردن, and although Israel no longer has a permanent civilian or military presence in the نوار غزه, following its unilateral disengagement, it is still considered the occupying power under international law.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰][۲۱] Israel is not recognised as a state by 32 UN members (including most Arab states) and by the جمهوری دموکراتیک عربی صحرا.
 ایتالیا – Italian Republic     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] Italy has five autonomous regions, واله دائوستا, فریولی ونتزیا جولیا, ساردنی, سیسیل and ترنتینو التو آدیجه.[Note ۶]
 ساحل عاج – Republic of Côte d'Ivoire     کشور عضو     ندارد    
 جامائیکا     کشور عضو     ندارد     Jamaica is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 ژاپن     کشور عضو     ندارد    
 اردن – Hashemite Kingdom of Jordan     کشور عضو     ندارد    
 قزاقستان – Republic of Kazakhstan     کشور عضو     ندارد    
 کنیا – Republic of Kenya     کشور عضو     ندارد    
 کیریباتی – Republic of Kiribati     کشور عضو     ندارد    
 کره شمالی – Democratic People's Republic of Korea     کشور عضو     ادعا شده توسط کره جنوبی     North Korea is not recognised by two UN members: Japan and South Korea.[Note ۲۴][۲۲]
 کره جنوبی – Republic of Korea     کشور عضو     ادعا شده توسط کره شمالی     South Korea contains 1 autonomous region, ججو-دو.[Note ۶][۲۳] South Korea is not recognised by one UN member: North Korea.[Note ۲۴]
 کویت – State of Kuwait     کشور عضو     ندارد    
 قرقیزستان – Kyrgyz Republic     کشور عضو     ندارد    
 لائوس – Lao People's Democratic Republic     کشور عضو     ندارد    
 لتونی – Republic of Latvia     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 لبنان – Lebanese Republic     کشور عضو     ندارد    
 لسوتو – Kingdom of Lesotho     کشور عضو     ندارد    
 لیبریا – Republic of Liberia     کشور عضو     ندارد    
 لیبی – State of Libya     کشور عضو     ندارد     Libya has one self-declared autonomous region:[۲۴]

    برقه

 لیختن‌اشتاین – Principality of Liechtenstein     کشور عضو     ندارد    
 لیتوانی – Republic of Lithuania     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 لوکزامبورگ – Grand Duchy of Luxembourg     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 مقدونیه – Republic of Macedonia     کشور عضو     ندارد     Because of the Macedonia naming dispute, the country is referred to by the UN and a number of states and international organizations as "the former Yugoslav Republic of Macedonia".
 ماداگاسکار – Republic of Madagascar     کشور عضو     ندارد
 مالاوی – Republic of Malawi     کشور عضو     ندارد    
 مالزی     کشور عضو     ندارد     Malaysia is a فدراسیون of ایالت‌ها و قلمروهای فدرالی مالزی.
 مالدیو – Republic of Maldives     کشور عضو     ندارد    
 مالی – Republic of Mali     کشور عضو     ندارد    
 مالت – Republic of Malta     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 جزایر مارشال – Republic of the Marshall Islands     کشور عضو     ندارد     Under Compact of Free Association with the United States.
 موریتانی – Islamic Republic of Mauritania     کشور عضو     ندارد    
 موریس – Republic of Mauritius     کشور عضو     ندارد     Mauritius has an autonomous island, Rodrigues.[Note ۶]
 مکزیک – United Mexican States     کشور عضو     ندارد     Mexico is a فدراسیون of ایالت‌های مکزیک.
 ایالات فدرال میکرونزی     کشور عضو     ندارد     Under Compact of Free Association with the United States. The Federated States of Micronesia is a فدراسیون of four states.
 مولداوی – Republic of Moldova     کشور عضو     ندارد     Moldova has the autonomous regions of گاگائوزیا and Transnistria, the latter of which has established a de facto state.
 موناکو – Principality of Monaco     کشور عضو     ندارد    
 مغولستان     کشور عضو     ندارد    
 مونته‌نگرو     کشور عضو     ندارد    
 مراکش – Kingdom of Morocco     کشور عضو     ندارد     Morocco claims sovereignty over صحرای غربی and controls most of it, which is disputed by the Sahrawi Arab Democratic Republic.
 موزامبیک – Republic of Mozambique     کشور عضو     ندارد    
 نامیبیا – Republic of Namibia     کشور عضو     ندارد    
 نائورو – Republic of Nauru     کشور عضو     ندارد    
 نپال – Federal Democratic Republic of Nepal     کشور عضو     ندارد     Nepal is a فدراسیون composed of فهرست استان‌های نپال.
 پادشاهی هلند – Kingdom of the Netherlands     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] The Kingdom of the Netherlands consists of four constituent countries:

     هلند
     آروبا
     کوراسائو
     سنت مارتین

The monarch and his ministers form the government of the kingdom as well as the government of its constituent country, the Netherlands. Following the dissolution of the آنتیل هلند in 2010, Curaçao and Sint Maarten have become constituent countries, which, alongside Aruba, enjoy considerable autonomy. The other three islands (بونیر, سیبا, سینت یوستیشس) became جزایر کارائیب هلند of the Netherlands.

