کاوه فرخ

کاوه فرخ (۲۴ سپتامبر ۱۹۶۲، آتن)، مدرس تاریخ دانشگاه بریتیش کلمبیا[۱] و نویسنده برجسته[۲] کتاب‌های تاریخی در مورد ایران است.درضمن او مشاور و متخصص دانشکده مشاوره کالج لانگارا هم می باشد.[۳][۴]

محتویات

    ۱ زندگی نامه
    ۲ آثار و جوایز
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع
    ۵ پیوند به بیرون

زندگی نامه

کاوه فرخ در یونان به دنیا آمده ولی خود را یک ایرانی با پیشینه قفقازی (با ریشه‌های آذربایجانی و گرجی-اوستی) می‌داند. پدر بزرگ او سناتور مهدی فرخ و پدرش فریدون فرخ سفیر پیشین ایران در آلمان شرقی بودند.[نیازمند منبع]

او فوق لیسانس و پی اچ دی خود را با موضوع «روابط بین فرایندهای شناختی، اشتباهات و تجربه زبانی در بزرگسالان فارسی زبان یادگیرنده انگلیسی به عنوان زبان دوم» از دانشکده آموزش، دپارتمان روانشناسی آموزشی و مشاوره‌ای دانشگاه بریتیش کلمبیا دریافت کرده‌است.[۵][۶][۷]

فرخ به سبب این که یک ایرانی تبارست و در یونان زاده شده و کودکی‌اش را در آن جا گذرانده، به تاریخ ایران کهن و یونان باستان علاقه‌مند بوده. وی هم اکنون از جمله مدرسین بخش مطالعات استمراری دانشگاه بریتیش کلمبیا و کالج لانگارا [۸]در زمینه تاریخ ، عضو انجمن جهانی مطالعات بین المللی وابسته به دانشگاه استنفورد، مشاور در مطالعات ایرانی در انجمن مطالعات یونانی-ایرانی، عضو انجمن حفظ خلیج فارس، عضو هیات امنای بنیاد میراث پاسارگاد و مسئول بخش باستان شناسی آن است [۹][نیازمند منبع].
آثار و جوایز

برخی از آثار او عبارتند از:

    «سواره نظام ساسانیان» (Osprey ۲۰۰۵، ترجمه به فارسی توسط انتشارات سبزان ۱۳۸۸)
    «سایه‌هایی در کویر: ایران باستان در جنگ» (Osprey ۲۰۰۷).

کتاب جدید فرخ، «ایران در جنگ: ۱۵۰۰-۱۹۸۸» در اواخر ماه می‌سال ۲۰۱۱ توسط Osprey Publishing منتشر می‌شود. او در وب سایت شخصی خود به طور منظم مطالبی در مورد تاریخ و فرهنگ ایران می‌نویسد.

برخی از جوایزی که کاوه فرخ به خاطر آثار خود دریافت کرد:

    بهترین باستان شناس سال بنیاد میراث پاسارگاد به خاطر انتشار کتاب سایه‌هایی در کویر [۱۰](مارچ ۲۰۰۸)
    جایزه شیرطلایی آکادمی والم به عنوانه بهترین کتاب تاریخی سال [۱۱](اکتبر ۲۰۰۸)
    جایزه اتحادیه ناشران مستقل آمریکا (جایزه بنجامین فرانکلین) به عنوان بهترین کتاب تاریخی سال [۱۲] (نوامبر ۲۰۰۸).

یوتاب هخامنشی

یوتاب، شخصی است که برخی او را خواهر آریوبرزن (یکی از سرداران ایرانی در دورهٔ هخامنشیان) دانسته‌اند.[۱][۲]

کاوه فرخ در کتاب خود با نام سایه‌هایی در کویر: ایران باستان در جنگ دربارهٔ او چنین نوشته‌است:

    دربارهٔ آخرین مقاومت سازمان‌یافتهٔ هخامنشیان، برخی از افسانه‌های ایرانی از درخشش جنگجوی زن ایرانی، یوتاب، خواهر آٰیوبرزن نام برده‌اند که تا مرگ سرسختانه جنگید.[۳]

پژوهشگران بر این عقیده هستند که چنین شخصیتی وجود خارجی نداشته و صرفاً ساخته و پرداختهٔ ذهن برخی از افراد معاصر است.

فهرست نام‌های ایرانی

فهرستی از نام‌های ایرانی که برای نامگذاری افراد بکار می‌رود. در این فهرست تنها آن دسته از نام‌ها که ریشه‌ای از زبان‌های ایرانی‌تبار دارند آمده‌است. برای نام‌های عربی، ترکی و غربی بکاررفته برای نامگذاری ایرانیان به صفحه فهرست نام‌های بکاررفته برای افراد در ایران رجوع نمائید.

محتویات

    ۱ نام‌های پسران
        ۱.۱ آ
        ۱.۲ ا
        ۱.۳ ب
        ۱.۴ پ
        ۱.۵ ت
        ۱.۶ ج
        ۱.۷ چ
        ۱.۸ خ
        ۱.۹ د
        ۱.۱۰ ر
        ۱.۱۱ ز
        ۱.۱۲ ژ
        ۱.۱۳ س
        ۱.۱۴ ش
        ۱.۱۵ ف
        ۱.۱۶ ک
        ۱.۱۷ گ
        ۱.۱۸ ل
        ۱.۱۹ م
        ۱.۲۰ ن
        ۱.۲۱ و
        ۱.۲۲ ه
        ۱.۲۳ ی
    ۲ نام‌های دختران
        ۲.۱ آ
        ۲.۲ ا
        ۲.۳ ب
        ۲.۴ پ
        ۲.۵ ت
        ۲.۶ ج
        ۲.۷ چ
        ۲.۸ خ
        ۲.۹ د
        ۲.۱۰ ر
        ۲.۱۱ ز
        ۲.۱۲ ژ
        ۲.۱۳ س
        ۲.۱۴ ش
        ۲.۱۵ غ
        ۲.۱۶ ف
        ۲.۱۷ ق
        ۲.۱۸ ک
        ۲.۱۹ گ
        ۲.۲۰ ل
        ۲.۲۱ م
        ۲.۲۲ ن
        ۲.۲۳ و
        ۲.۲۴ ه
        ۲.۲۵ ی
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع
    ۵ پیوند به بیرون

نام‌های پسران
آ

    آبتین
    آتش
    آترین
    آتورپات
    آذرخش
    آذرمه
    آذین
    آرتین
    آرام
    آراز (معنی:زلال و پاک) (رود ارس)
    آراد
    آرتا
    آرتان (نام برادر داریوش پادشاه هخامنشى و پسر ویشتاسب)
    آرش
    آرشام
    آرمان
    آرمین
    آروین (دهخدا:تجربه، آزمایش، امتحان، آزمون )
    آریا
    آریابان
    آریانا
    آرین
    آریوبرزن
    آزاد
    آزرمگان
    آساد
    آستیاژ
    آستیاگ
    آلان بلند، با حرمت، سخن دلنشین (نام کوهستانی در کردستان) (کردی)
    آوه
    آویژه
    آیین‌گشسب
    آریو
    آریافر
    آریامن
    آریامنش
    آریامهر
    آریان