The designation "Netherlands" can refer either to one of the Kingdom's constituent countries or to the short name for the Kingdom (e.g. in international organizations). The Kingdom of the Netherlands as a whole is a member of the EU, but EU law applies only to parts within Europe.
 نیوزیلند     کشور عضو     ندارد     New Zealand is a قلمروی همسود,[Note ۵] and has the dependent territories of:

     Ross Dependency
     توکلائو

New Zealand has responsibilities for (but no rights of control over) two freely associated states:

     جزایر کوک
     نیووی

The Cook Islands and Niue have diplomatic relations with 39 and 8 UN members respectively.[۲۵][۲۶][۲۷] They have full treaty-making capacity in the UN,[۲۸] and are members of some سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد.
 نیکاراگوئه – Republic of Nicaragua     کشور عضو     ندارد     Nicaragua contains two autonomous regions, Atlántico Sur and Atlántico Norte.[Note ۶]
 نیجر – Republic of Niger     کشور عضو     ندارد    
 نیجریه – Federal Republic of Nigeria     کشور عضو     ندارد     Nigeria is a فدراسیون of ایالت‌های نیجریه.
 نروژ – Kingdom of Norway     کشور عضو     ندارد    

    سوالبارد is an integral part of Norway, but has a special status due to the Svalbard Treaty.
    یان ماین is an island that is an integral part of Norway, although unincorporated.

Norway has the dependent territories of:

    جزیره بووه
    Peter I Island
    سرزمین شهبانو ماود

 عمان – Sultanate of Oman     کشور عضو     ندارد    
 پاکستان – Islamic Republic of Pakistan     کشور عضو     ندارد     Pakistan is a فدراسیون of تقسیمات کشوری پاکستان. Pakistan disputes Indian sovereignty over کشمیر. It exercises control over کشمیر آزاد, but does not explicitly claim any part of it,[۲۹][۳۰] instead regarding it as a disputed territory.[۳۱][۳۲] The portions that it controls are divided into two polities, administered separately from Pakistan proper:[Note ۲۵]

     کشمیر آزاد
     گلگت-بلتستان

 پالائو – Republic of Palau     کشور عضو     ندارد     Under Compact of Free Association with the United States.
 فلسطین – State of Palestine     کشور ناظر و کشور عضو یک سازمان تخصصی     Disputed by اسرائیل     The declared State of Palestine has received diplomatic recognition from 134 states.[۳۳] The proclaimed state has no agreed territorial borders, or effective control on much of the territory that it proclaimed.[۳۴] The حکومت خودگردان فلسطین is an interim administrative body formed as a result of the Oslo Accords that exercises limited autonomous jurisdiction within the سرزمین‌های فلسطینی‌نشین. In foreign relations, Palestine is represented by the سازمان آزادی‌بخش فلسطین.[۳۵] The State of Palestine is a member state of UNESCO,[۳۶] and an observer state in the UN.
 پاناما – Republic of Panama     کشور عضو     ندارد    
 پاپوآ گینه نو – Independent State of Papua New Guinea     کشور عضو     ندارد     Papua New Guinea is a قلمروی همسود[Note ۵] with 1 autonomous region, استان خودمختار بوگاینویل.[Note ۶]
 پاراگوئه – Republic of Paraguay     کشور عضو     ندارد    
 پرو – Republic of Peru     کشور عضو     ندارد    
 فیلیپین – Republic of the Philippines     کشور عضو     ندارد     The Philippines contains one autonomous region, Autonomous Region in Muslim Mindanao.[Note ۶]
 لهستان – Republic of Poland     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 پرتغال – Portuguese Republic     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] Portugal contains two autonomous regions, آزور and مادیرا.[Note ۶]
 قطر – State of Qatar     کشور عضو     ندارد    
 رومانی     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 روسیه – Russian Federation     کشور عضو     ندارد     Russia is officially a فدراسیون of 85 واحدهای فدرال روسیه (republics, oblasts, krais, autonomous okrugs, federal cities, and an autonomous oblast). Several of the federal subjects are ethnic republics.[Note ۶]
 رواندا – Republic of Rwanda     کشور عضو     ندارد    
 سنت کیتس و نویس – Federation of Saint Christopher and Nevis     کشور عضو     ندارد     Saint Kitts and Nevis is a قلمروی همسود[Note ۵] and is a فدراسیون[Note ۱۶] of 14 parishes.
 سنت لوسیا     کشور عضو     ندارد     Saint Lucia is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 سنت وینسنت و گرنادین‌ها     کشور عضو     ندارد     Saint Vincent and the Grenadines is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 ساموآ – Independent State of Samoa     کشور عضو     ندارد    
 سن مارینو – Republic of San Marino     کشور عضو     ندارد    
 سائوتومه و پرینسیپ – Democratic Republic of São Tomé and Príncipe     کشور عضو     ندارد     São Tomé and Príncipe contains 1 autonomous province, Príncipe.[Note ۶]
 عربستان سعودی – Kingdom of Saudi Arabia     کشور عضو     ندارد    
 سنگال – Republic of Senegal     کشور عضو     ندارد    
 صربستان – Republic of Serbia     کشور عضو     ندارد     Serbia contains two autonomous regions, استان خودمختار وویوودینا and استان خودمختار کوزوو و متوهیا.[Note ۶] Most of the latter is under the de facto control of the Republic of Kosovo.
 سیشل – Republic of Seychelles     کشور عضو     ندارد    
 سیرالئون – Republic of Sierra Leone     کشور عضو     ندارد    
 سنگاپور – Republic of Singapore     کشور عضو     ندارد    
 اسلواکی – Slovak Republic     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 اسلوونی – Republic of Slovenia     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 جزایر سلیمان     کشور عضو     ندارد     The Solomon Islands is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 سومالی – Federal Republic of Somalia     کشور عضو     ندارد     Somalia is presently divided with the official Federal Government of Somalia (FGS) controlling only part of the country. پانتلند and Galmudug have declared themselves as autonomous regions of Somalia (a claim that the FGS does not recognise),[۳۷][need quotation to verify] while Somaliland has formed an unrecognised de facto state.
 آفریقای جنوبی – Republic of South Africa     کشور عضو     ندارد    
South Korea → Korea, South            
ZZZSouth Ossetia → South Ossetia            
 سودان جنوبی – Republic of South Sudan     کشور عضو     ندارد     South Sudan is a فدراسیون of ایالت‌های سودان جنوبی.
 اسپانیا – Kingdom of Spain     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] Spain is divided into بخش‌های خودمختار اسپانیا.[Note ۶]
 سری‌لانکا – Democratic Socialist Republic of Sri Lanka     کشور عضو     ندارد     Formerly known as Ceylon.
 سودان – Republic of the Sudan     کشور عضو     ندارد     Sudan is a فدراسیون of ایالت‌های سودان. Disputes Abyei and Kafia Kingi with South Sudan.
ZZZSudan, South → South Sudan            
 سورینام – Republic of Suriname     کشور عضو     ندارد    
 سوازیلند – Kingdom of Swaziland     کشور عضو     ندارد    
 سوئد – Kingdom of Sweden     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳]
 سوئیس – Swiss Confederation     کشور عضو     ندارد     Switzerland is a فدراسیون of ایالت‌های سوئیس.
 سوریه – Syrian Arab Republic     کشور عضو     ندارد     The ائتلاف ملی برای انقلاب و نیروهای مخالفین سوریه, which is ائتلاف ملی برای انقلاب و نیروهای مخالفین سوریه as the legitimate representative of the Syrian people by 20 UN members, has established an دولت انتقالی سوریه to rule rebel controlled territory during the جنگ داخلی سوریه.
 تاجیکستان – Republic of Tajikistan     کشور عضو     ندارد     Tajikistan contains 1 autonomous region, ولایت مختار کوهستان بدخشان.[Note ۶]
 تانزانیا – United Republic of Tanzania     کشور عضو     ندارد     Tanzania contains 1 autonomous region, زنگبار.[Note ۶]
 تایلند – Kingdom of Thailand     کشور عضو     ندارد    
Timor-Leste → East Timor            
 توگو – Togolese Republic     کشور عضو     ندارد    
 تونگا – Kingdom of Tonga     کشور عضو     ندارد    
 ترینیداد و توباگو – Republic of Trinidad and Tobago     کشور عضو     ندارد     Trinidad and Tobago contains 1 autonomous region, Tobago.[Note ۶]
 تونس – Republic of Tunisia     کشور عضو     ندارد    
 ترکیه – Republic of Turkey     کشور عضو     ندارد    
 ترکمنستان     کشور عضو     ندارد    
 تووالو     کشور عضو     ندارد     Tuvalu is a قلمروی همسود.[Note ۵]
 اوگاندا – Republic of Uganda     کشور عضو     ندارد    
 اوکراین     کشور عضو     ندارد    
 امارات متحده عربی     کشور عضو     ندارد     The United Arab Emirates is a فدراسیون of امارات متحده عربی.
 بریتانیا – United Kingdom     کشور عضو     ندارد     Member of the EU.[Note ۳] The United Kingdom is a قلمروی همسود[Note ۵] consisting of four countries: انگلستان, ایرلند شمالی, اسکاتلند, and ولز. The United Kingdom has the following overseas territories:

     آکراتاری و داکیلیا
     آنگویلا
     برمودا
     قلمرو اقیانوس هند بریتانیا
     جزایر ویرجین انگلستان
     جزایر کیمن
     جزایر فالکند
     جبل طارق
     مونتسرات
     جزایر پیت‌کرن
     سینت هلینا
     جورجیای جنوبی و جزایر ساندویچ جنوبی
     جزایر تورکس و کایکوس
     قلمرو قطب جنوب بریتانیا

The British monarch has direct sovereignty over three self-governing Crown dependencies:

     گرنزی, with three dependencies:
         آلدرنی
         هرم
         سارک
     جزیره من
     جرسی

 ایالات متحده آمریکا – United States of America     کشور عضو     ندارد     The United States is a فدراسیون of 50 states, 1 federal district, and the incorporated territory of جزیره مرجانی پالمیرا. The United States has sovereignty over the following inhabited possessions and commonwealths:

     ساموای آمریکا
     گوآم
     جزایر ماریانای شمالی
     پورتوریکو
     جزایر ویرجین ایالات متحده

It also has sovereignty over several uninhabited territories:

    Bajo Nuevo Bank
    جزیره بیکر
    جزیره هاولند
    جزیره جارویس
    جزیره جانستون
    آب‌سنگ کینگمن
    جزیره مرجانی میدوی
    جزیره ناواسا
    جزیره صخره سرانیلا
    جزیره ویک

Three sovereign states have become associated states of the United States under the Compact of Free Association:

     جزایر مارشال – Republic of the Marshall Islands
     ایالات فدرال میکرونزی – Federated States of Micronesia
     پالائو – Republic of Palau