ا

    اخگر
    ارخشا (معنی:درخشان، تیر سریع)
    اُرُد
    اردشیر
    اردلان
    اردوان
    ارژنگ
    ارس
    ارشا[نیازمند منبع]
    ارشام
    اَرَشک
    ارشیا (دهخدا:بلغت، زندو پازند تخت و اورنگ شاهان را گویند)
    ارمایل
    اروند
    اژدر
    اسفندیار
    اشک
    اشکان
    اشکبوس
    افراسیاب
    افشار شریک، رفیق، نام یکی ازسلسه پادشاهی ایران
    افشین
    البرز
    الوند
    امید
    انوش
    انوشیروان
    اورمزد
    اورنگ
    ایرج
    ایشتوویگو

ب

    بابک
    باربد
    بامداد
    بامین
    بامشاد
    بردیا
    بزرگمهر
    به‌آیین
    بهبد
    بهرام
    بهمن
    بهمنش
    بیژن
    بهروز
    بهراد
    بهرنگ
    بهزاد
    بهداد
    بهشاد
    بهنام
    برسام
    برزو (معنی: قد بلند) (پارسی کهن)
    برنا
    برزن
    برومند
    برزین
    بهداد

پ

    پارسا
    پایا
    پرشان
    پدرام
    پرویز
    پژمان
    پشنگ
    پشوتن
    پورداد
    پولاد
    پهلبد
    پیام
    پیران
    پیروز
    پیشداد
    پویا
    پویان
    پوریا
    پرهام
    پیروز
    پیمان

ت

    تیرداد
    تهماسب
    تهمتن
    تهمورث
    تورج
    تابان
    تیریژ (پرتو، فروغ، نام کردی)

ج

    جاماسب
    جاوید
    جمشید
    جهانگیر
    جهان‌بخش
    جهانشاه
    جهاندار
    جهان

چ

    چنگیز
    چه‌کو (کردی)
    چیا (معنی: کوهستان بلند) (کردی)
    چیاکو (کردی)
    چومان (برگرفته نام رودی مرزی در غرب بانه‌) (کردی)

خ

    خداداد
    خدابخش
    خدایار
    خسرو
    خشایار
    خوبیار
    خورشید
    خوناس (کردی)
    خناو (=شبنم صبحگاهی) (کردی)

د

    دارا
    دادویه
    دادمهر
    دامون
    دانوش
    دانو
    داراب
    داریوش
    دیاکو

ر

    رادین
    رامبد
    رامین
    رامتین
    رخشان
    رستان
    روزبه
    رادمان
    رامان
    رها
    رهام
    راد
    رستم
    ریونیز (دهخدا:نام پسر کیکاوس و داماد طوس) (فردوسی:جز از ریونیز آن گو تاجدار

سزد گر نباشد یک اندر شمار)
ز

    زاب
    زال
    زامیاد
    ‍‍‍‍‍زاوش
    زرتشت
    زردشت
    زرمهر
    زند
    زوبین

ژ

    ژوبین

س

    سالار
    ساسان
    سامان
    سام
    سروش
    سپهر
    سپنتا
    سورن
    سورنا
    سوشیانت
    سوشیانس
    سهراب
    سهند
    سیامک
    سیاوش
    سیروس
    سینا

ش

    شادمهر
    شروین
    شاپور
    شایا
    شایان
    شاهرخ
    شاهین
    شباهنگ
    شهرام
    شاهکام
    شهراد
    شهاب
    شهرداد
    شهریار
    شهروز
    شیرزاد
    شیرنگ
    شهیار
    شهبد
    شهنام
    شوپه
    شیریزدان[۱]
    شاهو (نام کوهی در کرمانشاه) (کردی)
    شیروان (=نام شهری در آذربایجان) (کردی)
    شه‌مال (=توفان) (کردی)
    شه‌مزین (کردی)
    شیرکو (=احتمالاً شیر کوهستان) (کردی)
    شورش (کردی)

ف

    فرزان
    فرسا
    فرامرز
    فرزاد
    فرزام
    فرزین
    فردین
    فرداد
    فرود
    فرورتیش
    فرمان
    فرهنگ
    فریبرز
    فرناد
    فرهاد
    فرهام
    فرهود
    فروهر
    فیروز
    فرشاد
    فرشید
    فرخ
    فرخزاد
    فربد
    فهام
    فه‌رهاد (=فرهاد) (کردی)
    فریا (=نجات، «همریشه با واژه فریاد») (کردی)

ک

    کوروش
    کارن
    کامبیز
    کامران
    کامشاد
    کامیار
    کاوه
    کاووس
    کنارنگ
    کورس
    کورش
    کیانوش
    کیارش
    کیاوش
    کیا
    کیان
    کیوس
    کوشا
    کیخسرو
    کیقباد
    کیکاووس
    کیوان
    کیومرث
    کاردو (کردی)
    کاروان
    کاروخ (=نام کوهستانی در کردستان) (کردی)
    کازیوه (=پگاه) (کردی)
    کارزان (=کاردان) (کردی)
    کاژاو (کردی)
    کوماس (کردی)

گ

    گرگین
    گستهم
    گیو
    گودرز
    گَرسیوَز
    گرشاسب
    گشتاسب
    گلینوش
    گوران (برگرفته از نام مردمی از سرزمین دیلمان که به غرب ایران مهاجرت نمودند) (کردی)
    گووه‌ند (برگرفته از نوعی رقص کردی) (کردی)

ل

    لهراسب
    لاس (=گونه‌ای درخت سخت‌چوب، از شخصیت‌های داستان لاس و خزال) (کردی)
    لاوچاک (=جوان خوش‌سیما و درستکار) (کردی)
    لیزان (=وارد و کاردان) (کردی)

م

    مهدیار
    مازیار
    ماکان
    مانشت(=کوهی در ایلام) (کردی)
    مانی
    ماهان
    مرداس
    مهرگان
    مرداویج
    مزدک
    منوچهر
    مهبد
    مهداد
    مهرداد
    مهرزاد
    مهرشاد
    مهران
    مهزاد
    مهراب
    مهرشاد
    مهزیار
    مهیار
    مهرنگ
    میلاد
    مه‌ریوان (=مریوان) (کردی)
    میلان (کردی)
    میران (کردی)

ن

    نرمن
    نریمان
    نکیسا
    نوید
    نیما
    نیوشا
    نوژن
    نوذر
    نیاسا
    ناسیکو (کردی)
    نسکو (کردی)
    نه‌به‌ز (=تسلیم‌ناپذیر، نستوه) (کردی)
    نه‌سره‌و (کردی)
    نه‌هروز (=نوروز) (کردی)
    نه‌وشیروان (=انوشیروان) (کردی)
    نه‌که‌روز (=نام کوهی در جنوب غربی سقز) (کردی)
    نچیروان (=نخچیربان، شکاربان) (کردی)

و

    ونداد
    وریا (=هوشیار) (کردی)
    وندیداد
    وهومن

ه

    هامون
    هرمز
    هورمزد
    هورموند (مازندرانی)
    هومن
    هوشنگ
    هوتن
    هومان
    هوشیار
    هورداد

ی

    یاور
    یزدگرد
    یزدان
    یادگار

نام‌های دختران
آ

    آبگینه :آبنوس
    آتنا
    آتوسا: نام یک شاهزاده ایرانی
    اختر
    آذر: آتش، نهمین ماه ایرانی
    آذرافروز: نام پسر مهرنوش پسر اسفندیار
    آذرگون: نام گلی به رنگ سرخ
    آزرمیدخت
    آذرنوش: پاک دین
    آذین
    آرا
    آرتمیس
    آرزو
    آرمینا
    آرمینه
    آرمیتا
    آریانا
    آریادخت
    آریانوش
    آرینا
    آزاده
    آسا: مانند
    آسانا
    آستیاژ
    آفتاب
    آفرین
    آگرین
    آلا
    آلاء
    آلاله: نام گل
    آناهیتا: الهه آب
    آندریا
    آنوشا
    آوا: نغمه، صدا
    آوید
    آویده
    آویزه
    آویسا
    آوین
    آوینه
    آهو

ا

    ابریشم
    اختر: ستاره
    ارغوان: نام درختی که گل و شکوفه سرخ رنگ می دهد
    اروشا
    اِستِر (دختر خشایارشا)
    افروز
    افروغ
    افسانه
    افسر
    افسون: طلسم و جادو
    افشان
    افشار
    ارتمیس یکی از خدایان یونان
    اومَتی (دختر هووخشتره شاهنشاه ایران و همسر بخت‌النصر دوم، که باغ‌های معلق بابل را برای او ساخت)
    امتیس (یونانی‌شدهٔ نام ایرانی «اومتی»)
    امیتیس (یونانی‌شدهٔ نام ایرانی «اومتی»)
    اناهید
    اندیشه
    انوشه: خوشبخت
    ایران
    ایرمن
    ایران بانو
    ایراندخت

ب

    بانو: خانم، متشخص، زن مجرد
    بنفشه: نام گل
    بهار
    بهاران
    بهاره: آورنده بهار
    بهارک: بهار کوچک
    بهدیس
    بهدخت
    بهرخ
    بهشید
    بهناز: دارنده بهترین ناز
    بهنوش
    بوسه
    بیتا: بی نظیر
    باران

پ

    پانیذ
    پائیزه
    پارمیس
    پدیده
    پرتو
    پردیس
    پرستو
    پرند
    پرنیا
    پرنیان
    پروانه
    پروین
    پری
    پریا
    پریچهر
    پریدخت
    پریرو
    پریزاد
    پریسا
    پریشاد
    پریناز
    پریوش
    پگاه
    پوپک
    پوران
    پوران
    پوراندخت
    پوری
    پونه
    پژهان
    پیمانه
    پرنیان
    پارمیدا
    پادینا

ت

    تابنده
    ترانه
    ترسا
    ترمه
    تِرنه
    تهمینه
    تیر
    ترنگ
    توراندخت
    تینا
    ته‌لار (کردی)
    ته‌نیا (=تنها) (کردی)
    تریفه (=نور مهتاب) (کردی)
    تیروژ (=پرتو خورشید) (کردی)

ج

    جوانه
    جوان (=زیبا) (کردی)

چ

    چکامه

خ

    خجسته
    خورشید
    خوروَش

د

    دانه
    دُرّی
    دریا
    دلارا
    دلارام
    دلبر
    دلکش
    دلوسه
    دوکا
    دینا

ر

    رامش
    راشر
    رامینا
    رسا
    رها
    رهام
    روان
    رود
    رودابه
    روجا
    روشنک
    روناک روشنایی
    رویا (به معنی روییدن)
    رکسانا
    روژینا
    رازان (کردی)
    ریزان (کردی)

ز

    زری
    زرین
    زرین‌دخت
    زویا
    زیبا
    زینا
    زیور
    زایه‌له (کردی؛ بازتاب)

ژ

    ژاله
    ژرفا
    ژیلا
    ژینر
    ژینا

س

    سارک
    سارینا (به معنی پاک و خالص)
    ساغر
    ساناز
    سایه
    سپیده
    ستاره
    ستوده
    سرگل
    سروناز
    سمانه
    سودابه
    سوری
    سوزان
    سوسن
    سوگل
    سوگند
    سیما
    سیمین

ش

    شاپرک
    شاپری
    شادان
    شادی
    شانار
    شایسته
    شبره
    شبنم
    شهپر
    شهربانو
    شهرخ
    شهربانو
    شهرزاد
    شهرناز
    شهناز
    شهین
    شکیبا
    شوکا
    شکوفه
    شکوه
    شیدا
    شیده
    شیرین
    شیرین‌بانو
    شیفته
    شیما
    شیوا
    شورانگیز

غ

    غمزه
    غنچه

ف

    فاختک
    فرانک
    فرشته
    فروزنده
    فروغ
    فرنیا: (فر) در فارسی یعنی دارای جلال و شکوه و (نیا) یعنی جد و پدربزرگ و در کل (فرنیا) یعنی (دارنده اصل و نسب و نیاکان بزرگ) و این اسم برای دختران مورد استفاده قرار میگیرد
    فریبا
    فریما
    فرین
    فریناز
    فوژان
    فیروزه
    فریماه
    فرنوش


ق

    قشنگ

ک

    کتایون
    کمند
    کرانه
    کشور
    کیهانه

گ

    گردآفرید
    گلاره
    گلاوژ
    گل‌افروز
    گل‌اندام
    گلبانو
    گلبهار
    گلابتون
    گلبیز
    گلپا
    گلپری
    گلپونه
    گلتاج
    گلتن
    گلرخ
    گلرو
    گلشن
    گلشید
    گلشیفته
    گلمیس
    گلنار
    گلناز
    گلنوش
    گل‌ورچین[۲]
    گلی
    گوهر
    گوهرشاد
    گیتا
    گیتی
    گیسو
    گیلا
    گیلان