 اروگوئه – Oriental Republic of Uruguay     کشور عضو     ندارد    
 ازبکستان – Republic of Uzbekistan     کشور عضو     ندارد     Uzbekistan contains 1 autonomous region, قره‌قالپاقستان.[Note ۶]
 وانواتو – Republic of Vanuatu     کشور عضو     ندارد    
 واتیکان – Vatican City State     عضو ناظر و کشور عضو سه سازمان تخصصی     ندارد     Administered by the سریر مقدس, a sovereign entity with diplomatic ties to 179 states.[۳۸] The Holy See is a member of the آژانس بین‌المللی انرژی اتمی, اتحادیه بین‌المللی مخابرات, اتحادیه جهانی پست, and سازمان جهانی مالکیت فکری and a permanent observer of the UN (in the category of "Non-member State")[۳۵] and multiple other UN System organizations. The Vatican City is governed by officials appointed by the پاپ, who is the Bishop of the Diocese of Rome and ex officio sovereign of Vatican City. The Holy See also administers a number of extraterritorial properties in Italy.
 ونزوئلا – Bolivarian Republic of Venezuela     کشور عضو     ندارد     Venezuela is a فدراسیون of ایالت‌های ونزوئلا.
 ویتنام – Socialist Republic of Vietnam     کشور عضو     ندارد    
 یمن – Republic of Yemen     کشور عضو     ندارد    
 زامبیا – Republic of Zambia     کشور عضو     ندارد    
 زیمباوه – Republic of Zimbabwe     کشور عضو     ندارد    
↑ |کشورهای عضو و یا کشور ناظر ↑            
           
↓ سایر کشورها ↓            
 آبخاز – Republic of Abkhazia     غیر عضو         Recognised by Russia, Nauru, Nicaragua, Venezuela,[۳۹] Nagorno-Karabakh, South Ossetia and Transnistria.[۴۰] Claimed in whole by Georgia as the Autonomous Republic of Abkhazia.
 جزایر کوک     عضو هفت سازمان تخصصی     ندارد     A state in free association with New Zealand, the Cook Islands has relations with 41 other states. The Cook Islands is a member of سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد with full treaty making capacity.[۲۸] It shares a head of state with New Zealand as well as having shared citizenship.
 کوزوو – Republic of Kosovo     عضو دو سازمان تخصصی     ادعا شده توسط صربستان     Kosovo unilaterally declared independence in 2008 and it has 107. Pursuant to قطعنامه ۱۲۴۴ شورای امنیت, Kosovo is formally under the administration of the United Nations Interim Administration Mission in Kosovo. Serbia continues to maintain its sovereignty claim over Kosovo. Other کشور عضوs and non continue to recognise Serbian sovereignty or have taken no position on the question. Kosovo is a member of the صندوق بین‌المللی پول and the گروه بانک جهانی. The Republic of Kosovo has de facto control over most of the territory, with limited control in North Kosovo.
 قره‌باغ – Nagorno-Karabakh Republic     غیر عضو     ادعا شده توسط جمهوری آذربایجان     A de facto independent state,[۴۱][۴۲][۴۳] recognised only by آبخاز,[۴۴] اوستیای جنوبی[۴۴] and ترانس‌نیستریا.[۴۴][۴۵] Claimed in whole by Azerbaijan.[۴۶]
 نیووی     عضو پنج سازمان تخصصی     ندارد     A state in free association with New Zealand, Niue has relations with nine other states. Niue is a member of سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد with full treaty making capacity.[۲۸] It shares a head of state with New Zealand as well as having shared citizenship.
 جمهوری ترک قبرس شمالی – Turkish Republic of Northern Cyprus     غیر عضو     ادعا شده توسط قبرس     Recognised only by Turkey. Under the name "Turkish Cypriot State", it is an observer state of the سازمان همکاری اسلامی and the سازمان اکو. Northern Cyprus is claimed in whole by the Republic of Cyprus.[۴۷]
 جمهوری دموکراتیک صحرای غربی     غیر عضو     ادعا شده توسط مراکش     Recognised at some stage by 84 UN member states of which have since withdrawn or frozen their recognition. It is a founding member of the اتحادیه آفریقا and the Asian-African Strategic Partnership formed at the 2005 کنفرانس باندونگ. The territories under its control, the so-called Free Zone, are claimed in whole by Morocco as part of its Southern Provinces. In turn, the Sahrawi Arab Democratic Republic claims the part of صحرای غربی to the west of the Moroccan Wall controlled by Morocco. Its government resides in exile in تندوف, Algeria.
 سومالی‌لند – Republic of Somaliland     غیر عضو     ادعا شده توسط سومالی     A de facto independent state,[۴۱][۴۸][۴۹][۵۰][۵۱] not diplomatically recognised by any other state, claimed in whole by the Federal Republic of Somalia.[۵۲]
 اوستیای جنوبی – Republic of South Ossetia     غیر عضو         A de facto independent state,[۵۳] recognised by Russia, Nicaragua, Nauru, Venezuela,[۳۹] Abkhazia, Nagorno-Karabakh, and Transnistria.[۴۰] Claimed in whole by Georgia as the Provisional Administrative Entity of South Ossetia.[۵۴]
 جمهوری چین – Republic of China[Note ۱۳]     ناظر یک سازمان تخصصی تحت عنوان چین تایپه     ادعا شده توسط the جمهوری خلق چین     A state competing for recognition with the جمهوری خلق چین as the government of China since 1949. The Republic of China controls the island of تایوان and associated islands, Quemoy, Matsu, the Pratas and parts of the Spratly Islands,[Note ۲۶] and has not renounced claims over its annexed territories on the سرزمین اصلی چین.[۵۵] The Republic of China is recognised by china. The territory of the Republic of China is claimed in whole by the People's Republic of China.[Note ۱۵] The Republic of China participates in international organizations under a variety of pseudonyms, most commonly "Chinese Taipei" and in the سازمان تجارت جهانی it has full membership. The Republic of China was a founding member of the UN and enjoyed membership from 1945 to 1971, with veto power in the شورای امنیت سازمان ملل متحد. See China and the United Nations.
 ترانسنیستریا – Pridnestrovian Moldavian Republic     غیر عضو     ادعا شده توسط مولداوی     A de facto independent state,[۴۱] recognised only by Abkhazia, Nagorno-Karabakh, and South Ossetia.[۴۰] Claimed in whole by Moldova as the Territorial Unit of Transnistria.

کشور

کشور در تقسیمات جهانی، محدوده‌ای از کره زمین است که در آن یک ملت زندگی می‌کنند و نام آن نیز در سازمان ملل متحد به ثبت رسیده است. کشورها به وسیله مرزهای بین‌المللی از یکدیگر تفکیک می‌گردند و غالباً دارای یک حکومت مرکزی هستند. کشورها در تقسیم بندی‌های کوچک تر به استان یا ایالت، مرکز استان، شهرستان، مرکز شهرستان، شهر، بخش، مرکز بخش، دهستان، مرکز دهستان و روستا تقسیم می‌شوند. برخی کشورها در استان‌ها یا ایالتهایشان دارای حکومت یا فرمانداری مستقل هستند که اصطلاحاً به آنها حکومت خودمختار، ایالت خودگردان یا فرمانداری ایالتی گفته می‌شود.
اقتصاد کشورها

هیچ کشوری تنها یک کالا تولید و مصرف نمی‌کند. هر کشوری مجموعه‌ای از کالاهای تولیدی و مصرفی دارد[۱]. بسیاری از کشورها دارای واحد پول ملی هستند، برخی نیز واحد پول یک کشور دیگر را به عنوان واحد پولی کشور خود جایگزین کرده‌اند. کشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز واحد پول مشترک خود را دارند.

دیپلمات

دیپلمات به فردی گفته می‌شود که دارای یک مقام رسمی از سوی دولت خود بوده و مسئولیت اجرای تصمیمات مربوط به سیاست خارجی را بر عهده دارد. وظیفه اصلی دیپلمات نمایندگی و حفاظت از منافع کشور خود در کشور مقصد است.

دیپلمات باید فردی برخوردار از زمینه‌های ذاتی برای انجام امور سیاسی باشد. شم سیاسی ویژگی درونی است که هم چون بسیاری از امور ذاتی دیگر نزد اشخاص مختلف متفاوت می‌باشد.

دیپلمات باید همواره مراقب آن باشد که در جریان رفتارها و یا سخنانش، اسرار کشور را فاش نسازد.

مصونیت دیپلماتیک

مصونیت دیپلماتیک، گونه‌ای از مصونیت قانونی است که دو کشور در قبال یکدیگر متعهد می‌شوند که دیپلمات‌ها و مقامات ارشد دولتی یک‌دیگر را تحت تعقیب قانونی، قرار ندهند. مصونیت دیپلماتیک هم‌چنین شامل کارمندان سازمان ملل متحد و زیر مجموعه‌های آن سازمان که در ماموریت‌های کاری باشند نیز می‌شود.

سفارت

سفارت، نمایندگی دائم یا موقت یک کشور در کشوری دیگر می باشد.گاهی محل اقامت سفیر یا نمایندگان دولت‌های خارجی در داخل سفارت آن کشور قرار دارد.بر طبق "قرارداد وین درباره روابط سیاسی" (ماده بیست و دو، بیست وچهار و سی ام) سفارت خانه ها، بایگانی، اسناد این مکان ها و همچنین محل اقامت ماموران از مصونیت سیاسی برخوردارند. این بدان معناست که کشور میزبان کلیه تدابیر لازم جهت محافظت از اماکن دیپلماتیک در برابر تجاوز و خرابکاری را اتخاذ نماید و حافظ امنیت آنان باشد. برخلاف باور رایج سفارت هر کشور قلمرو مستقل آن کشور نبوده و بخشی از خاک آن محسوب نمی‌شود[۱]. به نظر می رسد این باور اشتباه ریشه در مصونیت های دیپلماتیک سختگیرانه ای دارد که در قرارداد وین به آن ها اشاره شده است.از آن جمله می توان به این مورد اشاره کرد: " مامورین کشور میزبان جز با کسب اجازه از مسئول سفارت حق ورود به این اماکن را نخواهند داشت."

نوفل‌لوشاتو

نوفلوشاتو (به فرانسوی: Neauphle-le-Château) روستایی در نزدیکی پاریس، فرانسه است. شهرت این روستا به دلیل اقامت امام سید روح‌الله خمینی از اواسط مهر تا ۱۱ بهمن ۱۳۵۷ در آنجاست که باعث جلب توجه رسانه‌های جهان به این روستا شد.

در تهران خیابانی با نام نوفل‌لوشاتو وجود دارد و حتی مدتی نام کهک به نوفل‌لوشاتو تغییر یافته بود که البته بعداً به نام تاریخی‌اش بازگشت.هم چنین بیش تر سفارت های خارجی نیز در این خیابان قرار دارند .