ل

    لادن
    لاله
    لاله‌رخ

م

    مازون
    مامک
    مانا
    ماندان
    ماندانا
    مانلی
    ماه‌پری
    ماهتو
    ماه‌چهر
    ماهدخت
    ماه‌برزین
    ماهنوش
    ماه‌جهان
    ماهزاد
    ماهک
    مرجان
    مرجانه
    مروارید
    مژده
    مژگان
    مسل
    مستانه
    مشکان‌دخت
    مشکین‌دخت
    مونا
    منیژه
    مهتا
    مهتاب
    مهدخت
    مهدیس
    مهرآذر
    مهرا
    مهراد
    مهراب
    مهرانگیز
    مهرانه
    مهربان
    مهرخ
    مهرریز[۳]
    مهرسا
    مهروا
    مهرک
    مهری
    مهزاد
    مهسا
    مهستی
    مهشید
    مهکامه
    مهناز
    مهنوش
    مهکامه
    مهین
    موژان
    میترا
    میخک
    میگل
    مینا
    مینو

ن

    نازآفرین
    نازگل
    نازنین
    نازیلا
    ناژیلا
    ناژین
    ناهید
    نرگس
    نرمین
    نسترن
    نسرین
    نگار
    نگین
    نهال
    نوا
    نوش‌آفرین
    نوشزاد
    نوشین
    نیلوفر
    نیکو
    نیکی
    نیکسا
    نیشا
    نیوشا=شنونده

و

    ویس

ه

    هستی
    هما
    هنگامه
    هوروَش

ی

    یارا
    یاس
    یاسمن
    یاسمین
    یگانه
    یکتا
    یسنا
    یوتاب 'سردار زن ایرانی و خواهر آریوبرزن'

ارداویراف‌نامه

اَرداویراف‌نامه یا اَرداویرازنامه نام یکی از کتاب‌های نوشته شده به زبان پارسی میانه است که از پیش از اسلام بجا مانده‌است. مضمون کتاب، اعتقادات عامه ایرانیان پیش از اسلام در باره آخرت است.[۱]

ویراف مقدس، نام یکی از موبدان که به عقیده پارسیان صاحب معراج بوده و ارداویراف‌نامه معراج نامه اوست. داستان دینی ارداویراف همانندی زیادی با کمدی الهی دانته دارد و پژوهشگران بر این باورند که دانته در آفریدن اثر خود از منابع عربی یاری گرفته و آن منابع به نوبه خود از ارداویراف‌نامه اقتباس کرده‌اند.

کتاب معروف ارداویراف‌نامه تصویر جامعی را از دوزخ در زرتشتیگری بدست می‌دهد. این کتاب که ظاهرأ در قرن سوم هجری به رشتهٔ تحریر درآمده‌است، یکی از منابع مهم تاریخ شفاهی آئین باستانی زرتشتی است. از محتوای کتاب چنین برمی‌آید که متن اصلی پهلوی آن به اواخر دورهٔ ساسانی تعلق داشته‌است. کتاب داستان موبدی است که برای بی‌گمان شدنِ مردمان در باره دین و رستاخیز و بهشتت و دوزخ، خویش را به یاری موبدان دیگر به خواب هفت روزه می برد و روان او در بهشت، نیکی های نیکوکاران و در دوزخ پاداَفرَه (:مجازات) بدکاران را می بیند و پس از به هوش آمدن آن داستانها را باز می گوید. این مرد ویراف نام دارد که او را اردا بمعنای قدیس لقب داده‌اند. ارداویراف را مؤبدان آئین مزدیسنی شربتی مخدر و مقدس می‌خورانند که تحت تأثیر آن وی به مدت سه شبانه روز به خواب می‌رود و پس از بیداری داستان سیروسلوک روحی خود را برای دیگران بازگو می‌کند. گرچه قصهٔ سیروسلوک روحی اردا ویراف جنبهٔ موهومی دارد و آشکارا از تأثیر بنگ یا مخدری شبیه به آن سرچشمه گرفته‌است، باز منبعی بی نظیر از برداشتی که زرتشیان ازبهشت وجهنم داشته‌اند را به ما ارائه می‌دهد.

...

داریوش کارگر ارداویرافنامه را «بر اساس شش دستنوشته و مقایسه با روایت و نسخه زبان پهلوی و ترجمه انگلیسی» تصحیح کرد و «کامل ترین نسخه» این متن کهن را به دست داد.

این کتاب را دانشگاه اپسالا با عنوان «اردای ویراف نامه، روایت فارسی زرتشتی» منتشر کرده است.

محتویات

    ۱ داستان
    ۲ مشخصات نشر
    ۳ پیوند به بیرون
    ۴ منابع

داستان

در دیباچه ترجمه کهن ارداویرافنامه به پارسی چنین آمده‌است: ایدون گویند که چون شاه اردشیر بابکان بپادشاهی بنشست، نود پادشاه بکشت و بعضی گویند نودوشش پادشاه بکشت و جهان را از دشمنان خالی کرد و آرمیده گردانید و دستوران و موبدانی که در آنزمان بودند همه را پیش خویشتن خواند و گفت که دین راست و درستکه ایزد تعالی بزرتشت... گفت و زرتشت در گیتی روا کرد مرا بازنمائید تا من این کیشها و گفتگویها از جهان برکنم و اعتقاد با یکی آورم و کس بفرستاد بهمه ولایتها، هرجایگاه که دانائی و یا دستوری بود همه را بدرگاه خود خواند. چهل هزار مرد بر درگاه انبوه شد. پس بفرمود و گفت آنهایی که ازین داناترند باز پلینند. چهارهزار داناتر از آن جمله گزیدند و شاهانشاه را خبر کردند و گفت دیگر بار احتیاط بکنید، دیگر نوبت از آن جمله قومی که به تمیز و عاقل و افستا و زند بیشتر از بردارند جدا کنید. چهارصد مرد برآمد که ایشان افستا و زند بیشتر ازبر داشتند. دیگرباره احتیاط کردند در میان ایشان چهل مرد بگزیدند که ایشان افستا جمله از بر داشتند. دیگر در میان آن جملگی هفت مرد بودند که از اول عمر تا به آن روزگار که ایشان رسیده بودند بر ایشان هیچ گناه پیدا نیامده بود و بغایت عظیم پهریخته بودند و پاکیزه درمنشن و گوشن و کنشن و دل در ایزد بسته بودند. بعد از آن هر هفت را بنزدیک شاه اردشیر بردند. بعد از آن شاه فرمود که مرا میباید که این شک و گمان از دین برخیزد و مردمان همه بر دین اورمزد و زرتشت باشند و گفتگوی از دین برخیزد چنانکه مرا و همه عالمان و دانایان را روشن شود که دین کدامست و این شک و گمان از دین بیفتد.

بعد از آن ایشان پاسخ دادند که کسی این خبر باز نتواند دادن الا آنکسی که از اول عمر هشتسالگی تا بدان وقت که رسیده باشد هیچ گناه نکرده باشد و این مرد ویرافست که از او پاکیزه‌تر و مینوروشن‌تر وراستگوی‌تر کس نیست و این قصه اختیار بر وی باید کردن و ما ششگانه دیگر یزشن‌ها و نیرنگ‌ها که در دین از بهر این کار گفته‌است به جای آوریم تا ایزد عز و جل احوالها به ویراف نماید و ویراف ما را از آن خبر دهد تا همه کس به دین اورمزد و زرتشت بی‌گمان شوند و ویراف این کار در خویشتن پذیرفت و شاه اردشیر را آن سخن خوش آمد و پس گفتند این کار راست نگردد مگر که به درگاه آذران شوند و پس برخاستند و عزم کردند و برفتند و پس از آن، آن شش مرد که دستوران بودند از یک سویِ آتشگاه یزشنها پساختند و آن چهل دیگر سویها با چهل هزار مرد دستوران که به درگاه آمده بودند همه یزشنها پساختند و ویراف سر و تن بشست و جامه سفید درپوشید و بوی خوش برخویشتن کرد و پیش آتش بیستد و از همه گناه‌ها پتفت بکرد... پس شاهنشاه اردشیر با سواران سلاح پوشیده، گرد بر گرد آتشگاه نگاه می‌داشت تا نه که آشموغی یا منافقی پنهان چیزی بر ویراف نکنند که او را خللی رسد و چیزی بدی در میان یزشن کند که آن نیرنگ باطل شود.

پس در میان آتشگاه تختی بنهادند و جامه‌های پاکیزه برافکندند و ویراف را بر آن تخت نشاندند و رویبند بر وی فروگذاشتند و آن چهل هزار مرد بر یزشن کردن ایستادند و درونی بیشتند و قدری په بر آن درون نهادند. چون تمام بیشتند یک قدح شراب به ویراف دادند و...هفت شبانروز ایشان بهمجا یزشن می‌کردند و آن شش دستور ببالین ویراف نشسته بود سی و سه مرد دیگر که به گزیده بودند از گرد بر گرد تخت یزشن می‌کردند و آن تیرست و شصت مرد که پیشتر به گزیده بودند از آن گرد بر گرد ایشان یزشن می‌کردند و آن سی و شش هزار گرد برگرد آتشگاه گنبد یزشن می‌کردند و شاهنشاه سلاح پوشیده و بر اسب نشسته با سپاه از بیرون گنبد می‌گردید باد را آن جا راه نمی‌دادند وبهرجائی که این یزشنکنان نشسته بودند بهر قومی جماعتی شمشیر کشیده و سلاح پوشیده ایستاده بودند تا گروه‌ها بر جایگاه خویشتن باشند و هیچ کس بدان دیگر نیامیزند و آن جایگاه که تخت ویراف بوداز گرد بر گرد تخت پیادگان با سلاح ایستاده بودند و هیچ کس دیگر را بجز آن شش دستور نزدیک تخت رها نمی‌کردند، چو شاهنشاه درآمدی از آنجا بیرون آمدی و گرد بر گرد آتشگاه نگاه می‌داشتی. و بر این سختی کالبد ویراف نگاه می‌داشتی. یشتند تا هفت شبانروز برآمد. بعد از هفت شبانروز ویراف بازجنبید و باززیید و بازنشست و مردمان و دستوران چون بدیدند که ویراف از خواب درآمد خرمی کردند و شادشدند و رامش پذیرفتند و بر پای ایستادند و نماز بردند و گفتند: شادآمدی اردای‌ویراف... چگونه آمدی و چون رستی و چه دیدی؟ ما را بازگوی تا ما نیز احوال آن جهان بدانیم... ارداویراف واج گرفت، چیزی اندک مایه بخورد و واج بگفت پس بگفت این زمان دبیری دانا را بیاورید تا هرچه من دیده‌ام بگویم و نخست آن در جهان بفرستید تا همه کس را کار مینو و بهشت و دوزخ معلوم شود و قیمت نیکی کردن بدانند و از بد کردن دور باشند پس دبیری دانا بیاوردند و در پیش ارداویراف بنشست.
مشخصات نشر

    آموزگار، ژاله و ژینیو، فیلیپ ، ارداوی‍راف‌ن‍ام‍ه (ارداوی‍رازن‍ام‍ه)/ ح‍رف‌ن‍وی‍س‍ی، آوان‍وی‍س‍ی، ت‍رج‍م‍ه م‍ت‍ن پ‍ه‍ل‍وی، انتشارات م‍ع‍ی‍ن و ان‍ج‍م‍ن ای‍ران‍ش‍ن‍اس‍ی ف‍ران‍س‍ه، ت‍ه‍ران، چاپ اول: 13872، چاپ دوم، 1382.

غلامرضا رشید یاسمی

yyyyyyyyyy غلامرضا رشید یاسمی (۲۹ آبان ۱۲۷۵ در گهواره - ۱۳۳۰ در تهران) مشهور به رشید یاسمی، نویسنده، مورخ، مترجم و شاعر معاصر ایرانی است.

محتویات

    ۱ زندگی‌نامه
    ۲ یادبود
    ۳ فهرست آثار (تألیف و تصحیح)
    ۴ ترجمه‌ها
    ۵ منابع

زندگی‌نامه

غلامرضا رشید یاسمی، در ۲۹ آبان ۱۲۷۵ خورشیدی در شهرگهواره در شهرستان دالاهو در استان کرمانشاه زاده شد. پدر او محمدولی‌خان گورانی شاعر، نقاش و خوشنویس بود. جد مادری او محمدباقر میرزا خسروی کرمانشاهی، نویسندهٔ داستان شمس و طغرا بود که دیوان اشعارش به همت رشید به چاپ رسید. رشید یاسمی تحصیلات مقدماتی را در کرمانشاه به پایان برد. سپس به تهران رفت و دورهٔ متوسطه را در دبیرستان سن لویی گذراند. از همان هنگام به تشویق نظام وفا که معلم ادبیات او بود به سرودن شعر پرداخت. پس از پایان تحصیلات مدتی به کار در وزارت معارف، مالیه و دربار پرداخت. در همین زمان جرگهٔ دانشوری را تأسیس کرد که بعدها به همت ملک‌الشعرا بهار به انجمن دانشکده تبدیل شد. رشید ضمن همکاری با مجلهٔ دانشکده، با نویسندگان و شعرای آن دوره همچون محمد تقی بهار، سعید نفیسی، عباس اقبال، ابراهیم الفت و دیگران همکاری می‌کرد. در همین دوران عضو " انجمن ادبی ایران " شد و نخستین تألیف خود را در احوال "ابن یمین فریومدی" شاعر سلسلهٔ سربداران، انتشار داد.