پیتزا

پیتزا غذایی است به شکل نان گِرد صافی که در فر پخته می‌شود و معمولاً روی آن را با سس گوجه فرنگی و پنیر می‌پوشانند؛ به علاوه دیگر مواد دلخواه را هم روی نان اضافه می‌کنند. پنیری که استفاده می‌شود معمولاً پنیر موزارلا یا پنیر پیتزاست. همچنین از مواد مختلفی برای تهیه پیتزا استفاده می‌شود (ژامبون، قارچ، زیتون، پیاز، فلفل سبز، گوجه فرنگی و ...)

محتویات

    ۱ پیتزا در ایتالیا
    ۲ انواع پیتزا
    ۳ معادل فارسی
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ منابع

پیتزا در ایتالیا

خمیر مصرف شده در ایتالیا دقیقاً همان کیفییت و مزه نان تافتون را دارد. در ایتالیا به طور سنتی پیتزا را لوله کرده و با دست می‌خورند. پیتزای با نان ضخیم، به طوری که خوراکیهای (سوسیس و ...) زیادی روی آن باشد، پس از مهاجرت ایتالیایی‌ها به آمریکا در قرن ۱۹ مطابق سلیقه آمریکایی‌ها تهیه شد، وگرنه پیتزای ایتالیایی با خمیر نان تافتون و کمی خوراکی روی آن می‌باشد.
انواع پیتزا

دو نوع پیتزا در ایران یافت می‌شود: پیتزاهای ایتالیایی و پیتزاهای معمولی. پیتزاهای معمولی که در ایران رایج هستند مانند پیتزا مخصوص و پیتزا مخلوط. در سایر نقاط دنیا بیشتر پیتزاهای ایتالیایی پخت می‌شوند. سابقه این غذا در ایران به دهه ۱۳۴۰ بازمی‌گردد و قبل از آن غذاهای فست فودی در ایران رواج نداشته است. اولین پیتزافروشی در ایران با نام پیتزا داوود در سال ۱۳۴۰ هجری شمسی در خیابان نوفل لوشاتو تاسیس گردیده است.
معادل فارسی

دیباچهٔ فرهنگ ادب فارسی معادل این وازه را کش لقمه نامیده است.

چلوکباب

چلوکباب یکی از اصیل‌ترین و از معروف‌ترین غذاهای ایرانی است. این غذا متشکل از چلو کره و کباب است که با سماق و گوجه مصرف می‌شود.

محتویات

    ۱ تاریخچه
    ۲ منو و قیمت
    ۳ چلوکباب و حوادث تاریخی
    ۴ تاریخچه چلوکباب در خارج ایران
    ۵ انواع
    ۶ منابع
    ۷ جستارهای وابسته
    ۸ پیوند به بیرون

تاریخچه

مورخانی که در دوره صفویه از ایران بازدید کرده‌اند، مستقیما نامی از چلوکباب به عنوان یک غذای ملی نبرده‌اند.[۱] یک سیاح اروپایی که در عصر شاه عباس مدتی در اصفهان به سر برده گفته‌است:[۲]

    غذای متداول ایرانیان که همیشه باید بر سر سفره‌شان باشد و قبل از هرچیز دیگری می‌خورند، برنج نپخته‌ای است که آن را پلو می‌نامند و معمولا با گوشت گوسفند سرو می‌شود.... ایرانیان با انگشتان خود گوشت را پاره می‌کنند و کمتر دیده می‌شود که از کارد استفاده کنند.

سیاح دیگری در دوره آغا محمدخان نیز از «کباب‌هایی که از گوشت بره و مرغ و گوسفند» ترتیب داده شده سخن گفته‌است.[۳] با این‌حال اختراع غذای مستقلی به نام چلوکباب را به ناصرالدین‌شاه هم نسبت می‌دهند.[۱] اعتمادالسطنه نیز در نوشته‌هایش تصریح کرده است که نخستین چلوکبابی در ایران نامش «چلوکبابی نایب» بود که در بازار قدیم تهران فعالیتش را آغاز کرد و شبیه رستوران‌های آن روزگار اروپاییان به مردم غذا می‌داد،‌ اما اسناد معتبر دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهند، نخستین چلوکبابی در تبریز و نزدیک مرز قفقاز تاسیس شده بود و براساس مطالبی که در کتاب «تاریخ قاجار» توسط محمدرضا معتمدالکتاب آمده است، به دستور شخص ناصرالدین‌شاه کباب‌های قفقازی به سیخ کشیده شده‌اند و به شکل امروزی تغییر کرده‌اند و پیش از کباب‌های به سیخ‌ کشیده‌شده ایران، شیوه استفاده از کباب‌ها، شبیه کباب‌های قفقازی رایج بوده است؛ شیوه‌ای که امروز نیز در برخی از رستوران‌های تهران به‌ویژه کباب قفقازی‌های خیابان ستارخان دارای مشتریان انبوه و خاص خود هستند.[۴] همچنین، یکی از نخستین چلوکبابی تهران که زنان نیز به همراه خانواده حق حضور در آن را یافتند، چلوکبابی عباس شمرونی (بعدها چلوکبابی فرد شمیرانی) واقع در میدان امین‌السلطان بود.[۵]
منو و قیمت

واحد شمارش چلوکباب «دست» است. یک دست چلوکباب معمولاً به یک بشقاب پر از پلو، کباب برگ (یک سیخ) یا کوبیده (دو سیخ) گفته می‌شود که همراه با گوجه فرنگی کباب شده، سماق، پیاز و نوشیدنی (معمولا دوغ) سرو می‌شود.
قیمت یک پرس چلوکباب کامل در زمان ناصرالدین‎شاه ۳ قران، در زمان احمد شاه ۴ تا ۵ ریال و در زمان محمدرضاشاه تا ۶۰ ریال بود.[۶][۱]