رشید یاسمی از سال ۱۳۰۰ به انتشار مقالات خود در روزنامهٔ شفق سرخ به سردبیری علی دشتی پرداخت و همین مقالات موجب شهرت ادبی او گردید. در این بین به یادگیری زبان‌های عربی و انگلیسی و تکمیل زبان فرانسوی خود پرداخت. زبان پهلوی را نزد هرتسفلد آموخت. از سال ۱۳۱۲ با سمت استادی به تدریس در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران پرداخت. بعدها عضویت فرهنگستان ایران را یافت. در سال ۱۳۲۲ جزو هیئتی از استادان ایرانی همراه با علی‌اصغر حکمت و ابراهیم پورداود به هند سفر کرد. در سال ۱۳۲۴ به منظور مطالعه به فرانسه رفت و دو سال در آن کشور اقامت داشت. رشید یاسمی تا پایان عمر به‌عنوان استاد در دانشگاه تهران تدریس کرد. روز یازدهم اسفند ۱۳۲۷ هنگام سخنرانی در دانشکدهٔ ادبیات دچار سکته شد، و پس از معالجه سفری دیگر به اروپا رفت. پس از بازگشت به ایران در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۳۰ در تهران درگذشت.

رشید یاسمی گذشته از مقالات ادبی و تاریخی و فلسفی و انتقادی که از او در مجلات نوبهار، ارمغان، آینده، تعلیم و تربیت، یغما، مهر و نشریات دیگر چاپ شده‌است، دارای تالیفات و تحقیقات و ترجمه‌های متعدد است.

رشید یاسمی از نخستین شاعرانی بود که لزوم تجدد در شعر فارسی را پذیرفت و کوشید که رنگ تازه‌ای به سخن خود بدهد.
یادبود

برای بزرگداشت غلامرضا رشید یاسمی، خیابانی در تهران، در منطقه ۳ شهرداری، حد فاصل خیابان ولی‌عصر تا خیابان سئول به نام وی نامگذاری شده است.
تابلوی خیابان رشیدیاسمی در تهران که به یاد وی نامگذاری شده است.
فهرست آثار (تألیف و تصحیح)

    احوال ابن یمین، ۱۳۰۴
    اندرزنامه اسدی طوسی (تصحیح)، ۱۳۰۴
    سلامان و ابسال جامی (تصحیح)، ۱۳۰۶
    نصایح فردوسی، ۱۳۰۶
    قانون اخلاق، ۱۳۰۷
    دیوان هاتف اصفهانی (تصحیح)، ۱۳۰۷
    تاریخ ملل و نحل، ۱۳۱۵
    آیین نگارش، ۱۳۱۶
    کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او
    ادبیات معاصر (ذیل بر ترجمهٔ جلد چهارم تاریخ ادبی ایران ادوارد براون)، ۱۳۱۶
    دیوان مسعود سعد سلمان (تصحیح)، ۱۳۱۸
    تاریخ مختصر ایران
    دیوان اشعار، ۱۳۳۶

ترجمه‌ها

    تاریخ قرن هیجدهم، انقلاب کبیر فرانسه و امپراتوری ناپلئون، آلبر ماله و ژول ایزاک، ۱۳۱۰
    تاریخ ادبیات ایران، ادوارد براون، جلد چهارم از صفویه تا عصر حاضر ۱۳۱۶
    ایران در زمان ساسانیان، کریستنسن، ۱۳۱۷
    چنگیز خان، هارولد لمب، ۱۳۱۳
    تاریخچهٔ نادرشاه، مینورسکی، ۱۳۱۳
    رمان شاگرد (دیسیپل) از پل بورژه
    آیین دوستیابی، دیل کارنگی، ۱۳۲۰
    نصایح اپیکتتوس حکیم
    تئاتر انوش (منظوم)
    اندرز اوشنرداناک (از زبان پهلوی)
    اندرز آذرباد مهراسپندان (از پهلوی)
    ارداویراف‌نامه (از زبان پهلوی)

اردیبهشت

اُردیبِهِشت (در فارسی افغانستان:ثور)، در زبان پشتو غویی (به پشتو: غویی) و در زبان کردی گولان (به کردی: گوڵان)، دومین ماه سال خورشیدی و دومین ماه فصل بهار است. این ماه ۳۱ روز دارد و از روز ۳۲م سال شروع شده و در روز ۶۲م سال پایان می‌یابد.

برج فلکی اردیبهشت‌ماه برج ثور (گاو) است که دومین برج فلکی از دایرةالبروج است. نماد برج اردیبهشت٬ گاو نر (به انگلیسی: Taurus) نامیده می‌شود. عنصر این برج خاک است.

در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه دوم گاه‌شماری اوستایی نو برگرفته شده‌است. در گاه‌شماری زرتشتی سومین روز هر برج نیز اردیبهشت‌روز نام دارد و در اردیبهشت‌روز از اردیبهشت‌ماه٬ جشن اردیبهشتگان برگزار می‌شود. ایزد این ماه امشاسپنداَشَه‌وَهیشتَه است.

اردیبهشت، در اسطوره‌های ایرانی و زرتشتی٬ دومین امشاسپند و نگهبان زمین است و فروزه‌ای از قانون هورمزدی و برپاکننده‌ نظم در زمین و هستی است.

محتویات

    ۱ واژه‌شناسی
    ۲ رویدادها
    ۳ مناسبت‌ها
    ۴ نامگذاری‌ها در جمهوری اسلامی ایران
    ۵ زادروزها
    ۶ درگذشت‌ها
    ۷ جُستارهای وابسته
    ۸ منابع

واژه‌شناسی

«اردیبهشت» در اوستا اَشَه‌وَهیشتَه (aša vahišta)٬ در پهلوی اَرْت‌وَهیشْت (artawahišt) و در زبان پارسی میانه «اَردوهیشت» نامیده می‌شود.[نیازمند منبع]
رویدادها
مناسبت‌ها

    ۱ اردیبهشت - روز بزرگداشت سعدی،
    ۲ اردیبهشت - روز زمین پاک
    ۳ اردیبهشت - روز بزرگداشت شیخ بهایی
    ۵ اردیبهشت - حملهٔ نظامی آمریکا به ایران در طبس
    ۱۰ اردیبهشت - روز ملی خلیج فارس (ایران)
    ۱۱ اردیبهشت - روز جهانی کارگر
    ۱۵ اردیبهشت - روز بزرگداشت شیخ صدوق
    ۱۸ اردیبهشت - روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر
    ۱۹ اردیبهشت - روز بزرگداشت شیخ کلینی
    ۱۹ اردیبهشت - روز بزرگداشت فردوسی
    ۲۰ اردیبهشت - روز تفرش
    ۲۶ اردیبهشت - روز تولد سعید حاشیه بزرگ
    ۲۸ اردیبهشت - روز بزرگداشت عمرخیام - روز جهانی موزه و میراث فرهنگی
    ۳۰ اردیبهشت - روز ایرانگردی و ایران‌شناسی

نامگذاری‌ها در جمهوری اسلامی ایران

    ۹ اردیبهشت - روز شوراها
    ۱۱ اردیبهشت - [روز جهانی کار و کارگر ]
    ۱۲ اردیبهشت - روز معلم
    ۱۷ اردیبهشت - روز اسناد ملی (ایران)
    ۲۷ اردیبهشت - روز ارتباطات و روابط عمومی

زادروزها

    اردیبهشت 1290 - غلامحسین بنان، خواننده و استاد آواز
    2 اردیبهشت 1338 - قیصر امین پور، نویسنده، مدرس دانشگاه و شاعر
    2 اردیبهشت 1337 - آندرانیک مددیان، خواننده
    3 اردیبهشت 1356 - آرش لباف، خواننده،بازیگر
    6 اردیبهشت 1358 - فریدون زندی، فوتبالیست
    8 اردیبهشت 1300 - سیمین دانشور، نویسنده و مترجم
    9 اردیبهشت 1297 - محمد معین، ادیب،فرهنگ‌نویس و استاد دانشگاه
    9 اردیبهشت 1349 - آندره آغاسی، از پرافتخارترین و مشهورترین قهرمانان تنیس دنیا
    ۱۰ اردیبهشت ۱۲۸۸ - رهی معیری، شاعر و ترانه سرا
    ۱۵ اردیبهشت ۱۳۲۸ - گوگوش، هنرپیشه و خوانندهٔ اهل ایران
    18 اردیبهشت 1331 - فریماه فرجامی، بازیگر
    ۲۰ اردیبهشت ۱۳۴۷ - رضا عطاران، بازیگر و کارگردان ایرانی
    ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۲ - طناز طباطبایی، بازیگر ایرانی
    24 اردیبهشت 1332 - پرویز مشکاتیان، آهنگساز، موسیقی‌دان، نوازنده
    ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۰ - محمدصفر لفوتی، روزنامه نگار و فعال سیاسی و حقوق بشر
    ۲۵ اردیبهشت 1367 - آتوسا پورکاشیان، شطرنج‌باز ایرانی است که درجهٔ استادبزرگ زنان را در اختیار دارد
    ۲۸ اردیبهشت ۴۲۷ - عمرخیام، فیلسوف، ریاضی‌دان، ستاره‌شناس و رباعی سرای ایرانی در دورهٔ سلجوقی است
    ۲۹ اردیبهشت ۱۲۶۱ - محمد مصدق، دولت‌مرد ایرانی و نخست‌وزیر ایران از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲ و رهبر نهضت ملی شدن صنعت نفت (مرگ ۱۳۴۵)
    29 اردیبهشت 1354 - بهنوش بختیاری، بازیگر و منشی صحنه ایرانی
    31 اردیبهشت 1354 - همایون شجریان، خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی و نوازندهٔ تنبک و کمانچه

درگذشت‌ها

    ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹ - سهراب سپهری، شاعر و نقاش ایرانی (زادهٔ ۱۵ مهر ۱۳۰۷)
    ۲ اردیبهشت ۱۳۳۰ - محمدتقی بهار، ملقب به ملک‌الشعرا شاعر، روزنامه‌نگار، ادیب، تاریخ‌نویس، و سیاست‌مدار ایرانی (زادهٔ ۱۲۶۵)
    ۵ اردیبهشت ۱۳۸۴ - رحیم مؤذن‌زاده اردبیلی، گوینده اذان ایرانی مشهور و تاریخی جهان اسلام در آواز بیات ترک و در گوشه روح الارواح

    ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ - بدیع‌الزمان فروزانفر، استاد برجسته زبان و ادبیات فارسی و ادیب
    ۱۸ اردیبهشت ۱۳۳۰ - رشید یاسمی، از استادان و مترجمان

روز زمین

روز زمین، روزی برای افزایش آگاهی و قدردانی نسبت به محیط زیست کرهٔ زمین است. این روز دو بار در سال، یک بار در طول فصل بهار در نیمکره شمالی ( ۲۰ مارس) و در طول فصل پاییز در نیمکره جنوبی (که فصل بهار آن نیمکره محسوب می شود) برگزار می‌شود.
سازمان ملل متحد نیز هر سال در اعتدال بهاری، این روز را جشن می‌گیرد. این رسمی بود که توسط فعال صلح یعنی جان مک‌کانل در سال ۱۹۶۹ در اجلاس یونسکو معرفی شد و توسط سناتور آمریکایی گیلورد نلسون به عنوان یک جلسهٔ آموزشی در مورد محیط زیست بنیان گذاشته شد. در خیلی از کشورها روز ۲۲ آوریل هم زمان با ۳ اردیبهشت روز زمین است و جوامع بسیاری نیز هفتهٔ زمین را با آغاز روز زمین جشن می‌گیرند و تمام هفته را به فعالیتهای زیست محیطی اختصاص می‌دهند.

اعتدال بهاری

اعتدال بهاری یا هموگان ِ بهاری (در نیم‌کره شمالی) در ستاره‌شناسی به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از دید ناظر زمینی از صفحه استوای سماوی می‌گذرد و حرکت خود به سمت شمال آسمان را در پیش می گیرد. اعتدال بهاری یکی از دو اعتدالی زمین است که در هر سال رخ می‌دهد (اعتدال دیگر اعتدال پائیزی است). اعتدال بهاری در نیم‌کره شمالی برابر است با اعتدال پائیزی در نیم‌کره جنوبی. حرکت زمین به دور خورشید در هر سال باعث می شود تا ناظر زمینی تصور کند خورشید روی یک مدار دایروی که با مدار استوای زمین ۲۳٫۵ درجه اختلاف دارد، به دور سیاره ما می‌چرخد. در این میان چهار نقطه از مدار فرضی گردش خورشید به دور زمین بسیار مهم می‌شود. دو اعتدال بهاری و پاییزی که محل تلاقی دو مدار گردش خورشید به دور زمین و دایره استوای سماوی است و دو انقلاب تابستانی و انقلاب زمستانی که به نظر می‌رسد خورشید در بیشترین ارتفاع نسبت به استوای سماوی قرار گرفته است.[۲]

محتویات

    ۱ در فرهنگ
    ۲ نگارخانه
    ۳ جستارهای وابسته
    ۴ منابع

در فرهنگ

اعتدال بهاری آغاز بهار نجومی در نیم‌کره شمالی است. جشن باستانی نوروز از لحظه اعتدال بهاری (اصطلاحاً قرارگرفتن خورشید در نقطه اول حمل) در نیم‌کره شمالی شروع می‌شود و در ایران به لحظه تحویل سال معروف است.