جعفر شهری پژوهشگر و مورخ تاریخ تهران، در کتاب «تاریخ قدیم تهران» درباره قیمت چلوکباب در قدیم یادآور شده که در سال ۱۲۹۵ «عبدالله بهرامی» معاون اداره امنیه تهران (پلیس امروزی) بیشترین مبلغی را که برای هر وعده چلوکباب پرداخت می‌کرده است، ۴ تا ۵ ریال و در سال ۱۳۲۰ نیز نرخ چلوکباب برای کارکنان روزنامه اطلاعات ۵ ریال بود که شامل کباب برگ بزرگ، کره، ۳۳۰ گرم برنج، پیاز، نان و سماق بوده است و در همان زمان برای کارکنان روزنامه اطلاعات در خیابان خیام تهران، چلوکباب کوبیده پرسی ۴ ریال می‌آورده‌اند.[۴]

براساس گزارش‌های متعددی در نشریات قدیمی ازجمله روزنامه‌های کیهان و اطلاعات؛ حوالی سا‌ل‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۵، یک سیخ کباب کوبیده در تهران، ۵/۳ ریال قیمت داشت، اما در شهرهای دیگر ایران، دو سیخ کباب همراه با نان و گوجه‌فرنگی ۸ ریال بفروش می رسید و در صورت سفارش لیموناد یا نوشابه ۴-۲ ریال دیگر نیز به آن اضافه می‌شد که جمعا ۱۰ تا ۱۲ ریال قیمت تمام‌شده آن بود و فرد با پرداخت ۱۲ ریال می‌توانست یک پرس غذای کامل بخورد. در سال ۱۳۵۲ قیمت چلوکباب برگ همراه با کره و گوجه‌فرنگی کباب‌شده و پیاز و سماق مبلغ ۶۰ ریال بود و اغلب افرادی که شاغل بودند و نمی‌توانستند به منزل برگردند، چلوکباب می‌خوردند. دانشجویان که درآمد بهتری داشتند، معمولا جوجه‌کباب سفارش می‌دادند که قیمت آن ۱۲۰‌ریال بود.[۴]

قیمت یک پرس چلوکباب در جنوب تهران، گاهی از این هم کمتر بوده است. بعنوان مثال «جعفر نداف» میدان‌دار قدیمی در میدان تره‌بار قدیمی شوش در بهار ۱۳۵۶ به خبرنگار روزنامه اطلاعات گفته است: «زحمت بارکش‌های میدان زیاد است، اما چلوکباب ۲ تومانی سر ظهر، خستگی آنها را درمی‌آورد.»[۴]


چلوکباب و حوادث تاریخی

از گذشته تاکنون، یکی از معروف‌ترین چلوکبابی‌های تهران، چلوکباب شمشیری نام داشت که مالک او حاج‌حسن شمشیری بود. شعبه اصلی‌ آن از دوران قدیم در قسمت شرقی سبزه‌میدان تهران (خیابان بوذرجمهری قدیم) قرار داشت و فعالیتش را از زمان رضاشاه آغاز کرده بود. حاج‌حسن شمشیری از یاران وفادار و حامیان نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران توسط دکتر محمد مصدق بود و در آن روزگار (۱۳۲۰) با پرداخت مبلغ یک میلیون ریال (۱۰۰ هزار تومان) که در آن زمان مبلغ زیادی محسوب می‌شد، اوراق قرضه حمایت از ملی شدن صنعت نفت را خریداری کرد و پس از کودتای ۲۸ مرداد نیز دستگیر و روانه زندان و به جزیره خارگ تبعید شد.[۴] هم‌زندانی او در خارگ که نامش «کریم کشاورز» بود در خاطرات شخصی‌اش نوشته است که حاج حسن شمشیری متعهد شده بود که بهترین کباب کوبیده و برگ را به هم سلولهایش بدهد که متاسفانه این شانس را نداشت به این گفته‌اش جامه عمل بپوشاند.[۱]

درباره چلوکباب و تاثیر آن در سیاست در تاریخ مطالب گوناگونی یافت می شود. در سال ۱۳۲۴ هنگامیکه قیمت «قند وارداتی» از روسیه بدلیل جنگ روسیه و ژاپن بالا رفت، احمدخان علاءالدوله (حاکم تهران و نسقچی مشهور دربار قاجاریه)، «هاشم قندی» و «اسماعیل خان» را احضار کرد و دستور داد آنان را شلاق بزنند، چراکه ایندو که جزء تجار و واردکنندگان قند به ایران بودند، قیمت آنرا بالا برده بودند. هنگامیکه می‌خواستند حکم شلاق را اجرا کنند، پسر هاشم قندی پیش علاءالدوله آمد و خواست تا او را به جای پدرش شلاق بزنند و علاءالدوله دستور داد تا او را هم ۵۰۰ ضربه شلاق بزنند. وقتی که زمانِ نهار خوردن فرا رسید، علاءالدوله بلافاصله دستور توقف شلاق زدن را داد و به سه متهم گفت: "هنگام شلاق زدن باید شلاق بخورید و هنگام نهار باید نهار بخورید و الان چون چلوکباب حاضر است پس باید چلوکباب بخوریم و بعد از غذا بقیه شلاقها را باید بخورید".[۱]
تاریخچه چلوکباب در خارج ایران