شعر زیر از بدرالدین چاچی به مضمون اعتدال بهاری اشاره دارد:
آهویِ آتشین روی چون در بَره دراُفتد         کافور خشک گردد با مُشک تر برابر

    در این شعر آهوی آتشین، خورشید است (آهو در ادبیات کهن فارسی نماد بهار و شیر نماد زمستانست) که به نقطه اعتدالی برج حمل (بره) وارد می شود و روز (کافور خشک) با شب (مشک تر) با هم برابر می‌شوند.[۳]

در ۲۱ مارس سال ۱۹۷۱ او تانت، دبیرکل سازمان ملل متحد، روزی را که اعتدال بهاری در آن رخ می‌دهد روز زمین نام نهاد و از آن پس سازمان ملل و بسیاری از کشورها این روز را جشن می‌گیرند و سعی در گسترش آگاهی در مورد لزوم حفظ محیط زیست در زمین می‌کنند.

گاه‌شماری خورشیدی

گاه‌شماری خورشیدی یا تقویم خورشیدی به نوعی گاه‌شماری گفته می‌شود که روزهای آن نشان‌دهنده‌ی محل زمین در چرخش آن به دور خورشید است.
تقویمهای خورشیدی گرمسیری

اگر محل زمین در مدار چرخشش به دور خورشید بر اساس اعتدال بهاری سنجیده شود، روزهای این تقویم مشخص‌کننده فصل‌ها هستند. این گاه‌شماری‌ها از نوع گرمسیری می‌باشند:

    گاه‌شماری هجری خورشیدی
    گاه‌شماری میلادی
    گاه‌شماری بهائی

ارزش خالص فعلی

ارزش خالص فعلی (NPV یا NPW) در علم اقتصاد مهندسی، یکی از روش‌های استاندارد ارزیابی طرح‌های اقتصادی است. در این روش، جریان نقدینگی(درآمدها و هزینه‌ها) بر پایه زمان وقوع(درآمد یا هزینه) به نرخ روز تنزیل می‌شود. به این ترتیب در جریان نقدینگی، ارزش زمان انجام هزینه یا به دست‌آمدن درآمد نیز لحاظ می‌گردد. ارزش خالص فعلی در محاسبات اقتصادی، اقتصاد مهندسی، بودجه کشورها و مباحث اقتصاد خرد و اقتصاد کلان، تجارت و صنعت به‌طور گسترده‌ای به‌کار می‌رود.[۱][۲]
محاسبات

در روش ارزش خالص فعلی، ابتدا تمامی هزینه‌ها و درآمدها بسته به اینکه در چه زمانی به وقوع خواهند پیوست، با نرخ بهره مناسبی[۳] طبق رابطه زیر تنزیل می‌شوند.[۴]

    \frac{R_t}{(1+i)^{t}}

در این رابطه t زمان انجام هزینه یا واقع شدن درآمد، i نرخ بهره(حاصلضرب نرخ سود، نرخ ریسک و نرخ تورم قابل پیش‌بینی) و R_t مقدار کمی درآمد یا هزینه بر اساس جریان نقدینگی است.

سپس با تفریق هزینه‌های تبدیل شده از درآمدهای تبدیل شده، عدد خالصی به‌دست خواهد آمد که به آن NPV گفته می‌شود. اگر این عدد مثبت باشد، طرح سودآور و قابل قبول بوده و اگر منفی باشد، طرح زیان‌ده و غیر قابل اجرا(از نظر اقتصادی) است.[۵]
نمونه عملی

یکی از اصلی‌ترین کاربردهای ارزش خالص فعلی، مطالعات اقتصاد مهندسی و ارزیابی توجیه فنی و اقتصادی پروژه‌ها است. به عنوان مثال اگر یک کارخانه برای ایجاد خط تولید محصول جدیدی پیش‌بینی کند که در سال اول نیاز به ۱۰۰ میلیون تومان هزینه سرمایه (جهت راه‌اندازی خط تولید) داشته باشد خط تولید تا پایان سال به بهره‌برداری برسد و طی ۶ سال بعدی، از محل فروش محصول تولیدی درآمدی برابر سالانه ۳۰ میلیون تومان ایجاد شود و همچنین هزینه‌های جاری تولید و عرضه آن محصول(مانند مواداولیه، آب و برق و گاز، دستمزد، حمل و نقل، بازاریابی، ...) سالانه ۵ میلیون تومان باشد و نرخ بهره سالانه(شامل حاصلضرب نرخ تورم سالانه، نرخ سود و نرخ ریسک) نیز ۱۰٪ منظور شود، نحوه محاسبه ارزش خالص فعلی چنین خواهد بود.[۶]
سال     جریان نقدینگی     ارزش فعلی     ارزش فعلی تجمعی
سال جاری T=۰     \frac{-100,000}{(1+0.10)^0}     -۱۰۰ میلیون تومان     -۱۰۰ میلیون تومان
سال اول T=۱     \frac{30,000 - 5,000}{(1+0.10)^1}     ۲۳ میلیون تومان     -۷۷ میلیون تومان
سال دوم T=۲     \frac{30,000 - 5,000}{(1+0.10)^2}     ۲۱ میلیون تومان     -۵۶ میلیون تومان
سال سوم T=۳     \frac{30,000 - 5,000}{(1+0.10)^3}     ۱۹ میلیون تومان     -۳۷ میلیون تومان
سال چهارم T=۴     \frac{30,000 - 5,000}{(1+0.10)^4}     ۱۷ میلیون تومان     -۲۰ میلیون تومان
سال پنجم T=۵     \frac{30,000 - 5,000}{(1+0.10)^5}     ۱۵ میلیون تومان     -۵ میلیون تومان
سال ششم T=۶     \frac{30,000 - 5,000}{(1+0.10)^6}     ۱۴ میلیون تومان     +۹ میلیون تومان

در جدول فوق آخرین ردیف در آخرین ستون، مقدار ارزش خالص فعلی پروژه‌است و مثبت بودن آن نشان می‌دهد که اجرای پروژه مقرون به صرفه و اقتصادی است.

دوره بازگشت سرمایه

‌دوره بازگشت سرمایه در علم اقتصاد مهندسی، یکی از روش‌های استاندارد ارزیابی طرح‌های اقتصادی است. در این روش معیار ارزیابی طرح، کوتاهی و بلندی زمان بازگشت سرمایه است. طرح‌های با دوره بازگشت سرمایه کوتاه‌تر جذابیت بیشتری نسبت به طرح‌هایی با دوره بازگشت بلندتر دارند. این روش بخصوص در هنگام مقایسه دو یا چند طرح با یکدیگر کاربرد دارد. در این روش ارزش زمانی پول درنظر گرفته نشده و به این منظور، گونه اصلاح شده‌ای از این روش بکار می‌رود که در آن کل هزینه‌ها و درآمدها به مانند روش ارزش خالص فعلی تنزیل می‌گردند.