«جواد فریفته»، آشپز مخصوص احمد شاه، هنگامی که حدود ۹۰ سال قبل در پاریس اقامت گزید، نخستین کسی بود که یک چلوکبابی ایرانی را در خارج از کشور دایر نمود که نام آن را «فریفته» گذاشت. همچنین «احمدخان» از ایرانیانی که در آلمان زندگی می‌کردند، در زمان حکومت آدولف هیتلر، یک چلوکبابی تأسیس کرد که نامش را «هیتلر» نهاد و تنها به طرفداران هیتلر و حزب او، خدمات می داد.[۴]


انواع

چلوکباب به مجموعه پلو و هریک از کباب‌های زیر گفته می‌شود:

    کباب برگ - از گوشت فیله و راسته بره با شمایلی استاندارد و قطعاتی منظم
    کباب کوبیده - نوع چرخ شده برگ و ترکیب شده با تخم مرغ وپیاز چرخ شده و جوش شیرین در سیخهائی پهن تر
    کباب کنجه یا کباب چنجه - مشابه برگ ولی دیگر قطعاتی منظم ندارد
    شیشلیک - تکه‌های دنده که بصورتی منظم در سیخ قرار می‌گیرند و مرکز اصلی آن شاندیز مشهد است
    کباب سلطانی - ترکیبی از یک سیخ کوبیده و یک سیخ برگ

در ایتالیا پیتزایی با عنوان پیتزا چلوکباب ارائه می‌گردد.

غذاخوری

غذاخوری یا رستوران (برگرفته از واژهٔ فرانسوی و انگلیسی Restaurant) نوعی بنگاه (مؤسسه) است که در آن خوراک و نوشیدنی ارایه و در همانجا صرف می‌شود. مطلوبیت خوراک ارایه شده، چیدمان مناسب و پاکی و تمیزی و... می‌تواند در کیفیت رستوران و شهرت آن نقش به سزایی داشته باشد. گاه ممکن است که غذاخوری‌ها، بخشی از یک واحد بازرگانی و جهانگردی بزرگ‌تر باشند، مانند فروشگاه‌ها و مهمانخانه‌ها.

محتویات

    ۱ انواع غذاخوری
    ۲ انواع غذاخوری در فرهنگ ایرانی
        ۲.۱ سفره‌خانه
        ۲.۲ طباخی
        ۲.۳ دیزی‌سرا
        ۲.۴ چایخانه
        ۲.۵ چلوکبابی
    ۳ تاریخچه رستوران
    ۴ جستارهای وابسته
    ۵ پیوند به بیرون
    ۶ منابع

انواع غذاخوری
رستوران «اُو پیه دو کوشون» (پاچه خوک) در پاریس.

غذاخوری‌ها از دیدگاه نوع مشتریان، بهای خوراک‌ها و کیفیت خدمات ارایه شده، اغلب به دو دسته بخش می‌شوند، دستهٔ نخست، غذاخوری‌های بی‌تکلف و ارزان‌قیمت‌اند که بیشتر مشتریانشان از باشندگان همان محل هستند یا در همان محدوده کار می‌کنند. در این گونه غذاخوری‌ها، میهمانان مقید به رعایت آداب و رسوم ویژه‌ای نیستند و بیشتر با لباس‌های معمولی و غیر رسمی در غذاخوری حاضر می‌شوند. دستهٔ دوم غذاخوری‌های گران‌قیمت هستند. در این گونه غذاخوری‌ها، بهای خوراک‌ها و خدمات بالاست و بسته به عرف و فرهنگ جوامع گوناگون، میهمانان با پوشاک رسمی یا نیمه‌رسمی حضور می‌یابند.

ارایهٔ غذا در رستوران با همکاری همهٔ کارمندان رستوران انجام می‌شود. چینش ادوات غذاخوری، ارایهٔ منو و دریافت سفارش از میهمانان و ارایهٔ غذا به ایشان، تحویل صورت‌حساب، دریافت وجه و در پایان مرتب‌ساختن و پیراستن میز از وظایف پادوهاست. پخت غذا نیز از وظایف آشپزها به شمار می‌آید.

غذاخوری خویش‌یار یا سلف سرویس گونه‌ای از غذاخوری است که در آن خود میهمانان از خویشتن پذیرایی می‌کنند.∗

هم‌چنین، غذاخوری‌ها ممکن است گونهٔ ویژه‌ای از خوراک‌ها را ارایه کنند، مانند خوراک‌های دریایی، خوراک‌های گیاهی و یا خوراک‌های ویژهٔ ملت‌ها و اقوام گوناگون. (مانند رستوران ایرانی، چینی، لبنانی و ... .)
انواع غذاخوری در فرهنگ ایرانی
رستوران بازار تهران در اوایل دوره قاجاریه
سفره‌خانه

سفره‌خانه یا سفره خونه گونه‌ای از رستوران با محیط و معماری سنتی ایرانی است که در آن خوراکهای سنتی ایرانی پخت و ارایه می‌شود.
طباخی

طباخی (در اصطلاح عامیانه: کله‌پزی) گونه‌ای از غذاخوری سنتی ایرانی است که در آن غذاهای سنگین و پرحجم مانند کله‌پاچه، خوراک مغز، خوراک زبان و ... ارایه می‌شود.
دیزی‌سرا
چایخانه
چلوکبابی

چلوکبابی محل طبخ و صرف انواع چلوکباب و خورش‌های ایرانیست.